26-04-15

15 jaar Roze Aktiefront

"Er zijn er ook die hun hele leven vechten"

"Op 16 oktober 1981 werd het Roze Aktiefront opgericht. Vandaag is het 'roze en rood', maar actiever dan ooit" schreef Zizo in 1996 en publiceerde een interview met Yvan Brys, Roel Dewinter en Gunther Lippens, drie van de kernleden.

Yvan_Roel_Gunther_0001.png

Lees meer...

23:50 | Permalink |  Facebook

26-03-15

Holebi's aanwezig in de Sociale Strijd

Tegen racisme fascisme seksisme.jpg

Sedert de jaren '70 van vorige eeuw nemen holebi's en transgenders deel aan manifestaties en bijeenkomsten die hun specifieke bezorgdheden overschrijden.  Niet alleen de rechten van holebi's en transgenders houden hen bezig. Ze maken zich ook zorgen over het milieu, vrede, werkgelegenheid en de rechten van vrouwen en allochtonen. Ze willen ook zichtbaar zijn waar mensen rond deze thema's samenkomen en actie voeren. 

Lees meer...

15:05 | Permalink |  Facebook

05-11-14

Dirk Cantillon over 5 jaar Rooie Vlinder

Rooie_Vlinder_krantenkop.jpg"Wij willen een ander strand. Wij verwerpen de normen van deze maatschappij."

De Rooie Vlinder (1976 - 1981) was de eerste linkse homogroep in Vlaanderen. Dirk Cantillon had eerder met enkele homo's de actiegroep De Rooie Hond opgericht. Een groep die ongeveer een jaar bestond. Cantillon introduceerde de eerste politieke discussies over homoseksualiteit door het vertalen van het Rapport contre la normalité (verschenen in 1971)  van de Franse organisatie FHAR (Front Homosexuel d’Action Révolutionnaire). Onderstaande tekst is gebaseerd op de toespraak die Dirk Cantillon in 1982 hield  bij de voorstelling van Een Ander strand, het boek met  teksten dat hij samen met Krist De Munter, Jan Goris en Jos Hertecant samenstelde en werd uitgegeven door EPO. De toespraak verscheen in de brochure Rooie Vlinder-RAF, 5-5 naar aanleiding van een weekend van het Roze Aktiefront (RAF) in 1987, het jaar waarin Dirk Cantillon overleed.

Lees meer...

12:17 | Permalink |  Facebook

28-08-14

Eisenplatform - Roze Zaterdag 1992 Gent

Mag het iets meer zijn?

"We doen het allemaal' was het motto voor de Roze Zaterdag twee jaar geleden. Op 9 mei doen we het opnieuw met "Mag het iets meer zijn?". De Roze Zaterdag is een feest, waarover je in dit krantje een boel praktische informatie vindt. We willen ook duidelijk maken dat lesbienne- en homorechten mensenrechten zijn die we willen behouden en uitbreiden. We hebben onze eisen samengevat in 10 punten. Je hoeft ze niet uit het hoofd te kennen om te mogen meestappen in de optocht, maar het is nuttig om te weten waar het op 9 mei over gaat. In de optocht, die we feestelijk en kleurrijk willen houden, zullen deze eisen meegedragen worden. Voel je de kriebels om een bord, spandoek of andere uiting van je mening mee te dragen? Laat je verbeelding de vrije loop en laat je inspireren door wat volgt.

1990_Foto brochure RZ.jpg

Alle Belgen gelijk voor de wet?

Dat had je gedacht. Een huiseigenaar die twee lesbiennes weigert zijn pand te verhuren, een jonge homo die op school gepest wordt... het zijn maar enkele voorbeelden van discriminaties waar homo's en lesbiennes dagelijks mee te maken hebben. Dus eisen we:

1. Wettelijk verbod op discriminatie van lesbiennes en homo's binnen de woon- en werksituatie en op school. Realisatie en stricte toepassing - door politiediensten en gerecht - van het wetsvoorstel Vandenbossche dat discriminatie verbiedt op grond van geslacht, beleving van seksuele of relationele voorkeur, burgerlijke staat of gezinsomstandigheden. Realisatie van het amendement Van Durme dat homo- en lesbienne- en mensenrechtenorganisaties het recht geeft om zich burgerlijke partij te stellen.

('Zich burgerlijke partij stellen' is bedoeld voor organisaties, zoals de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit. Het betekent dat zij in jouw plaats een proces kunnen beginnen als het voor jou om een of andere reden te moeilijk is om dat zelf te doen).

Ontucht als stok achter de deur

Toen enkele jaren geleden 2 homosauna's door het gerecht werden gesloten, of toen de rijkswacht brutaal binnenviel in dancing Le Délire werd telkens het begrip 'ontucht' bovengehaald om dit te verantwoorden. Ook het Waalse homoblad 'Tels Quels' kreeg een proces omdat het 'ontuchtige' contactadvertenties zou gepubliceerd hebben. Onlangs nog werd  in een wetsvoorstel dat het afluisteren van telefoon moet regelen diezelfde 'ontucht' als wettelijke reden voor afluisteren genoemd. Zou je het leuk vinden als jouw telefoon werd afgetapt? Zoniet, dan sta je zeker achter punt 2 van het eisenplatform.

2. Aanpassing van de wetgeving, zodat het begrip 'ontucht' in al haar vaagheid niet meer kan worden gebruikt om homoseksuelen te vervolgen. Het wetsvoorstel Van Durme tot schrapping van het begrip ontucht uit het strafwetboek komt aan deze bekommernis tegemoet.

Homo's, lesbiennes en hun kinderen!

Probeer als homokoppel maar eens een kind te adopteren. Lukt niet. Twee lesbiennes die samen een kind willen kunnen dat in Vlaanderen slechts op enkele plaatsen via kunstmatige inseminatie. Voor homoseksuele koppels is er geen enkele regeling wat betreft erfenissen, eigendomsrecht, pensioen of werkloosheidsuitkering. Dus eisen we:

3. Een gelijkwaardige behandeling van homoseksuele relaties bij de verschillende wetgevingen en regelingen die de relatie als uitgangspunt hebben. Geen discriminatie van gehuwde homo's of lesbiennes bij echtscheiding. Recht voor homo's en lesbiennes op het verwerven en opvoeden van kinderen, door adoptie of kunstmatige inseminatie.

Weet uw postbode het van u?

De meeste politici doen tot op heden alsof hun neus bloedt als de homo- en lesbiennebeweging maatregelen vraagt om de emancipatie van homo's en lesbiennes te bevorderen. Schrik niet als je op de fuiven inkomgeld moet betalen. Dat hebben we nodig om een dag als deze te kunnen organiseren. De beweging krijgt nauwelijks geld om haar werk te doen. Dus is onze vierde eis:

4. Expliciete toewijzing van de bevoegdheid, voor het voeren van een actief emancipatie- en antidiscriminatiebeleid voor de homoseksuele minderheid, aan het staatssecretariaat voor maatschappelijke emancipatie. Voeren van dit beleid in overleg met de homo- en lesbienne-organisaties door ondermeer positieve voorlichting over homoseksualiteit in openbare diensten, leger, scholen, politie en gerecht, gevangenissen edm. Billijke ondersteuning van de georganiseerde homo- en lesbiennebeweging via een specifieke subsidieregeling.

Vrij veilig!

Het is eenvoudig om besmetting met het aidsvirus te voorkomen. Toch raken tienduizenden besmet. Dat komt omdat er veel te weinig geld en middelen zijn om het veilig vrijen te promoten. Voor wie aids krijgt zijn er al evenmin veel voorzieningen. Wat we willen is:

5. Het tot stand brengen van een volwaardig en globaal aidsbeleid in samenwerking met vertegenwoordigers van de aidsorganisaties en de homo- en lesbiennebeweging. Degelijke, op feiten gebaseerde voorlichting en informatie over aids en veilig-vrij-technieken. Financiële ondersteuning van de organisaties die zich bezighouden met preventie, zorg en begeleiding van seropositieven en aidspatiënten. Wettelijk verbod op discriminatie van seropositieven en aidspatiënten.

Jongens en wetenschap

Onderzoek naar hoe homo's en lesbiennes leven, vrijen en zich voelen in de maatschappij staat nog in de kinderschoenen. Het is belangrijk dat we onszelf goed leren kennen. En nu we het toch over het verwerven van kennis hebben: zeer veel homoseksuele leerkrachten kunnen het zich niet permitteren er voor uit te komen omdat ze terecht bang zijn hun job te verliezen. Dus eisen we:

6. Ter beschikking stellen van meer fondsen voor onderzoek aan de Vlaamse universiteiten naar de situatie van de Vlaamse homo's en lesbiennes, ter ondersteuning van een homobeleid. Positieve informatie over de homoseksuele en lesbische leefstijl(en) in alle schoolnetten. Huwelijk en gezin zijn al lang niet meer de enige samenlevingsvormen. Lesbische en homoseksuele leerkrachten en opvoed(st)ers moeten het recht hebben kinderen op te voeden en te onderwijzen.

Elk land zijn roze zaterdag!

In vele landen is het voor homoseksuele mannen en vrouwen niet zo leuk. Het is daar (nog) niet mogelijk om zo'n dag te organiseren. Deze roze zaterdag in Gent is dus ook een beetje van hen. En we eisen:

7. Internationale erkenning als politieke gevangene van al degenen die omwille van hun lesbisch of homo zijn van hun vrijheid beroofd en/of gefolterd worden. Toevoeging van 'beleving van seksualiteit' aan alle teksten, verdragen en internationale richtlijnen die een verbod stellen op discriminatie op basis van ras, geslacht, geloof of politieke overtuiging. Steun aan de strijd tegen discriminatie van homo's en lesbiennes waar ook ter wereld.

Het Roze Kruis

Seks dient om je voort te planten, zegt de Kerk. En homoseks is dus taboe. Vele gelovige homo's en lesbiennes nemen dit niet langer. Ze eisen:

8. Stopzetting van de negatieve kerkelijke houding tegenover seksualiteit in het algemeen en tegen homoseksualiteit in het bijzonder. Kerkelijke erkenning van het recht voor homoseksuelen en lesbiennes om hun homoseksualiteit volwaardig te beleven.

Tien die zich niet laten zien...

Dagelijks zie je homo's op BRT en VTM. De meesten stoppen hun homoseksuele voorkeur echter angstvallig weg. Helemaal niet nodig, zeggen anderen, die trouwens op 9 mei voor ons optreden. Onze voorlaatste eis blijft dus van groot belang:

9. Verantwoordelijken in de mediasector zouden zonder sensatiezucht, op een realistische en gedocumenteerde wijze het fenomeen homoseksualiteit in hun programma's en artikels moeten integreren.

Gelijke rechten voor alle homo's en lesbiennes!

Dus ook voor hen die uit Turkije, Marokko of een ander land naar hier gehaald zijn en die hier ook zullen blijven. Iedereen weet dat migranten dé schietschijf zijn op dit moment. Reden voor ons om solidair te zijn met hen. Op 22 maart stapten homo's en lesbiennes mee in de grote optocht tegen racisme en voor verdraagzaamheid. Op 9 mei zijn we dat nog niet vergeten en eisen we:

10. Gelijke sociale en politieke rechten voor alle bevolkingsgroepen, migranten en autochtonen. Toepassing van de wet op het racisme.

 

Vergelijk deze tekst met het eisenplatform van de Belgian Lesbian & Gay Pride 1998

1992_Mag het iets meer zijn_brochure_0001.jpg

19:18 | Permalink |  Facebook

26-08-14

We kunnen alleen op onszelf rekenen

1984_Willy_Machosauna.jpgWilly De Bruijne (hier tijdens een actie rond de Machosauna's) is 41, woont samen met zijn vriend in Bogerokko, zit daar mee in de stuurgroep van het buurthuis en is lid van een orchideeënclub. Verder is hij te bezichtigen op menige kermis, waar hij samen met zijn vriend in een 'viskraam' staat. Je weet wel, zo'n ding met dobberende eendjes die je moet proberen te vangen. Afhankelijk van het nummer dat ze op hun buik hebben krijg je een prijs van onschatbare waarde. Hij werkt als elektrieker bij EBES en is daar syndicaal afgevaardigde voor het ABVV. Tenslotte is hij ook nog bij het RAF. Ik interviewde hem na afloop van een betoging in een café, naast enkele leden van RAF en Hagar, druk keuvelend over de homobeweging van de toekomst. Eerste vraag: Hoe bent U bij het RAF terechtgekomen?

Ik was al lang op zoek naar een homogroep die werkt zoals het RAF. Ik had een abonnement op de Rooie Vlinderkrant maar de Rooie Vlinder was blijkbaar nogal onbereikbaar en zat vooral in Gent, dacht ik. Ik had het RAF al eens gezien op een ABVV-betoging maar toen waren jullie te snel weg om contact te leggen. Toen het RAF een pamflet uitdeelde aan de KNS bij het stuk 'Arm Vlaanderen' had ik jullie adres en kon ik jullie schrijven. Een paar weken later zat ik in de groep.

eendjes.jpg

Je werkt bij Ebes en je bent daar syndicaal afgevaardigde. Je bent daar ook (openlijk) homo. Er doen nogal wat verhaaltjes de ronde over het arbeidersmilieu dat zeer homo-onderdrukkend zou zijn. Wat is daar van waar?

Het feit dat ik homo ben en daar ook voor uitkom heeft geen negatieve invloed op mijn positie daar. Ook niet in de vakbond. Ik heb nogal wat syndicale mandaten, ook nationale. Ik steek mijn homoseksualiteit niet weg alhoewel ik er natuurlijk niet iedereen te pas en te onpas mee lastig val. maar ze weten het wel allemaal in mijn werkmilieu. Ik doe er gewoon over. Zo heb ik de gewoonte om  frieten te brengen bij de collega's die 's nachts bezig zijn met het herstellen van leidingen voor de wijkverwarming. Toevallig gebeurde dat ook eens na een RAF-vergadering en toen zijn er een paar janetten meegegaan, heel plezant!

Ik heb de indruk dat je weinig kansen laat liggen. Vertel nog eens een paar wapenfeiten...

Badge_Roze Driehoek_RAF_0001.jpgOp het einde van de oorlog zijn alle Ebes-personeelsleden die nog aanwezig waren in een centrale gefusilleerd en die worden nog elk jaar herdacht met een plechtigheid. Je kent dat: een krans neerleggen en zo. Ik vond het passend om bij die gelegenheid een roze driehoek op te spelden. Grote verwarring en wantrouwen bij de directeur, met wie ik in andere omstandigheden ook al niet zo'n warme relatie heb.  Maar dat wordt elk jaar bijgelegd bij deze plechtigheid. De directeur en ik leggen samen de krans aan het monument. Dit jaar werd dit aan een andere syndicale afgevaardigde gevraagd. De delegee, die de bloemenkrans moest dragen, vond die 'nogal zwaar' en vroeg mij om te helpen. We hebben hem samen neergelegd. Daarna heb ik wel een paar keer aan de directieleden uitgelegd wat de roze driehoek betekent en waarom er de let­ters "RAF" opstaan. Ze dachten eerst dat "RAF" de naam van een nazislachtoffer was.orchidee_0001.jpg

Op vakbondscursussen is het soms ook zeer plezant. We zitten daar bijeen, ergens in de Ardennen, met syndicalisten uit verschillende steden en bedrijven. Soms zijn die cursussen wel interessant maar soms ook minder en dan komt het er op aan een ander onderwerp aan te brengen... Het is ook wel al eens gebeurd dat er tijdens het eten een janettenmop verteld werd. Je kent dat: lachen met iets waarvan ze toch niet vermoeden dat het in de buurt is. Waarop ik dan zeg: "Ik ben een janet". Ze waren natuurlijk verwonderd. Zelfs in de orchideeënclub zijn er geen problemen en op de foor trekken we ons ook goed uit de slag.

De mensen reageren dus nogal tolerant op je homo zijn. Waarom vind je het dan nog nodig om in een actiegroep als het RAF te werken?

Het is niet omdat ik geen problemen heb, dat dit voor iedereen zo is. Andere mensen hebben het wél lastig en hebben wel problemen om met hun homoseksualiteit naar buiten te komen. Ik heb het in zekere zin zeer gemakkelijk. ik hoef mij nergens te verstoppen dus kunnen ze mij ook niet chanteren. Voor anderen is het niet zo gemakkelijk, alhoewel je altijd moet vechten om aanvaard te worden en te blijven. Bovendien volstaat het niet om tevreden te zijn met de tolerantie van de mensen. Wie wat politieke ervaring heeft weet dat de machthebbers die tolerantie wel weten terug te draaien als dat nodig is. Dus moet je vechten voor een andere maatschappij.  Ik was op zoek naar een homogroep die links en progressief is en waar ze het niet alleen uitleggen maar ook werken. Het loopt soms wel eens mank in het RAF en er is nog te weinig politiek bewustzijn maar zoals het nu gaat is het nog altijd beter dan dat je eindeloze discussies hebt waaruit dan teksten gebrouwen worden die daarna in de kast verdwijnen.

Willy_interview_foto Brussel.jpg

De vakbond - tenminste dat gedeelte dat goed werkt - streeft naar een zo breed mogelijk eenheid en naar het verenigen van zoveel mogelijk leden. Daar gaat het dan om de bevrijding van de arbeid. Moet je voor de bevrijding van homoseksualiteit niet naar hetzelfde streven?

Toen de vakbond minder leden had maar actiever en militanter was is er meer bereikt dan nu... Geen enkele organisatie, ook al heeft ze zeer veel leden, is veel waard als het  papieren leden zijn. Het RAF heeft geen interesse voor papieren leden maar voor actieve mensen. Een relatief kleine groep met actieve militanten kan veel meer realiseren dan een logge beweging waar toevallig veel volk bij aangesloten is.

Hoe zie jij de verhouding tussen de homobeweging en de vakbeweging? Hoe kunnen die op elkaar inspelen?

In het ABVV zijn alle leden aangesloten bij een beroepscentrale en vermits homo zijn geen beroep is kan je voor hen geen beroepscentrale oprichten. Maar het moet mogelijk zijn zoals  bij de vrouwen om een commissie op te richten om erover te waken dat we niet gediscrimineerd worden binnen en buiten het werk.

Verwachten we zoiets als solidariteit uit de syndicale beweging?

Solidariteit is te zwak uitgedrukt. Solidariteit moet er zeker zijn maar het gaat om veel méér: hetero's moeten durven ingaan tegen hun eigen verwarde opvattingen en gewoontes op seksueel gebied.

Willy_interview_portret.jpgEn zijn we er dan?

Neen. Want zelfs al kunnen we dat realiseren, verandert er nog niets aan de machtsstructuren die homoseksualiteit blijven onderdrukken: de staat, de kerk... Dus stelt zich duidelijk de vraag waarover we het daarnet al hadden: een andere maatschappij, het socialisme. Ik zou daar nog een belangrijke opmerking aan toe willen voegen: homo's kunnen alleen op zichzelf rekenen. Er is niemand die het in hun plaats zal doen. Ze zullen zelf posities moeten veroveren en doorstoten naar hoger.

1985_De Janet6_20140826_0013.jpgIntussen wordt onze aandacht opgeëist door een meisje van twee tafels verder die ons al een tijdje zat te observeren en komt vragen waarom we een roze driehoek op onze jas dragen. Wij dat uitleggen en vertellen over onze recente avonturen in Edegem. Maar dat is dan weer iets voor een ander artikel in dit blad.

Dit interview verscheen in Janet Van Antwerpen nr. 6, mei 1985

Willy overleed in 1992

Het RAF van jaar tot jaar

21:00 | Permalink |  Facebook

1992

1992: Verzet tegen het Blok en solidariteit met allochtonen,  scheepsbouwers en mensen met HIV

Januari 1992: Het RAF (Roze Aktiefront) steunt de actie De petitie-actie van "Objektief 479.917", waarmee men tegen 24 november 1992 evenveel handtekeningen wil verzamelen als er Belgen voor de belangrijkste fascistische partijen (Vlaams Blok in Vlaanderen, Front National en Agir in Wallonië en Brussel) hebben gestemd. De petitie bevat slechts één eis: volledige politieke en sociale rechten voor de immigranten, door de automatische toekenning van de Belgische nationaliteit aan allen die 5 jaar wettelijk in België verblijven. Tegen 1 maart wil men de eerste 100.000 handtekeningen binnen hebben.

1992_Bill_Ron_hiv.jpgMaart 1992: het RAF ondersteunt de actie van twee seropositieve homo’s. In de RAF-nieuwsbrief wordt de actie toegelicht: “Bill Mole uit Canada en Ron Reichert uit Amerika wandelen sinds 1988 rond de wereld. Over 2 jaar willen ze 40.000 kilometer afgelegd hebben om met deze 'Walk for life' geld in te zamelen voor de strijd tegen AIDS. Bill en Ron zijn zelf seropositief, dus ze weten waarover ze het hebben. Na Canada en de V.S. staken ze over naar Europa, waar ze ondermeer Ierland, Engeland, Spanje Roemenië, Nederland en België aandeden. We hadden het genoegen beide wandelaars bij ons op logies te hebben. Hun enthousiasme en doorzettingsvermogen heeft toen grote indruk gemaakt. We dus blij dat ze binnenkort terugkomen. Na een tijdje in Zuid Afrika en Zimbabwe te hebben rondgelopen komen ze weer naar België. Op zondag 12 april (de dag na de RAF-fuif!) wordt met hen een wandeltocht georganiseerd in Turnhout. Je kan meelopen (5 of 10 km) en je voor je inspanningen laten sponsoren. De opbrengst gaat naar de Vlaams aids Liga, een samenwerkingsverband van de Vlaamse aidsorganisaties” 

1992_Hand in Hand_logo.jpg

22 maart 1992: Holebi’s nemen deel aan een grote betoging tegen racisme. De betoging wordt georganiseerd door Hand In Hand, een samenwerking van diverse organisaties. Verslag in de RAF-nieuwsbrief:fuif_1992_februari_Paradox.jpg 

De delegatie van homo's en lesbiennes mocht zeker gezien worden. Heel wat groepen waren present. Achter de spandoek van de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit liepen o.a. mee: het RAF, Het Goede Spoor (Leuven), het Lesbies Doefront en 't Aksent op Roze (Gent), Antenne Rose (Brussel) en het GOC (Antwerpen). Naar schatting 100 tot 150 homo's, lesbiennes en bi's, die met hun bordjes, ballonnen en spandoeken een kleurrijke delegatie vormden. (…) De knutselafdeling van het RAF maakte een reeks bordjes, met daarop "Vlaams Blok is antihomopartij", "Homoblok tegen Vlaams Blok", "Homo's, lesbiennes, biseksuelen en hun kinderen" en "Homo's, migranten: gelijke politieke en sociale rechten". We hadden met nog veel méér kunnen zijn, merkte iemand op. En dat is belangrijk. In groep meedoen aan dergelijke manifestatie is inderdaad beter dan individueel op te stappen. Velen hadden ook een sticker van de Roze Zaterdag op hun jas geplakt. Het LACH (Hasselt) en Verkeerd Geparkeerd (Gent) waren er ook maar liepen niet bij het 'homoblok'.Van Verkeerd Geparkeerd vernamen we nog dat ze naar Brussel waren gereden in één bus met de Turkse studenten, wat meteen een kans was om met mekaar te verbroeder/zusteren. Onze aanwezigheid is dus allesbehalve onopgemerkt voorbijgegaan.

1992_Willy De Bruijne_0001.jpg8 mei 1992: Daags voor de Roze Zaterdag overleed Willy de Bruijne aan aids. Hij was 48 jaar. Willy was een actief vakbondsmilitant en engageerde zich van van begin '83 tot eind '85 in het Roze Aktiefront. In een interview met De Janet Van Antwerpen (mei '85) vertelde hij ondermeer over zijn coming-out als homo op het werk: "Op het einde van de oorlog zijn alle personeelsleden van Ebes (nu: Elecrabel)  nog aanwezig in een centrale gefusilleerd, en die worden elk jaar herdacht.Badge_Roze Driehoek_RAF_0001.jpg Je kent dat, met een plechtigheid, krans neerleggen en zo. Ik vond het passend om bij die gelegenheid een roze driehoek op te spelden. Grote verwarring en wantrouwen bij mijn directeur, met wie ik in andere omstandigheden ook al niet zo'n warme relatie heb. Maar dit wordt elk jaar bijgelegd bij deze plechtigheid. De directeur en ik leggen samen de krans aan het monument. Dit jaar dit aan een andere syndicale afgevaardigde gevraagd. Deze delegee, die de bloemenkrans moest dragen, vond die 'nogal zwaar' en vroeg mij om te helpen. We hebben hem samen neergelegd. Daarna heb ik wel een paar keer aan de directieleden uitgelegd wat de roze driehoek betekent en waarom er de let­ters "RAF" opstaan. Ze dachten eerst dat "RAF" de naam van een nazislachtoffer was."  

Lees het interview met Willy.

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

1992_Roze Waterdag_Gent.jpg9 mei 1992:  De Roze Zaterdag wordt een“Roze Waterdag” (toch volgens de cartoonist van P-magazine) in Gent. Uit de RAF-nieuwsbrief van mei 1992:

De Roze Zaterdag van 9 mei jl. had het weer niet mee. Maar los daarvan was het een geslaagde stap in de richting van een actievere en bredere homo/lesbiennebeweging. Tussen de 1.500 en de 2.000 personen namen deel aan de optocht. Minder Nederlanders dan twee jaar ge­leden maar -   en dat is positief -  méér Belgen. De uitstraling van 5 mei 1990 zat daar zeker voor veel tussen. Iemand merkte op dat zich stilaan een harde kern begint te vormen van homo's en lesbiennes die zich op uiteenlopende wijze met de beweging bezig houden en die dat op een Roze Zaterdag samen laten zien. De oproep van de organisatoren om de inhoud van het 10-­punten­platform, onder de ludieke slogan “Mag het iets méér zijn?”  in de optocht vorm te geven werd vrij goed opgevolgd. De lesbiennegroep Goudou uit Brugge reed rond met een koets met daarin Sneeuwwitje, die voor de gelegenheid door een zwarte lesbienne werd uitgebeeld. Een passende uitdrukking van antiracisme en het streven naar een samenleving waarin nationaliteit, huidskleur of seksuele voorkeur geen reden zijn tot discriminatie. Het RAF zorgde voor bordjes waarop hetzelfde thema aan bod kwam ("homo's en migranten, gelijke politieke en sociale rechten") naast een waarschuwing voor het Vlaams Blok, de antihomo­partij. Het RAF had ook bordjes met daarop de slogan "homo's wonen overal, respecteer hen" in vele talen, waaronder het Marokkaans en het Turks. Een uiting van internationale solidariteit en een duidelijke boodschap naar de migranten: het respect dat we voor jullie hebben, verwachten we ook terug. Het Vlaams Blok profiteert van de kloof tussen de migrantengemeenschap en de homogemeenschap om homo's, die wèl stemrecht hebben, voor hun kar te spannen. Dat laten we niet gebeuren. Uiteraard kwamen er naast het antiracisme nog veel méér thema's aan bod: aids, antihomoseksueel geweld, het homohuwelijk... Een ander pluspunt dat niet zichtbaar was maar daarom niet minder belangrijk is het toegenomen aantal medewerk(st)ers dat de Roze Zaterdag mogelijk maakte. De nieuwe generatie, waarop door de 'anciens' al een tijdje gewacht werd, is opgedoken en neemt haar plaats in. De Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH) waar intussen de overgrote meerderheid van actieve homo's en lesbiennes op een of andere manier mee te maken hebben, heeft zich bij de voorbereiding van de Roze Zaterdag van haar beste kant laten zien. Het mooie weer kwam iets te laat om van 9 mei een volledig succes te maken. Maar het algemene klimaat binnen de homo/lesbiennebeweging evolueert naar beter, warmer, met minder depressies.

Het eisenplatform van de Roze Zaterdag 1992

1992_Wegwijs Gezondheid_Steeno.jpg15 mei 1992: Actie tegen oubollige prof in Leuven. In het TV-programma  Alle 5 werden uitspraken over homoseksualiteit in het boek "Wegwijs Gezondheid" gehekeld. Wat er precies staat: "Drang tot seksueel verkeer met een partner van dezelfde sekse. Op volwassen leeftijd soms een vastgeankerd blijven in puberteitsgewoonten, soms als gemakkelijkheidsoplossing (meer vertrouwd zijn met de eigen sekse) bij bestaande vrees of angst voor heteroseksueel verkeer. Soms beleefd als noodoplossing (gevangenis...).Meer voorkomend bij personen met dwangonanie." Wij schreven daar een stukje over in onze nieuwsbrief en brachten het ook ter sprake op de persconferentie naar aanleiding van de Roze Zaterdag. Walter De Jonge schreef erover in De Morgen. De Makers van de talkshow Zeker Weten probeerden de Leuvense professor Omer Steeno, verantwoordelijk voor de homofobe tekst, in de studio te krijgen, wat mislukte. De man wil blijkbaar met niemand in discussie gaan. Intussen had Steven De Batselier (foto) een andere prof aan de universiteit van Leuven gereageerd: "De onzin die in 'Wegwijs Gezondheid' verkocht wordt over homoseksualiteit is een universiteit niet waardig". Minister van tewerkstelling en sociale aangelegenheden Leona Detiège haastte zich, na een vraag van Mieke Vogels (Agalev) en Jan Decorte (Rossem) in de Vlaamse Raad te verklaren: "dat ons beleid inzake preventie gezondheidszorg er niet van uit gaat dat homoseksualiteit als een afwijking moet worden beschouwd, en nog minder als een ziekte. Het is niet omdat mensen met een seksuele voorkeur voor mensen van hetzelfde geslacht een minderheid vormen dat er sprake is van een 'afwijking."
Steven de Batselier_0001.jpgEen 20-tal homo's en lesbiennes gingen op 15 mei op zoek naar professor Steeno op de dienst endocrinologie van het Leuvense Gasthuisbergziekenhuis: medewerk(st)ers van het RAF, De Roze Drempel, Het Goede Spoor, Hagar, FWH en het aidsteam. Gewapend met bordjes met teksten zoals "Ik voel me goed" en "Ik heb de roze koorts" wilden ze hun boosheid over zijn stand­punt kenbaar maken. Dankzij de aanwezigheid van de pers (waaronder een ploeg van het VTM-nieuws, die er 's avonds een kort item aan besteedde) durfden de veiligheidsagenten niets ondernemen. De 'zieken' geraakten niet tot bij de professor, die zich verschanste in zijn bureau. Een delegatie van de actievoerders mocht uiteindelijk kort hun grieven kenbaar maken aan de directie van het ziekenhuis. 's Anderendaags bracht De Morgen het nieuws op de eerste bladzijde. Gazet Van Antwerpen schreef: "De actievoerders lieten voor hem een pak wetenschappelijke publicaties achter, zodat dokter Steeno zich kan bijscholen."  Opgemerkt actievoerder was John Vincke, socioloog en auteur van het boek Mannen met Mannen.1992_Gasthuisberg_Steeno.jpg Hij hekelde het standpunt van Steeno als volgt: "Geconfronteerd met de wetenschappelijke bewijslast die er toe leidt dat, in weldenkende en geïnformeerde middens, seks tussen mensen van het zelfde geslacht als een gewone variant van de seksualiteitsbeleving wordt aanzien, stelt zich onvermijdelijk de vraag naar het waarom van de houding van de KUL. Een direct antwoord op deze vraag kan ik niet geven. Ik kan wel de houding van de KUL situeren naast, of binnen een andere stroming in onze samenleving. Het valt op dat de KUL op dezelfde lijn zit als het Vlaams Blok. Op haar Gezins­congres stelde deze groep dat homoseksualiteit een afwijking is en niet als normaal mag worden voorgesteld. Er is een bijkomende overeenkomst met extreemrechts qua gevolgde werkwijze. In haar houding tegenover homoseksualiteit negeert de KUL de wetenschappelijke onderzoeksresultaten van de jongste 30 jaar, om tot uitspraken te komen die in de 19de eeuw thuishoren."  

September 1992: De RAF-nieuwsbrief wordt intussen naar 1.109 adressen verstuurd. 

November 1992:  Het RAF roept op om – naar aanleiding van de doorbraak van het Vlaams Blok in Antwerpen – de volgende Roze Zaterdag in deze stad te organiseren om duidelijk te maken dat holebi’s zich daar laten verjagen: “Het feit dat enkele duizenden homo's en lesbiennes in Antwerpen een dag lang nadrukkelijk aanwezig zijn is een onbetaalbaar, niet mis te verstaan signaal naar de publieke opinie en alle politici die, al dan niet met klamme handen, de verkiezingen afwachten.” Het debat over dit voorstel zal uitgebreid gevoerd worden, ondermeer op de Algemene Vergadering van de FWH op 6 februari 1993.

Boelwerf_brief.jpgNovember 1992: de arbeiders van de Boelscheepswerf in Temse bezetten hun bedrijf. Het RAF schrijft hen een brief en gaat kort nadien ook op solidariteitsbezoek.

Lees meer: Holebi's aanwezig in de Sociale Strijd

 

Vrijdag 20 november: het RAF organiseert een avond met John Vincke over zijn boek Mannen met Mannen. John Vincke komt zijn nieuwe onderzoek toelichten:John_Vincke_20090606.jpg “Het doel van het onderzoek is die factoren te achterhalen die het welzijn van homomannen in positieve of negatieve zin bepalen. Onder welzijn valt aidspreventie, coming-out, partnerrelatie, stress enz. In die zin kunnen de gegevens gebruikt worden om meer inzicht te krijgen in het homoleven in Vlaanderen en kunnen projecten ondersteund worden die door het aidsteam of door de homo-organisaties ingediend worden. Op basis van de gegevens van 1989 werd dit trouwens gedaan. Tevens is een gedegen kennis van de leefsituatie van de Vlaamse homoman nodig, om op wetenschappelijke basis een aanvang te kunnen maken met de bijscholing van medewerk(st)ers binnen de gezondheidsdiensten. De homo-organisaties zullen op hun beurt een beter inzicht krijgen in de noden en behoeften van hun doelgroep.”

John Vincke overleed in 2009 

Zaterdag 28 november 1992:  Op het  tweejaarlijkse congres van de koepelorganisatie FWH (Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit) werkt het RAF mee aan een workshop over de soms moeilijke relatie tussen de holebigemeenschap en de migrantengemeenschap. Uit het verslag in de RAF-nieuwsbrief  van december 1992:

fuif_1992_september_Paradox.jpg

Het spontane applaus tijdens de plenaire zitting voor de Marokkanen die aan het congres deelnamen bewijst dat ook de congresgangers die aan de andere workshops deelnamen deze manier van werken apprecieerden. De workshop was geen droge uiteenzetting van een of andere prof. We hadden gezocht naar een zo concreet en levendig mogelijke aanpak. Na de videofilm over Mehmet Bilgin, een Turkse homo die vrijuit vertelt over zijn leven, werd een rollenspel gespeeld waarin gezocht werd naar racistische reflexen bij homo's en lesbiennes. Het spel was ontworpen op basis van een gelijkaardige techniek die door  de organisatie School Zonder Racisme  in scholen wordt toegepast. Dat bleek een goed vertrekpunt voor een discussie, waarin twee vragen kwamen bovendrijven: hoe kunnen we de relatie tussen homo's en migranten verbeteren en hoe overtuigen we de homo/lesbiennegemeenschap ervan dat een stem voor het Vlaams Blok een stem tegen homo-emancipatie is? Tijdens het plenum werden een aantal opmerkingen geformuleerd. Er is geen migrantenprobleem, zoals er ook geen homoprobleem is. De problemen heten racisme en homofobie. Dat klinkt misschien als taalkundige muggenzifterij, maar dat is het niet: in het woord 'probleem', gekoppeld aan de geviseerde groep wordt de verantwoordelijkheid niet bij de ideologie, maar bij de slachtoffers ervan gelegd. Vele eigenschappen, die vaak ten onrechte alleen aan migranten worden toegeschreven vinden we trouwens ook bij Belgen terug. Er is niet zo veel verschil tussen het denken bij de bezoekers van een migrantenjeugdhuis of een 'Belgisch' jeugdhuis. Vaak komt men, vanuit andere achtergronden en cultuur, tot dezelfde homofobie. Seksualiteit en lichamelijk omgaan met elkaar wordt bij Marokkanen anders beleefd dan bij ons. Een thema dat zeker verdere uitdieping verdient. Wij zien bij hen, vanuit onze cultuur, soms niet goed het verschil tussen uitingen van vriendschap en seksualiteit. Het taboe op homoseksualiteit is een realiteit bij migranten.  

Palestine_Brux_10561828_6.jpg

De Marokkanen die op het congres waren weten dat ook, en pleiten voor een langzame en geduldige aanpak. Men moet begrijpen dat de migrantengemeenschappen andere prioriteiten stellen: zich handhaven in een racistische maatschappij is immers geen geringe opdracht. Een vormingsactiviteit organiseren in een jeugdhuis over homoseksualiteit is geen eenvoudige zaak. De ouders van de jongeren zullen negatief reageren. Maar er is nog een andere factor: vele jeugdhuizen zijn afhankelijk van geld dat van... katholieke instanties komt. Deze hebben nog altijd de macht. En we weten allemaal wat de katholieke kerk over homo's denkt. De bewering dat de islam het belangrijkste obstakel is tegen de openheid van migranten over homoseksualiteit is bij deze sterk gerelativeerd. Eén van de Marokkanen merkte op dat de homobeweging wat betreft openheid over enige voorsprong beschikt. Het is inderdaad een feit dat de aanzet tot dialoog door homo's en lesbiennes is gegeven. Hassan vertelde dat hij, na de Hand in Hand betoging van 22 maart '92 hij bij de jongeren van zijn jeugdhuis reacties opving over de homo/lesbiennedelegatie. Hij greep dit aan om een homo uit te nodigen in het jeugdhuis. Wat mooi het belang illustreert van als homobeweging consequent en goed zichtbaar aanwezig te zijn op antiracistische manifestaties. Ook dat heeft effect op het denken van migranten over homo's. Deelnemen aan de antiracistische strijd levert, op voorwaarde dat het openlijk gebeurt, ook wat op voor de emancipatie van homo's en lesbiennes. Omar vertelde over de persconferentie, die de voorbije zomer werd georganiseerd door  de organisatie Mechelen Tegen Racisme: ook de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit werd hierbij betrokken. Dit initiatief, dat de deportatie van de eerste Joden vanuit de Dossinkazerne herdacht, wordt binnenkort herhaald. Hier is de samenwerking tussen homo's en migranten een feit. In een interview met het holebiradioprogramma Chocopot (Radio Centraal) keek Omar positief terug op het FWH-congres: "Tevoren was ik nooit zo intens in contact gekomen met homo's. Ik ga een verslag schrijven voor het maandblad van ons jeugdhuis Rzoezie in Mechelen. Toenadering zoeken is een lang proces, omdat je rekening moet houden met de gevoeligheden binnen de Marokkaanse cultuur."

Naar 1993

Terug naar overzicht

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

16:14 | Permalink |  Facebook

04-10-12

Een bijzonder debat in Ninove

 "De gazetten staan vol leugens"

1999_Tweetalige folder Vlaams Blok_0001.jpgEen medewerker van de Cel Politiek van çavaria (toen nog FWH, Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit) maakte tijdens de verkiezingscampagne voor de gemeenteraden van 2000 op een onaangename manier kennis met de man die zowat als 'De homo van het Vlaams Belang' (toen nog Vlaams Blok) bekend staat. Een verslag door Paul Borghs van een bewogen bijeenkomst in Ninove, georganiseerd door de LHBT-jongerengroep PP&ZZ.

Het politiek debat in Ninove werd bijgewoond door lokale vertegenwoordigers van de democratische partijen (zo was er een lesbienne van de lokale SP, een VLD'er die op het kabinet van Dewael gelijke kansen opvolgt...). Daarnaast zat er ook een vertegenwoordiger van het Vlaams Blok in het panel. Verder nog twee moderators en een vertegenwoordiger van PP&ZZ. Naast enkele sympathisanten (o.a. van de democratische kandidaten in het panel) en een aantal holebi's waren er ook een twaalf- tot veertiental Vlaams Blokkers aanwezig. Ze zaten samen aan één tafel zodat ze in groep kabaal konden maken. Er waren uiteindelijk ongeveer evenveel Vlaams Blokkers als 'ander publiek' aanwezig. De radioprogramma's Uit de Kast en Pinkwave kwamen opnames maken en er was ook een redacteur van Het Nieuwsblad.  Zoals afgesproken deelde ik voordat het debat begon de folder over het Vlaams Blok (zie afbeelding) uit aan de aanwezigen. Er was veel belangstelling voor. Iemand kwam zelfs nog extra exemplaren vragen.

Zenuwachtig

2000_Ninove_quote.jpg

Nadat de panelleden zich kort mochten voorstellen begon het debat. De tekst met daarin een woordje uitleg over de weigering van de Cel Politiek van FWH om in debat te gaan met het Vlaams Blok werd niet voorgelezen door de moderators. Daarop heb ik de moderators onderbroken en gevraagd om zelf de tekst te mogen voorlezen. Dat was geen probleem. Ik was wel erg zenuwachtig toen ik de tekst voorlas, want ik stond vlak naast de tafel met Vlaams Blokkers (wat ik pas te weten kwam toen het debat begon). Gelukkig zat mijn vriend Roger naast mij zodat ik me wel wat geruster voelde. Nadat ik de tekst voorgelezen had was er applaus van een deel van het publiek. Ik vond dat wel een erg sympathieke steunbetuiging.

Krantenknipsel

De eerste vraag werd aan het panellid van het Vlaams Blok gesteld. Hij kreeg daardoor de kans om meteen te zeggen dat het Vlaams Blok niets tegen homo's had, dat er in de partij homo's zaten, dat voorzitter Vanhecke een partijstandpunt had geschreven over homo's... De Vlaams Blokker vond alleen dat homo's discreet moesten zijn. Roze Zaterdagen (Pride), Roze Huizen en andere publieke uitingen van homoseksualiteit konden niet door de beugel. Homo's mochten vooral niet opvallen. Toen iemand uit het panel wees op een krantenknipsel met daarin een zeer denigrerende uitspraak van het Vlaams Blok over homo's werd dat door het Vlaams Blok-panellid, hierin gesteund door de achterban die in de zaal zat te roepen, weggelachen. "De gazetten staan vol leugens over ons", stelde de Vlaams Blokker. Op andere opmerkingen werd door de Vlaams Blokkers gereageerd met de opmerking: "Waar staat dat in ons programma? Dat staat daar niet in. Dus jullie liegen."

jan van gorp002a.jpg'Vlaams Blokker en openlijk homo'

Meteen werd duidelijk dat de Vlaams Blokvertegenwoordiger zijn grote achterban had meegebracht om de boel te intimideren, om tegen elke reactie vanuit de zaal hard roepend in te kunnen gaan en om leugens te kunnen vertellen. Het eerste kwartier van het debat was dan ook een rumoerig welles/nietes-spelletje over de standpunten van het Vlaams Blok. Van een echt politiek debat was er absoluut geen sprake. iedereen had het alleen nog maar over het Vlaams Blok. De achterban van het Vlaams Blok liet geen gelegenheid voorbij gaan om de boel in de war te sturen. Een Vlaams Blokker uit het publiek zorgde wel voor enige verrassing. Toen het debat net begonnen was stelde een zekere Jan Van Gorp, Vlaams Blokvoorzitter van de afdeling Lier, zich voor aan het publiek als 'Vlaams Blokker en openlijke homo'. Op de opmerking uit de zaak dat Van Gorp 'de excuusjanet van het Blok' was vertelde hij dat hij het schandalig vond dat sommige holebi's zichzelf janet noemden.

Uit protest (en omdat er toch geen politiek 'debat' meer inzat) zijn Roger en ikzelf dan rechtgestaan en hebben we de zaal verlaten. Roger heeft dan nog geroepen dat hij niet gekomen was om "haat en leugens te horen verkondigen" en dat het Vlaams Blok "de partij van de haat" was. Eén van de Vlaams Blokkers, voor de gelegenheid helemaal in het zwart gekleed, riep ons nog na dat we ons vergisten. Eén van de aanwezigen verliet samen met ons de zaal. We hadden gehoopt dat het er veel meer zouden geweest zijn.

2000_RAF Nieuwsbrief oktober 2000.jpgNadenken over strategie

PP&ZZ vond dat je het Vlaams Blok in het panel thuishoorde omdat je nu eenmaal voor het Vlaams Blok kan stemmen. De Cel Politiek van de FWH was een andere mening toegedaan. Ze stelde dat je met het Vlaams Blok beter niet praat. Het Vlaams Blok is absoluut gekant tegen holebi's en rechten voor holebi's. Een politiek debat, enkele dagen voor de verkiezingen, wordt door het Vlaams Blok alleen maar misbruikt om zich democratisch voor te doen en om leugens te vertellen. Hun handig uitgespeelde propagandatechnieken verhinderen dat je die leugens kan weerleggen in een 'open' debat. Daarbij maken ze ondermeer gebruik van hun achterban die het panellid vanuit de zaal ondersteunt. Het debat in Ninove heeft dan ook één zaak duidelijk gemaakt: de holebi-beweging zal met vereende kracht ernstig moeten nadenken over de strategie die gevolgd moet worden ten aanzien van het Vlaams Blok.

Bron: RAF-nieuwsbrief, oktober 2000. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 haalde het Vlaams Belang een monsterscore. De folder werd in twee talen uitgegeven omdat het Vlaams Belang toen ook mikte op (franstalige) Brusselse kiezers.

Meer van het Vlaams Belang over holebi's en transgenders.

 

18:58 | Permalink |  Facebook

02-09-12

1991

1991_Golfoorlog_oorlog om olie001.jpg1991: Oorlog in de Golf, een T-shirt en een Homomonument

1991_Golfoorlog0001.jpg10 februari 1991: Het Roze Aktiefront neemt deel aan een betoging tegen de oorlog in de Golf. Er worden bordjes meegedragen met daarop twee kussende soldaten en de slogan: “Te mooi om aan flarden te schieten”. De foto wordt ook als affiche verspreid. Het Aidsteam draagt bordjes mee met de slogan: “Eén kruisraket = 7.000 condooms”. In de VS draagt de militante Aidsorganisatie Act Up de slogan “Fight Aids, nog wars”. Woordvoerder Vincent Gagliostro: “We willen dat aids opnieuw een van de prioriteiten van de regering wordt. Reeds meer dan honderdduizend personen zijn aan aids gestorven en anderhalf miljoen zijn besmet. Hoe is het mogelijk dat men 20 miljard dollar vrijmaakt voor de golfoorlog,  terwijl de federale regering een krediet van 825 miljoen dollar voor aids geschrapt heeft?”

Lees meer: Holebi's aanwezig in de Sociale Strijd

April 1991: de eerste computer wordt aangekocht: “Nu we bijna 10 jaar bestaan werd het stilaan tijd dat we over essentiële dingen als een computer, een antwoordapparaat (ook reeds aangekocht) en een fax (aankoop wordt overwogen) kunnen beschikken.”

1991_T Shirt0001.jpg1 juli 1991: Het Roze Aktiefront organiseert een stadswandeling. De deelnemers dragen een T-shirt met daarop: “Niemand weet dat ik homo ben”. De actie wordt als volgt toegelicht: “Het T-shirt, waarvan we het idee leenden bij onze Amerikaanse broers, drukt de toestand uit waarin de meeste holebi’s nog steeds leven. Infeite loopt iedere homo constant in zijn achterhoofd met de slogan van ons T-shirt. De druk om de seksuele voorkeur te verstoppen weegt nog steeds zwaar”. In de RAF-nieuwsbrief van juni 1991 staat volgend verslagje: “Verbazing, gelach, ongeloof ook, bij de voorbijgangers en de terraszitters. Sommigen onder ons waren in het begin een beetje onwennig, maar de reacties van het publiek maakten dat snel ongedaan. De tekst op het T-shirt werkt sterk op de lachspieren, en wie lacht overwint barrières en is niet agressief. De actievoerders waren dan ook unanmiem tevreden toen we onze wandeling afrondden in een Grieks restaurant, waar de kok vroeg 'van welke voetbalploeg we waren'. Er werden plannen gesmeed om het nog eens over te doen tijdens de beiaardconcerten. Het leukst is het om er in groep mee rond te lopen, maar alleen gaat natuurlijk ook, of met twee of drie.”  In de RAF-nieuwsbrief van september 1991: “Tijdens een wandeling door de Antwerpse binnenstad kwamen enkele jongeren nieuwsgierig vragen of we "echt" zo waren of we alleen maar voor de grap met het T-shirt rondliepen. Zelfs al staat het in grote letters op je lijf geschreven, toch hebben sommigen nog de neiging om te twijfelen aan je geaardheid. Het ontkennen van homoseksualiteit blijft één van de problemen waar zowel het individu als de maatschappij mee blijft worstelen."1991_Nobody0001.jpg Tijdens de Roze Zaterdag in Alkmaar, waar 15.000 homo's en lesbiennes verzameld waren, kregen we een "wat zielig nou!" als (grappige) reaktie. Tegelijkertijd ook tekenend voor zo'n Roze Zaterdag, waar het vanzelfsprekend is dat je voor je geaardheid uitkomt. Daar is de mededeling dat niemand het weet bijna tegennatuurlijk. Het woord "tegennatuurlijk" werd ook gebruikt door iemand die deelnam aan de georganiseerde T-shirt-wandeling tijdens de beiaardconcerten in Antwerpen. Hij merkte op "dat het onmogelijk is het T-shirt zo maar dag in dag uit te dragen. Dat ervaar je als tegennatuurlijk en is niet vanzelfsprekend, zei hij. Deze mededeling zegt minder over de persoon die ze doet, dan over heel de sfeer die in deze maatschappij nog rond homoseksualiteit hangt: ervoor uitkomen vraagt telkens opnieuw een inspanning, die je niet van 's morgens tot 's avonds kunt opbrengen.”

31 augustus 1991: Het Roze Aktiefront richt op de Antwerpse Groenplaats een roze homomonument op. Eerder werd in Amsterdam een officieel monument ingehuldigd. In een pamflet wordt verwezen naar de homovervolging in de concentratiekampen en wordt opgemerkt dat de aanwezigheid van  holebi’s  in de kampen nu nog steeds doodgezwegen wordt. In de RAF-nieuwsbrief van oktober 1991 lees je volgend verslagje:

1991_Homomonument.jpgHet basisidee was: in Amsterdam heeft men al jaren een homomonument. Waarom ook niet in Antwerpen? Daarom werd op zaterdag 31 augustus op enkele minuten tijd een roze piramide opgetrokken in het midden van de Groenplaats, dé zaterdagse afspraak van vele Antwerpenaren. Bovendien werden gans de namiddag foldertjes uitgedeeld waarin (in 't kort) de betekenis van de roze driehoek en van het homomonument in Amsterdam werd uitgelegd, gevolgd door een vaststelling dat homo's - alhoewel er veel zijn - toch doodgezwegen worden. Het goede weer was op voorhand besteld, maar de fanfare niet. Inderdaad: na een half uur folderen zagen we plots een bus stoppen waaruit een heuse fanfare uitstapte, geloof het of geloof het niet, met jasjes aan in precies dezelfde kleur als ons monument. Vele voorbijgangers moeten gedacht hebben dat de vrolijke blazers erbij hoorden. De tekst van de foldertjes was ook uitgehangen op de piramide zelf, en het was opmerkelijk hoeveel mensen hem nog eens gingen nalezen. De banken op het plein zaten vol zonnekloppers en het was grappig om te zien hoe iedereen gretig de hand uitstak om toch ook maar een foldertje te krijgen. Ze dachten misschien dat het om een aankoopbon ging of zoiets.

Minder gretig was de groep Vlaams-Nationale jeugd die de Groenplaats overstak: boe- en andere dierengeluiden schalden door het Vlaamse Heir als een van onze militanten hun toch een foldertje wou aanbieden. Ook een juffrouw was zo lief ons het foldertje terug te bezorgen door het ostentatief voor onze voeten te werpen. Een jonge Spanjaard zat, met alleen een jeans aan, stilletjes op zijn gitaar te spelen. Toen hij wegging wenste hij ons "good luck". Ik wenste hem hetzelfde.

fuif_1991_mei_Paradox.jpg24 september 1991: In een brief aan het  Roze Aktiefront bevestigt Amnesty International haar steun aan holebi’s die omwille van hun seksuele voorkeur vervolgd worden. Een beslissing die genomen werd op de internationale raad van AI begin september 1991. Zo wordt één van de eisen, die al begin jaren ’80 door de beweging geformuleerd werd, gerealiseerd.

3 oktober 1991: Het Roze Aktiefront publiceert de brochure Outing en Coming Out, een Discussie in Vlaanderen. Daarin worden de ervaringen, standpunten en discussies van het afgelopen jaar over Outing samengevat en van commentaar voorzien.

3 oktober 1991: Het Roze Aktiefront organiseert, in samenwerking met Jeugdhuis ’t Zuid in Antwerpen, een eerste voorlichtingsavond over homoseksualiteit voor jonge migranten.

1991_Kurt Van Eeghem.jpgZaterdag 12 oktober 1991: het tienjarige bestaan van het RAF wordt gevierd in Zaal Paradox. ’s Namiddags luisteren 200 aanwezigen naar een  talkshow in het TV-format “Incredibile”  waarin Yvan Brys, John Vincke en Dirk Van Babylon hun visie op de voorbije tien jaar en op de actualiteit geven. Presentator is Felice (Dré Steemans). ’s Avonds zijn er 800 aanwezigen bij een optreden van de LSP-band. Felice, Madame Germaine de Coeur Brisé en Kurt Van Eeghem (foto) doen gastoptredens. Vooraf werd het publiek getrakteerd op een optreden van  de Marokkaanse Rai-groep Lehbab. In de RAF-nieuwsbrief van september 1991 wordt de groep toegelicht: “Rai is niet alleen een bekend TV-station, het is ook de naam van de Arabische pop die enkele jaren geleden ook onze klankkasten veroverde. Een Antwerpse groep die een aardig stukje van dit genre wegspeelt is Lehbab. Vier Marokaanse jongens die o.m. de zien waren op het COLOURS-festival vorige winter. Hun teksten gaan over liefde, migratie en jongeren, en naar eigen zeggen houdt hun stijl het midden tussen RAI en POP. Dat het RAF een migranten-groep op de affiche zet is uiteraard niet vreemd aan onze anti-racistische opstelling. Het is een uitnodiging naar homoseksuelen om de cultuur van andere volkeren beter te leren kennen. Vooral als het over volkeren gaat die vlak bij ons om de hoek wonen!”

1991_Vlaams Blok.jpgNovember 1991: het RAF geeft de eerste folder uit met anti-homostandpunten van het Vlaams Blok naar aanleiding van de verkiezingen van 24 november. Dat deze folder op tijd kwam werd aangetoond door de verkiezingsuitslag waarin een eerste grote doorbraak van het Blok te zien was. De informatie uit deze folder (aangevuld met recentere gegevens) kan nog steeds geraadpleegd worden op de website van Mikpunt.  In de nieuwsbrief wordt ook aandacht besteed aan RAF-militanten die zelf op een lijst staan: Luc Giet (Lijst Regenboog), Robert De Vadder (Agalev) en Rudi Martens en Yvan Brys (PVDA). 

1988_Chocopotten tegen Fascisme_2.jpgDecember 1991: in diverse steden komen mensen op straat om hun verontwaardiging te uiten over de verkiezingsoverwinning van het Vlaams Blok. In het verslag van de betoging in Antwerpen kan je op het VTM-nieuws de RAF-spandoek zien. In Leuven stapt de Roze Drempel mee op. Op het BRT-verslag van de manifestatie in Gent kan je de spandoek van Verkeerd Geparkeerd zien. Foto: slogan van jongerengroep Flikflak (weliswaar in een andere betoging).

December 1991: Het RAF lanceert een tweede wenskaartenactie (voor de eerste: zie 1990). Robert De Vadder licht de actie toe in de nieuwsbrief: “Deze keer niet bestemd voor de modale bekende Vlaming (MBV) maar voor de partijvoorzitters (PV). Niet om te vragen dat Frank Vandenbroucke (SP), Guy Verhofstadt (VLD), Herman Van Rompuy (CVP) of Jaak Gabriëls (VU) voor hun seksuele geaardheid zouden uitkomen maar om te vragen dat zij vanuit hun voorzitterszetel positieve signalen zouden uitzenden naar hun partijleden om hen duidelijk te maken dat zij in hun partij gerust voor hun homoseksualiteit kunnen uitkomen, dat hun partij zeker niet discrimineert maar het integendeel belangrijk vindt dat zij met de homo's en lesbiennes in hun rangen een dialoog kan aangaan. Een mooie gedachte, voorwaar; zeker in deze zwarte tijden en zeker met de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 in het achterhoofd. Homo's moeten zonder angst voor chantage mandaten in alle verkiesbare organen kunnen innemen maar dan moet in de eerste plaats hun partij duidelijk laten merken dat ze dat leuk vindt.” 

Naar 1992

Terug naar overzicht

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

 

 

20:48 | Permalink |  Facebook

31-08-12

Bob Carlier over het huwelijk

Bob Carlier_huwelijk.jpgIs een homohuwelijk emancipatorisch?

Twee homoseksuelen die een huwelijksachtige vriendschapsverklaring aflegden, vroegen in vorig nummer van de Homokrant reacties. Het feit alleen dat ze dit vragen, bewijst dat ze dit als een mogelijk discussiepunt zien, en niet zozeer aan hun eigen individuele handeling denken, maar wel aan de symboolwaarde en mogelijke uitbreiding ervan. Het spreekt trouwens vanzelf, dat ik over deze individuele handeling zonder sociale repercussies geen mening wens te hebben, er wordt al genoeg betutteld en bevoogd en gemoraliseerd: ze beantwoordt voor beide betrokkenen allicht aan hun individuele behoefte – ook in deze geritualiseerde vorm (die de enen nodig schijnen te hebben, de anderen niet) –, en zal hun dus de nodige voldoening geschonken hebben, waarover ik mij alleen kan verheugen.

Risico's groter dan voordelen

Anders wordt het als naar een standpunt als homobeweging gevraagd wordt. Vanuit een ideologie die gelijke rechten centraal stelt, zou een homohuwelijk kunnen bepleit worden: wat bij hetero's kan en mag, moet ook bij ons kunnen. Maar hier blijkt reeds de grenzen van zulke ideologie (die bij het begin van een beweging steeds vertrekpunt is). Is de vrouwenbeweging ermee gediend als vrouwen ook verkrachten of per definitie en in feite voorgetrokken worden bij tewerkstelling of mannen in hun mogelijkheden kunnen beperken? Is de homobeweging ermee gediend als wij onze levenswijze qua seksualiteit en relaties aan iedereen als norm kunnen opleggen of als wij van heteroseksualiteit iets verzwegens en beschaamds kunnen maken? Deze wat absurde voorbeelden tonen dat de gelijke-rechten idee slechts zin heeft binnen een bepaalde maatschappijvisie, o.a. wat betreft de wijze waarop aan relaties vorm gegeven wordt. Nu is het huwelijk (en gezin) precies de vorm waarrond de ganse seksualiteit georganiseerd is en die als enig model voor relaties voorgehouden wordt. Zo sterk is deze vorm doorgevoerd, dat men zich de vraag kan stellen of het instituut huwelijk er is voor de mensen, die er steun, veiligheid en geborgenheid in vinden; ofwel of het zich integendeel tégen hen keert. Ik heb de indruk dat de risico's groter geworden zijn dan de voordelen: beperking van ervaringskansen, afscheiding van de  buitenwereld, opslorpend karakter, spiegel en leerschool van maatschappelijke machtsverschillen, schijnveiligheid door de rituele beloften, keurslijf voor niet meer echt gevoelde verplichtingen (en dus leugens, toegevingen, verzwijgingen, frustraties en agressiviteit). Verre van mij hiermee een beeld te willen geven van alle huwelijken, ik zie deze kenmerken alleen als risico's die groter worden als de relatie geïnstitutionaliseerd wordt.

Pleidooi voor individualisering

Een homobeweging die zich naar de maatschappij richt en vragen stelt over de oorzaken van haar homovijandigheid, moet kijken naar de functies die huwelijk en gezin hier en nu binnen die maatschappij vervullen. En dan zie je, dat deze instituties hard meewerken om het bestaande systeem in stand te houden – systeem waarover wij geen redenen hebben om gelukkig te zijn. En of dit systeem nu kapitalisme of patriarchaat of bourgeoisheerschappij of heteronormaliteit genoemd wordt heeft niet zoveel belang hier: vrouwen, kinderen, homo's en lesbiennes weten (naast vele anderen) hoe de gezinscultus meewerk aan hun uitsluiting en onderdrukking. Er gaan de laatste tijd veel stemmen op om te pleiten voor een doorgedreven individualisering: het beginsel om het individu als uitgangspunt te nemen voor de wetgeving (fiscaal, verzekering, burgerlijk) en niet zijn of haar lidmaatschap van een relatie (waardoor o.a. begrippen als kostwinner, huishouden, verschillende rechtspositie ontstaan). Vooral vrouwen zien hier veel heil in om los te komen van hun afhankelijkheidspositie, zowel op het economisch vlak als in het oog van anderen (o.a. De werkgevers en de uitkeerders van werkloosheidsvergoedingen – maar evenzeer de publieke opinie -) Als homoseksuelen hebben we alle reden om op die weg mee te gaan.

Afgezien dus van respect voor wat individuen willen doen zolang het in de privésfeer blijft, meen ik dat wij ons alleen tegen een verdere uitbreiding van het huwelijk als instituut kunnen keren.

 

Bob Carlier, Homokrant januari 1983

Meer over Bob Carlier

 

19:26 | Permalink |  Facebook

1990

1990: Een Belgische Roze Zaterdag en Outing

 

1990_Roze Zaterdag0001.jpg

5 mei 1990: De Roze 90 organiseert de Roze Zaterdag in Antwerpen, die gesteund wordt door de meeste holebi-organisaties, ook door de Waalse groepen die aangesloten zijn bij Antenne Rose. In de voormiddag wordt  een roze kerkdienst door actievoerders en politie beschermd tegen een groep extreem-rechtse herrieschoppers. In de namiddag stappen we in optocht door de straten van Antwerpen en nemen deel aan een openluchtfeest waarop een hele rij sympathiserende artiesten optreden. Het RAF schrijft in 1991: “Voor het eerst sedert jaren wordt door de grote meerderheid van groepen en centra opnieuw samengewerkt aan een gemeenschappelijk project. De vaak zeer versnipperde beweging zet zo een eerste stap naar een grotere en intensere samenwerking.”  Het manifest van de manifestatie werd ondertekend door een groot aantal BV's. Aan deze Roze Zaterdag ging een geanimeerde discussie vooraf.

 

 

Outing_cover2.jpgZaterdag 20 oktober 1990: het RAF organiseert in Antwerpen een debat over outing. Outing was toen een nieuw begrip, dat heel anders werd ingevuld dan de al bestaande term coming-out. coming-out werd omschreven als het vrijwillig uitkomen voor het feit dat je holebi bent. Outing was een actievorm die kwam overwaaien uit de VS waarbij van bekende figuren zonder hun toestemming werd bekend gemaakt dat ze homo of lesbisch zijn. De actie was in de VS ondermeer gelanceerd als vorm van protest tegen het feit dat heel wat hooggeplaatste (en homoseksuele)  politici en andere hoogwaardigheidsbekleders zich niets aantrokken van de door aids geteisterde homogemeenschap. De begrippen outing en coming-out worden intussen door elkaar gebruikt. Het volledige verhaal van deze actie vind je hier.

1990_Wenskaarten.jpgNovember 1990:  Het RAF lanceert een wenskaarten-actie naar 7 bekende Vlamingen. Op het kaartje worden ze opgeroepen om voor hun homo- zijn uit te komen. Een foldertje waarmee de actie op fuiven wordt gepromoot zorgt voor commotie omdat de foto’s van vier van de 7 BV’s erop staan: Dré Steemans, Luk Appermont, Walter Capiau en Koen Crucke.  We komen er mee in het BRT-TV-programma “Zeker Weten” van Jan van Rompaey. Het RAF lanceert dit debat om de coming out, het vrijwillig naar buiten komen van holebi’s, een nieuwe impuls te geven: “We stellen vast dat de meeste uitingen van homocultuur door de media netjes buiten beeld gehouden worden en positieve voorlichting over homoseksualiteit in het onderwijs hangt nog steeds af van de goodwill van individuele leerkrachten en inspecteurs”. 

1990_Bob Carlier.jpgDecember 1990: Bob Carlier overlijdt. Als werkleider aan de Faculteit Moraalwetenschappen was hij een van de eerste figuren uit de academische wereld die aandacht besteedde aan de emancipatie van holebi’s. Hij was lid van het Roze Aktiefront en zat in de Raad van Beheer van de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH). Op zijn uitvaartplechtigheid mocht – onder druk van de familie – slechts één toespraak gehouden worden. De spreker betreurde het feit dat “een bepaald woord hier niet mag genoemd worden”. Bob Carlier, die zijn homoseksualiteit zelden verstopte, had blijkbaar nooit bij testament laten vastleggen hoe zijn uitvaarplechtigheid diende te verlopen. In de RAF-nieuwsbrief van februari 1991: “Het is in deze hypocriete maatschappij blijkbaar nodig dat we mensen, die openlijk als homo geleefd hebben, na hun dood nog eens moeten ‘outen’.” Bob voelde zich nochtans goed in zijn vel als homo. In een interview met de Homo/Lesbiennekrant van december 1983 zei hij: “Ik vind me inderdaad wel gelukkig, al moet ik er wel onmiddellijk bijvoegen dat ik vind dat we nogal in een wreedaardige maatschappij zitten. Oorlogsdreiging, milieuvervuiling, wat men doet met minderheidsgroepen, hoe men durft omspringen met mensen, machtsmisbruik, economische crisis… dat vind ik verschrikkelijk!(…) Ook heb ik het altijd nodig gevonden om me met een aantal principiële zaken bezig te houden. Vroeger was dat politiek en nu is dat sinds een hele tijd de homobeweging”.

Lees hier het standpunt van Bob Carlier over de openstelling van het huwelijk voor holebi's.

fuif_1990_november_Paradox.jpgNaar 1991

Terug naar overzicht

 

 

18:28 | Permalink |  Facebook

30-08-12

1989

fuif_1989_juli_Paradox.jpg1989: Naar een Belgische Roze Zaterdag?

3 januari 1989: Het Roze Aktiefront neemt deel aan een betoging tegen de aanwezigheid van 10 Vlaams Blokkers in de Antwerpse gemeenteraad. Het RAF verspreid ook een folder waarin gewaarschuwd wordt voor de anti-homostandpunten van het Vlaams Blok, omdat men vaststelt dat een “verontrustend aantal homo’s en lesbiennes” toch voor deze partij stemmen.

1989_Enquete.jpg13 januari 1989: Het RAF maakt de resultaten bekend van een enquête over de bereidheid van holebi's om deel te nemen aan een roze zaterdag.  Meer dan 1/3 van de ondervraagden verklaarde het zinvol te vinden om voor onze eisen op straat te komen (38 %) en 41 % verklaarde mee te zullen opstappen.  12 % vindt dat er geen homodiscriminatie meer is. Commentaar van het RAF: "Wellicht komt dit doordat ze zelf in een situatie leven waarbij ze weinig of geen onderdrukking (meer) ondervinden of zich persoonlijk aan discriminatie kunnen onttrekken. Dit wijst op de noodzaak de mensen te blijven informeren met een goed homoblad, pamfletten, acties, tussenkomsten in de media... Hoedanook is de stelling dat onze achterban niet militant genoeg is door deze enquête sterk gerelativeerd. Alsook het doemdenken dat je in deze cirisistijd niets van de grond krijgt (...) In elk geval mogen de mensen die het belang van een betoging inzien elkaar niet uit het oog verliezen." Het RAF stelt voor om in 1989 naar de Roze Zaterdag in Haarlem (Nederland) te gaan (men was reeds in Delft in 1988). In 1989 is het ook twintig jaar geleden dat de Stonewall-rellen plaats vonden. "Misschien kunnen we ook rond dit thema een activiteit organiseren" schrijft het RAF.

1989_RAF_Lidkaart.jpgJanuari 1989: het honderdste RAF-lid meldt zich. Een RAF-lidkaart geeft recht op gratis toegang tot de (maandelijkse) RAF-fuiven, een jaarabonnement op De Janet en op de RAF-nieuwsbrief.

1989_Roze90_Ik doe het ook_5mei1990.jpgJuni 1989: Samen met de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (Homofilie is in de naam van de federatie intussen gewijzigd naar Homoseksualiteit) wordt deelgenomen aan de Nederlandse Roze Zaterdag in Haarlem. De Roze 90, het comité dat op 5 mei 1990 de roze zaterdag in Antwerpen organiseert verspreidt een oproep (met spandoek en T-shirts) aan alle Nederlanders om die dag naar Antwerpen te komen. 

Naar 1990

Terug naar overzicht

 

20:39 | Permalink |  Facebook

1988

1988: Protestacties tegen de Anti-homowet in Groot-Brittannië

 

1988_Clause28_Ambassade.jpgMaandag 8 januari 1988: Het Roze Aktiefront geeft samen met holebigroepen uit Gent en Hasselt een brief af aan de Britse Ambassade in Brussel om te protesteren tegen Clause 28, de nieuwe Britse anti-homowet. Deze wet verbiedt ondermeer positieve voorlichting over homoseksualiteit in het onderwijs en  maakt het mogelijk homo-literatuur uit de openbare bibliotheken te verwijderen.

1988_Clause28_Marks&Spencer.jpgZaterdag 30 april 1988: Het “Roze Comité 28” waarin ook het Roze Aktiefront actief is, voert op de Antwerpse Meir een prikactie aan de Antwerpse vestiging van Marks & Spender  tegen Clause 28. Een van de actievoerders wordt opgepakt door de Antwerpse politie. Een andere actievoerder wordt geïnterviewd voor Lichtpunt het vrijzinnige “programma voor derden” op de openbare omroep. 

Zaterdag 4 juni 1988: het Roze Aktiefront neemt deel aan een protesthappening tegen Clause 28 in de Vooruit in Gent. Meer info over de solidariteitsacties tegen Clause 28 vind je hier.

fuif_1988_september.jpgSeptember 1988: Het RAF doet een oproep om opnieuw op straat te komen met onze eisen. 

Oproep aan alle homo's en lesbiennes

Aan alle homo- en lesbienne-organisaties in België 

1981_Optocht Antwerpen0001.jpgJaarlijks demonstreren tienduizenden lesbiennes en homo's over gans de wereld: Engeland, Nederland, De Verenigde Staten, Zweden, Frankrijk... In België is het sedert 1982 geleden dat homo's en lesbiennes nog op straat kwamen voor hun eisen.  

Zes jaar lang werd de homo- en lesbiennesolidariteit enkel binnenskamers gevierd. Beter dan niets,maar toch... We menen dat het dringend tijd wordt dat hierin verandering komt. Van het eisenplatform waarvoor we in '82 voor het laatste op straat kwamen werd reeds... één eis gerealiseerd, namelijk de afschaffing van artikel 372bis. Intussen kunnen er een aantal eisen aan ons lijstje toegevoegd worden: schrapping van ontucht uit het strafwetboek, realiseren van een antidiscriminatiewet, stopzetting van de repressie tegen homomilitanten die pamfletten uitdelen aan scholen... Er zijn, sedert '82, veel redenen-bijgekomen om te demonstreren. 

1981_Optocht Antwerpen0002.jpg

Een homodemonstratie op Belgisch grondgebied is méér dan alleen maar een drukkingsmiddel om onze eisen kracht bij te zetten: de homo- en lesbiennebeweging heeft met haar Gay Pride Day-traditie in grote delen van de wereld een wapen in handen tegen het doodzwijgen van onze levensstijl. Het denken over homo-  en lesbienneseksualiteit evolueert moeizaam van het idee dat het een ziekte of een afwijking zou zijn naar de vaststelling dat het hier om een minderheid gaat die, zoals andere minderheden en ook zoals vrouwen, haar (mensen)rechten opeist. Een jaarlijkse demonstratie is de uitdrukking van het besef dat we evengoed als migranten(Festival van de Immigrant), arbeiders (1 mei) en vrouwen(Internationale Vrouwendag) een strijddag nodig hebben. 1981_Optocht Antwerpen0003.jpg

We zijn van mening dat, naast een groot feest of happening, een betoging op straat niet mag ontbreken. Homo's en lesbiennes hebben zich al të lang verstopt in bars en stadsfeestzalen... Op straat komen voor onze eisen betekent een gedeelte van onze angst overwinnen. Het opnieuw organiseren van een "Roze Zaterdag" in België kan ook een positieve stimulans zijn om onze meningsverschillen opzij te zetten en gezamenlijk voor eenzelfde doel te strijden. Deze oproep is dan ook gericht naar alle homo- en lesbienne-organisaties. We weten dat duizenden homo's en lesbiennes van ons een eensgezinde opstelling verwachten. Meningsverschillen, noch conflicten uit het verleden kunnen als excuus gelden om niet mee te doen.

Deze oproep gaat ook naar alle homo's en lesbiennes, al dan niet georganiseerd in een groep, om hun steentje bij te dragen. Met de inzet van tientallen vrijwillig(st)ers kan een Belgische "Roze Zaterdag '89" een succes worden! We stellen voor om in september de koppen bij mekaar te steken en zo snel mogelijk aan de voorbereiding te beginnen. De homo- en lesbiennegroepen zullen hiervoor schriftelijk uitgenodigd worden. 

Het  Roze Aktiefront

foto's: Optocht 1981 in Antwerpen

Naar 1989

Terug naar overzicht

 

 

 

16:49 | Permalink |  Facebook

1987

1987: Solidair tegen Apartheid en met Seropositieven


Receptie Vrij veilig en Voer Aktie_20150603_0002.jpg1987_Vrij Veilig en voer actie_3.jpgJanuari 1987:
Het Roze Aktiefront lanceert op haar nieuwjaarsreceptie de slogan: “Vrij veilig en voer actie”. In de brochure die de bezoekers krijgen zit ook een condoom voor anale seks. De actie werd als volgt toegelicht: “Deze en andere initiatieven van homogroepen worden wel eens als excuus aangehaald door de verantwoordelijke overheid om de aidspreventie bij de homoseksuele doelgroep te verwaarlozen. Volledig onterecht. De homo- en lesbiennebeweging krijgt in België nauwelijks middelen om haar achterban te bereiken. Ze moet genoegen nemen met enkele kruimels die van tafel vallen. Een uitgebouwde infrastructuur voor het bereiken van onze doelgroep is onbestaande. Gans de beweging draait op middelen die door vrijwillig(st)ers worden verzameld. De meeste homomannen zijn zich niet bewust van de noodzaak van veilig vrijen." Rechts: artikel in De Morgen.

1987_Alfred Machela_Helta_3.jpg

September 1987: het Roze Aktiefront neemt mee het initiatief tot HELTA: “Homo’s en lesbiennes tegen Apartheid”. Zuid-Afrika was toen nog niet bevrijd van het apartheidsregime maar er was een militante holebi-beweging die deel uitmaakte van de anti-Apartheidsbeweging.  Er worden contacten gelegd met Zuid-Afrikaanse holebi-organisaties en we organiseren een avond in Antwerpen (foto) en Brussel met de zwarte homo-activist Alfred Machela.

1987_Boycot Continental Foods_2.jpgSeptember 1987: Het Roze Aktiefront voert een pamflettenactie “Boycot Continental Foods” tegen het gelijknamige bedrijf dat een arbeider aan de deur zette omdat hij seropositief is. Het RAF schreef toen: “Seropositieven zijn de politieke vluchtelingen van de homowereld: ze hebben geen rechten en worden meestal aan hun lot overgelaten. De zeldzame initiatieven voor begeleiding en opvang van seropositieven en aidspatiënten zijn alweer het werk van vrijwillig(st)ers”. 'Peter' was een pseudoniem voor Patrick Reyntiens, die nog steeds actief is rond hiv bij Sensoa. Patrick ontving in 2014 de Lifetime Achievement Award van koepelorganisatie çavaria. Actuele info over hiv en aids bij homomannen vind je hier.

1987_Jongen_met_jongen001.jpgSeptember 1987: Je kan nu ook lid worden van het Roze Aktiefront.  Wie lid wordt (400 frank per jaar) krijgt gratis toegang op de RAF-fuiven, mag gratis zoekertjes plaatsen in de RAF-nieuwsbrief en ontvangt gratis de poster “Jongen met jongen, moet kunnen”. Een RAF-lid wordt niet geacht aan alle acties mee te doen, maar geeft door lid te worden te kennen dat hij/zij de werking steunt.

1987_Stemrechtbetoging_Genk.jpgZaterdag 31 oktober 1987: Een delegatie van het Roze Aktiefront neemt deel aan een betoging in Genk voor migrantenstemrecht. Het pamfletje dat tot deelname aan deze betoging oproept heeft als titel: “Stemrecht voor Homo’s?” Over deze slogan schreef het RAF 1991: “Even vanzelfsprekend als homo’s stemrecht hebben, zou dat ook zo moeten zijn voor migranten. Begin jaren ’80 stond het toekennen van stemrecht aan migranten nog in een regeringsverklaring. 10 jaar later nemen de grote partijen, die deze verklaring ondertekenden, meer en meer de standpunten van het Vlaams Blok over…”

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

1987_Dirk Cantillon.jpgNovember 1987:  RAF-militant Dirk Cantillon overlijdt aan aids. Dirk was een van de opmerkelijkste en meest dynamische figuren die de holebi-beweging in België ooit gekend heeft. Hij was eerder actief in De Rooie Hond en De Rooie Vlinder. Daarna was hij een van de mede-oprichters van het RAF. Lees hier het aangrijpende verhaal van zijn jeugd. 

Naar 1988

Terug naar overzicht

 

12:32 | Permalink |  Facebook

29-08-12

1986

1986: 30.000 Aids-folders in Antwerpen en een eigen platform

1986_Folder_aids_Wivina De Meester_onderschrift.jpgJanuari 1986: het Roze Aktiefront lanceert een actie waarbij in het Antwerpse 30.000 folders over aids verspreid worden. De folder, die tot stand kwam met de hulp van medici en aidsorganisaties, geeft concrete informatie over safe sex en condooms. Dit kon nauwelijks gezegd worden van de folder (“Open je ogen voor Aids ze sluit”)  die zes maanden later door staatssecretaris van Volksgezondheid Wivina De Meester werd verspreid. In de de RAF-folder werd de vraag gesteld: “Moet (premier) Martens aids krijgen voor de overheid het probleem ernstig aanpakt?” Het RAF schreef in 1991: ”Deze slogan bleek zeer relevant en is dat anno 1991 nog altijd. Een efficiënt aids-beleid is er in dit land nog altijd niet. De overheid, met de hete adem van de Katholieke Kerk en het Vlaams Blok in de nek, verliest kostbare tijd. Dat heeft in de eerste plaats catastrofale gevolgen voor de homogemeenschap, die nog steeds het felst door de ziekte getroffen wordt. Zowel de homobeweging als de aidsorganisaties staan vrijwel machteloos: geld en middelen voor het opzetten van informatie- en preventiecampagnes zijn er niet. Bestaande initiatieven botsen op een verstarde CVP-moraal, die het denken van de bevolking over seksualiteit nog steeds in haar ijzeren greep probeert te houden. Een goede aidscampagne kost nochtans slechts een fractie van het bedrag dat de Belgische overheid aan de Golfoorlog heeft besteed”. Actuele info over aids en hiv vind je hier.

1986_theenamiddag_porno.jpg3 mei 1986: Het RAF organiseert regelmatig 'theenamiddagen' waarop dieper wordt ingegaan op onderwerpen die in de werking niet of minder aan bod komen. Deze bijeenkomst gaat over pornografie.

1986_Wat je als homo moet weten.jpgMei 1986: Het Roze Aktiefront, dat intussen 5 jaar bestaat, publiceert voor het eerst een platform. Daarover schreef het RAF in een brochure naar aanleiding van het 10-jarig bestaan: “Het is het resultaat van veel discussiëren en plannen maken. We deden ook zo maar niet eender wat, de voorbije 5 jaar. Basis van ons werk is het RAF-platform. Dat is niet enkel bedoeld voor harde actievoerders, maar voor alle homo’s en lesbiennes die verder kijken dan hun eigen leven en omgeving. De brochure met het RAF-platform draagt dus niet zonder reden de titel “Wat je als homo moet weten”.

Lees hier de herwerkte versie uit 1990. 


1986_Betoging Martens6.jpg

31 mei 1986: Het Roze Aktiefront neemt deel aan een vakbondsbetoging tegen een bezuinigingsplan van de regering Martens met een spandoek: Homo’s tegen Martens 6.

Recente informatie over LGBT en Vakbond

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

 

1986_Karel Dillen.jpgJuli 1986: Het Roze Aktiefront en de Federatie Werkgroepen Homofilie (nu çavaria) protesteren gezamenlijk tegen een wetsvoorstel van Karel Dillen van het Vlaams Blok dat de leeftijdsgrens voor alle seksueel contact wil optrekken van 16 naar 18 jaar. Dat is dus het tegenovergestelde (en een uitbreiding naar heteroseks) van de eis tot afschaffing van 372bis. Dit is het telexbericht zoals het toen naar de pers werd verstuurd.

Naar 1987

Terug naar overzicht

 

19:20 | Permalink |  Facebook

1985

1985: Het gevecht om de kinderziel

Edegem_Nieuwsbrief0001.jpgFebruari tot juni 1985: in Edegem wordt een strijd gevoerd voor het recht op het uitdelen van homo-pamfletten aan het Onze Lieve Vrouw van Lourdes-college. Politie, rijkswacht, de Liga voor Mensenrechten, locale politici en zelfs het Vlaams Blok mengen  zich in de zaak. Het RAF en HAGAR (een andere Antwerpse holebi-actiegroep) verdedigen zich hardnekkig en gaan verschillende keren terug naar de schoolpoort, ondanks het feit dat ze telkens opnieuw opgepakt worden door de politie en één keer aangevallen worden door het Blok, Xavier Buisseret op kop. Het Anti-fascistisch Front (AFF) springt hen bij. Een samenscholingsverbod aan de school zou op 31 mei 1985 doorbroken worden door een gezamenlijke actie van AFF, RAF en HAGAR.1985_Scholen_uitnodiging.jpg Xavier Buisseret zou later veroordeeld worden tot een morele frank schadevergoeding wegens het fysiek aanvallen van 3 homomilitanten. Wat het Blok er alvast niet van weerhield om hem bij de daaropvolgende parlementsverkiezingen op een verkiesbare plaats te zetten. Later zal Buisseret zijn parlementszetel opgeven toen bekend werd dat hij zich op het partijsecretariaat schuldig maakte aan ongewenste seksuele intimiteiten met enkele jonge meisjes. Slogan van Buisseret tijdens zijn actie in Edegem was “Handen af van onze kinderen!” Wij 1985_Edegem_Buisseret_verslag.jpgtrokken daarna naar de schoolpoort met "Handen af van homo's".

Pausbezoek_JVA_september1985_nr7_donker.jpgZondag 12 mei 1985: het RAF neemt deel aan een betoging in Brussel tegen het bezoek van Paus Johannes-Paulus II aan België. Opnieuw wordt geprotesteerd tegen het standpunt van de Katholieke Kerk inzake homoseksualiteit. Dit standpunt werd in een brief van de Congregatie voor de Geloofsleer nog maar eens bevestigd: “Wanneer een burgerlijke wetgeving wordt ingevoerd om een gedrag te beschermen, waarop niemand enig recht kan doen gelden, zal noch de Kerk noch de samenleving in haar geheel zich er nog over verbazen, wanneer ook andere verkeerde meningen en praktijken veld winnen en ongerijmde en gewelddadige gedragingen toenemen” Met “gedrag” wordt wel degelijk de homoseksuele levensstijl bedoeld. Pausbezoek_sticker.jpgHet standpunt van de Kerk  geeft vrij spel aan herrieschoppers (en aan het Vlaams Blok, zoals we in Edegem hadden onvervonden) om holebi’s met geweld te bedreigen, en moedigt politici aan om wetten die holebi’s beschermen tegen discriminatie tegen te houden. Er wordt een homo-anti-paus-comité opgericht dat een sticker uitgeeft en in een persbericht beklemtoont dat "de pauselijke opvattingen niet van de hand kunnen gedaan worden als hersenspinsels van een excentriekeling. Door de invloed van de kerk en de christelijke leer is de pauselijke veroordeling van homoseksualiteit een tastbare werkelijkheid: ontslag van homoseksuele leerkrachten, anti-homocampagnes in de katholieke pers, de tegenwerking van de CVP tegen elke homovriendelijke wetgeving, het doodzwijgen en onderdrukken van homoseksualiteit in scholen, ziekenhuizen, opvoedingstehuizen..."

September 1985: de Holebibeweging kent de burgemeester van Edegem Van De Kerckhof de jaarlijkse homofobieprijs toe omwille van zijn starre houding in het conflict aan het college. Het toekennen van de prijs wordt een jaarlijkse weerkerende actie. Snel wordt daar ook een positieve prijs aan  toegevoegd, de Homofolieprijs. Deze werd ondermeer toegekend aan Mieke Vogels, Margriet Hermans en Kurt Van Eeghem voor hun inspanningen in de strijd voor holebi-emancipatie.

Naar 1986

Terug naar overzicht

fuif_1985_november_Vooruit.jpg

 

 

14:42 | Permalink |  Facebook

28-08-12

Het RAF van jaar tot jaar

RAF_Logo0002.jpgHier zie je de hoogtepunten uit de bewogen en kleurrijke geschiedenis van het Roze Aktiefront (RAF). Heb je interesse voor bepaalde documenten die nog niet online staan, stuur dan gerust een mailtje.

BELANGRIJK: heb je zelf nog foto's, teksten, pamfletten, affiches of andere documenten die te maken hebben met de periode 1981-2001? Geef ons een seintje. We verwerken het materiaal graag op deze blog. 

 

 

1981: Een militante start in Kortrijk en Mons

1982: Geen dag, geen week, maar een leven lang!

1983: Een eigen blad en pamfletten aan scholen

1984: Acties tegen sluiting homosauna en tegen 372bis

1985: Het gevecht om de kinderziel

1986: 30.000 Aids-folders in Antwerpen en een eigen platform

1987: Solidair tegen Apartheid en met Seropositieven

1988: Protestacties tegen de Anti-homowet in Groot-Brittannië

1989: Naar een Belgische Roze Zaterdag?

1990: Een Belgische Roze Zaterdag en Outing

1991: Oorlog in de Golf, een T-shirt en een Homomonument

1992Verzet tegen het Blok en solidariteit met allochtonen,  scheepsbouwers  en mensen met hiv

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

 

21:21 | Permalink |  Facebook

1984

1984: Acties tegen sluiting homosauna en tegen 372bis

Haenen_Vincineau0001.jpgVrijdag 6 april 1984: het RAF voert, samen met diverse andere verenigingen, actie aan het Justitiepaleis in Brussel tegen de sluiting van twee homosauna’s (Macho 1 en Macho 2) in Antwerpen en Brussel en tegen het vasthouden van de uitbater Michel Vincineau (activist en prof aan de ULB)  en de barman Rudi Haenen. Onderzoeksrechter Guy Bellemans motiveert zijn ingrijpen door te verwijzen naar de wetgeving over het begrip ontucht. Diverse andere acties zouden later volgen, ondermeer het omdopen van de Vrijheidsstraat te Antwerpen in “Vincineau-haenen-straat”.

Macho_De Janet_mei1984_klein.jpg

Het RAF werkt bij deze acties samen met de de franstalige koepelorganisatie Tels Quels en met de FWH.  Na een lange juridische lijdensweg zouden beide homo’s worden vrijgesproken. De affaire leidde ook tot een wetsvoorstel ter afschaffing van het begrip “ontucht” uit het strafwetboek van Agalev-kamerlid Wilfried Van Durme. Het wetsvoorstel zou het niet halen. De eis tot afschaffing van ontucht werd later opgenomen in het eisenplatform van de Roze Zaterdag. (illustratie: artikel uit Janet Van Antwerpen, mei 1994 nr.3)

Eerste Fuif Paradox.jpgVrijdag 4 mei 1984: Het RAF organiseert de eerste van een lange reeks homofuiven in de Antwerpse zaal Paradox aan de Waalse Kaai. Talloze holebi-groepen zouden snel ons voorbeeld volgen.  De fuiven vormen nog steeds een belangrijke vorm van inkomsten voor de meeste holebi-organisaties.

Zaterdag 13 mei 1984: Het RAF neemt deel aan de Jongerenmars voor Werk in Brussel.Jongerenmars_mei1984_20150316_0001.jpg

Helaas ook Kristus0001.jpg

Meer over holebi's in de sociale strijd

Oktober 1984: Het RAF publiceert de brochure “Helaas, ook Christus was misschien een homo” waarin een verklaring gezocht wordt voor de homo-onderdrukkende refleksen van de Katholieke Kerk. Auteur van de brochure is Paul Gordyn.

1984_Theenamiddag biseksualiteit_0001.jpg

December 1984: Het RAF roept de popgroep Bronski Beat (met leadzanger Jimmy Sommerville) uit tot “Homo’s van het Jaar” omwille van hun openlijk en compromisloos homo zijn.

22 december 1984: Het RAF doet een prik-actie in Zele voor het huis van Etienne Cooreman, voorzitter van de senaatscommissie voor justitie. Bedoeling is hem aan te manen spoed te zetten achter de afschaffing van artikel 372bis uit het strafwetboek, dat de leeftijdsgrens voor homoseks op 18 jaar bepaalde, terwijl heteroseks toegelaten was vanaf 16 jaar.

Cooreman_actie_Janet van Antwerpen_5_januari 1985_detail.jpgHet artikel zou uiteindelijk afgeschaft worden in juni 1985. Een overwinning voor de holebibeweging, en tegelijk ook het enige wat in het parlement voor holebi’s gebeurde in die 10 jaar. Zowel het wetsvoorstel Vandenbosche, dat discriminatie omwille van seksuele en relationele voorkeur wou verbieden, als het wetsvoorstel Van Durme dat het begrip ontucht wilde afschaffen, bleven onbehandeld. Lees hier het verslag van de actie in Zele.

Naar 1985

Terug naar overzicht

 

20:48 | Permalink |  Facebook

1983

1983: Een eigen blad en pamfletten aan scholen


Scholen_0001.jpgFebruari 1983:
Het RAF deelt voor het eerst pamfletten uit aan een middelbare school. 

Scholen_Linkeroever0002.jpg

Een eerste pamfletje bevat enkel een afbeelding van een roze driehoek en volgende tekst: “Wat moet dit voorstellen? Een roze driehoek. De betekenis ervan is je ofwel onmiddellijk duidelijk, ofwel helemaal niet. In het laatste geval wordt het spannend… je vinger opsteken en het vragen in de klas? Maar aan welke leraar… Biologie, Nederlands, Geschiedenis? Probeer het maar…”  

Een tweede pamflet, dat enkele dagen later wordt uitgedeeld, bevat de nodige uitleg. Deze actie zou aan een 40-tal scholen gebeuren. Vooral in Antwerpen, maar op aanvraag (soms van leerlingen zelf) ook in Gent, Leuven, Vilvoorde, Turnhout, Kalmthout, Essen…  Deze actie ontlokte vaak hevige reacties, vooral van katholieke schooldirecties die er soms zelfs de politie bij haalden.

Scholen_0002b_c.jpg

Zondag 23 oktober 1983: Het RAF neemt, samen met andere holebi-organisaties, deel aan de betoging
tegen de plaatsing van kruisraketten in België.
Ook de FWH roept om tot deelname. Onze aanwezigheid op manifestaties van vrouwen, migranten, jongeren, vakbonden en van de vredesbeweging zal een vaste waarde worden, zowel in het programma van het RAF als in het beeld van deze manifestaties. 

Meer over holebi's in de sociale strijd

Janetten tegen Raketten0002.jpg

Zaterdag 24 december 1983: het RAF deelt in verschillende steden pamfletten uit waarin de kerkelijke houding tegenover homoseksualiteit aan de kaak wordt gesteld. In Antwerpen gebeurt dit ondermeer door twee als kerstman verklede RAF-militanten.

Janet Van Antwerpen_nulnummer.jpgMei 1983: Het nulnummer van de Janet Van Antwerpen verschijnt. Dit blad, dat later kortweg “De Janet” zou heten, zou jarenlang de spreekbuis van het RAF blijven. Vanaf 1990 komt het blad in handen van een aparte redactie. Deze zal later fusioneren met de redactie van de Homo-Lesbiennekrant en het blad Zizo oprichten.

Breendonk_1983.jpgJuni 1983: Het RAF organiseert, samen het de FWH en het Antifascistisch Front, een herdenkingsplechtigheid aan het fort van Breendonk. Het feit wordt aangeklaagd dat homoseksuelen niet voorkomen op de lijst van slachtoffers van het nazibewind en na de oorlog ook geen schadevergoeding of erkenning kregen. Het zou tot 2004 duren vooraleer Yvan Brys namens de holebifederatie (çavaria) officieel een krans zou kunnen neerleggen om de holebi's en transgenders te herdenken die in de concentratiekampen omkwamen.

RAF_nieuwsbrief_dec1983.jpgDecember 1983: het eerste exemplaar van de RAF-nieuwsbrief wordt verzonden naar een 80-tal adressen.  Tien jaar later zou dit adressenbestand uitgegroeid zijn tot 900. De nieuwsbrief is op dat moment gratis en bevat ook een activiteitenkalender en zoekertjes.

Naar 1984

Terug naar overzicht fuif_1983_maart_Vooruit.jpg

17:33 | Permalink |  Facebook

1982

1982: Geen dag, geen week, maar een leven lang!

 

 

1982_Geen dag geen week.jpg26 juni 1982: Het RAF neemt deel aan de Homo/Lesbienneweek, georganiseerd door de koepelorganisatie FWH (Federatie Werkgroepen Homofilie) We lanceren de slogan: 'Geen dag, geen week, maar een leven lang openlijk homo en lesbienne'.

1982_september_Actie_Spaans Consulaat_Antwerpen.jpg

Zaterdag 18 september 1982: aan het Spaanse Consulaat in Antwerpen wordt door het RAF actie gevoerd tegen de veroordeling tot 4 maanden gevangenis van de hoofdredacteur van een Spaans homoblad door het Francoregime.

KNS_Dec1982.jpgDecember 1982: Het RAF verspreidt aan de Antwerpse KNS een pamflet waarin geprotesteerd wordt tegen de inhoud van het toneelstuk 'Arm Vlaanderen', dat homoseksualiteit als thema heeft.  Vooral het stereotiepe gedrag van de personages wordt op de korrel genomen.

 

fuif_1982_Tsjaplin.jpgNaar 1983

Terug naar overzicht

17:12 | Permalink |  Facebook

1981

1981: Een militante start in Kortrijk en Mons

 

16 oktober 1981: Oprichtingsvergadering van het Roze Aktiefront.

Eliane Morissens_Docu0001.jpgZaterdag 24 oktober 1981: Het RAF neemt deel aan een protestbetoging tegen het ontslag van de lerares Eliane Morissens door de (socialistische) Bestendige Deputatie. Reden van haar ontslag: haar medewerking aan een televisieprogramma waarin ze haar coming out deed als lesbienne. De betoging trekt door de straten van Mons en verloopt, zoals dat zo mooi in de krant staat, zonder incidenten. De eis tot heropname van Eliane zou maandenlang een strijdpunt blijven voor de holebibeweging. Eliane zou haar verzet volhouden tot voor het Hof van Straatsburg, waar ze geen gelijk kreeg.

1981_Kortrijk.jpgZaterdag 16 december 1981: Het Roze Aktiefront deelt in Kortrijk pamfletten uit waarin de groep wordt voorgesteld en waarin ook geprotesteerd wordt tegen een politiereglement dat actiegroepen verplicht aan de burgemeester toelating te vragen voor het uitdelen van pamfletten. Dit keer verloopt de actie niet  zo rimpelloos. De actievoerders worden opgepakt en enkele uren vastgehouden. Maar niet getreurd: ’s avonds organiseren we in zaal Limelight onze eerste fuif. Op het roze pamflet dat wordt verspreid staan de doelstellingen van het RAF.

Eerste pamflet0003a.jpg

Naar 1982

Terug naar overzicht

 

 

16:50 | Permalink |  Facebook

27-08-12

Confetti voor Cooreman

Confetti voor Cooreman

Cooreman_actie_Janet van Antwerpen_5_januari 1985.jpg

Zaterdagavond 25 juni 1983, op de zesde internationale homo- en lesbiennedag georganiseerd door de FWH, wordt uitbundig feest gevierd. Reden tot fuiven was er wel want uitgerekend die dag keurde de Kamer van Volksvertegenwoordigers het wetsvoorstel goed ter afschaffing van het beruchte artikel 372bis. Dit artikel bepaalt de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact op 18 jaar; heteroseks is reeds toegestaan vanaf 16 jaar.

Voor het eerst bleken de volgehouden acties van De Rooie Vlinder en het gefriemel van de FWH achter de politieke schermen, enige concrete resultaten op te leveren. "Nog slechts een kwestie van enkele weken..." zo klonk het die avond "... en 372bis behoort voorgoed tot het verleden." Inderdaad, de goedkeuring was nog niet helemaal definitief want deze moest eerst nog bekrachtigd worden door de Senaat. En wat weinigen vermoedden, gebeurde ook. Die 'enkele weken' wachten zijn intussen uitgegroeid tot zo'n volwassen achttien maanden.

Etienne Cooreman, CVP'er en voorzitter van de betrokken Senaatscommissie weigerde botweg dit punt op de  agenda te plaatsen. De heer Cooreman doet zijn werk dus niet en de steeds dieper indommelende homobeweging merkt dat amper. Maar intussen blijft 372bis springlevend. Zolang de afschaffing niet definitief is wordt deze wet nog steeds toegepast.

Cooreman_actie_Pamflet_Zele.jpgNaar Zele

Het RAF, niet erg gerust in heel dit vertragingsmanoeuvre, besloot daarom op zaterdag 22 december 1984 op verplaatsing te gaan spelen in het Oost-Vlaamse Zele, een prachtig provinciestadje en tevens woonplaats van homoboeman Cooreman. Met een 10-tal roze fronters werd postgevat aan zijn woning gelegen in een drukke winkelstraat. Temidden de eindejaarsdrukte konden we alvast op voldoende publieke belangstelling rekenen. Dankzij de overvloedige confetti-regen waar wij met plezier voor zorgden, keurde Cooremans stoep helemaal roze. Omhangen met roze linten kreeg zijn voordeur wat extra kerstversiering toebedeeld. Via pamfletten en bordjes met slogans maakten we onze boodschap aan de bevolking van Zele duidelijk: "Cooreman moet zijn werk doen en het wetsontwerp Vandenbossche gehandelen zodat de Senaat het kan goedkeuren en 372bis daarmee voor goed de wereld uit is."

Aan de stok

Eventjes leek het of we aan het kortste eind zouden trekken. Een woedende dame vond het ongehoord dat we zo ongestuurd Cooremans' stoep bevuilden en riep uit dat we geen reden tot protesteren hadden omdat we niet wisten "wat deze goeie man al allemaal voor België gedaan heeft." Daar hadden we inderdaad het raden naar. We kregen het bijna letterlijk met haar aan de stok toen ze het op een lopen wilde zetten met onze bordjes. Zoiets konden we moeilijk toestaan, tenzij ze natuurlijk mee actie wilde voeren. Het werd ons duidelijk dat we hier te doen hadden met een fanatieke Cooreman-volgelinge. Naast het pamflet overhandigden we haar ook een brief met onze eisen, bestemd voor Cooreman. Hij zelf, zo mochten we nog vernemen, was op het ogenblik van de actie 'werkzaam' in de Senaat.

Een tweede belangrijk incident kwam er toen nog een andere verontwaardigde slippendrager van Cooreman kwam opdagen met het niet mis te verstane verzoek de stoep school te vegen. Hij dreigde met de politie, die tot driemaal toe kwam aanzetten maar ons verder rustig liet begaan. Een exemplaar van het pamflet werd opgevraagd.

1 zielige BOB'er

Vooraf hadden we eigenlijk erger verwacht. Temeer omdat De Morgen in een wakkere bui ons persbericht een dag te vroeg had afgedrukt. Zo ging de nodige geheimhouding rond deze 'Operatie Mammoet' finaal de mist in. Spijtig genoeg zijn we het niet waard dat voor een aangekondigde actie van het RAF de straat met enkele knappe Friese Ruiters wordt afgezet. We moesten het stellen met 1 zielige BOB'er, in zijn glimmende wagen verdacht goed opgesteld langs de straatkant.

Cooreman_De Morgen 21dec 1984.jpg

Er kwamen positieve reacties van de Zeelse bevolking. De meesten namen het pamflet, met een voor de kersttijd gebruikelijke beminnelijkheid in ontvangst. Een vrouw op jaren moest het over de lippen "dat we groot gelijk hadden om eens te zeggen wat mannen als Cooreman horen te doen, tenslotte doen zij met ons elke dag hetzelfde!". Na een uurtje uitdelen en confetti strooien werden de resterende pamfletten gebust en verspreid aan de ingang van een warenhuis.

Gelijke behandeling nog geen gemeengoed

Met deze actie heeft het RAF weer de lont aan het vuur gestoken om 372bis definitief in de lucht te blazen. Het gedraal in de Senaatscommissie kan door geen enkele homo aanvaard worden. Het is nu wel duidelijk dat het idee van gelijke behandeling van homo's nog geen gemeengoed is in onze democratie.

Noch een aantal homovriendelijke politici als Marijke van Hemeldonck en Luc Vandenbossche, noch een antidiscriminatiewet - als die er ooit komt - kunnen onze voldoende garanties geven. Het blijft de zaak van de homo's om zelf onze rechten af te dwingen. Deze strijd heeft slechts kans op slagen als zij door zoveel mogelijk homo's ook daadwerkelijk gevoerd wordt!  Dat kan op verschillende plaatsen en niet in het minst op straat!

Mocht blijken dat de heer Cooreman onze aanmaning tot spoed verder negeert, dan mag hij verdere acties aan zijn deur verwachten.

Verslag: Bronski Piet in Janet Van Antwerpen, januari 1985 (nr. 5)

 

372bis_afschaffing_staatsblad.jpgDe opheffing van artikel 372bis verscheen in het Staatsblad van 18 juni 1985

21:13 | Permalink |  Facebook

07-08-12

Homo's bij Smet: 'Laten we elkaar geen Mietje noemen'

FWH bij Miet Smet0001.jpgEen van de (weinige) acties in de jaren '90 waar het RAF niet bij was. Staatssecretaris Miet Smet voelde zich niet bevoegd voor een homo- en lesbiennebeleid. De FWH (nu: çavaria) vond van wel.

 Homo's bij Smet: 'Laten we elkaar geen Mietje noemen'

 

BRUSSEL - De Federatie Werkgroepen Homofilie (FWH) eiste gisteren aan het staatssecretariaat van Emancipatie een onderhoud met Miet Smet. Hiermee wilde zij haar verontwaardiging uiten na de weigering van Moet Smet om het homo- en lesbiennebeleid tot haar bevoegdheid te rekenen. Na veel heen en en weer geduw werd een delegatie uiteindelijk ontvangen door kabinetschef Ronse.

De vertegenwoordigers van de FWH voelden zich vrij agressief behandeld door de conciërge "die ons eerst met een schaar te lijf ging en het daarna nodig achtte de rijkswacht op te roepen." Zij hadden spandoeken bij met slogans als 'laten we elkaar geen Mietje noemen' en ze lieten in aanwezigheid van de rijkswachters een 200-tal roze ballonnen los.

Kabinetschef Ronse herhaalde het standpunt van Miet Smet dat zij niet bevoegd is voor het homo- en lesbiennebeleid. Nochtans meent de FWH dat Smet dit wel degelijk is. Hierbij beroept zij zich op artikel 2.2 van het Koninklijk Besluit van 22 september 1988 waarin de bevoegdheden van de staatssecretaris van Emancipatie zijn bepaald. Die bevoegdheden houden in: "Het nemen van initiatieven gericht op: de integratie van een aantal groepen in de samenleving die omwille van financiële, familiale of maatschappelijke omstandigheden niet volwaardig participeren".

FWH bij Miet Smet_quote0001.jpg

Volgens de FWH gaat het niet op dat Miet Smet "zich wel bevoegd voelt voor de discriminatie van vrouwen, terwijl de helft van homo's en lesbiennes vrouwen zijn." De Federatie stelt dat "het onduidelijk is waarom dit aspect van vrouw-zijn verwaarloosd wordt" en leidt eruit af dat niemand voor homoseksuelen verantwoordelijk wil zijn en dat men hen in de marginaliteit wil houden.

De Werkgroepen Homofilie zeggen dat de toestand dramatisch is; de homoseksuelen vertegenwoordigen volgens statistiek onderzoek 5  pct. van de  totale bevolking, maar het grootste deel daarvan leeft in de clandestiniteit, aldus de werkgroepen.

Zij stellen voor dat een degelijk homobeleid een wet inhoudt die iedere discriminatie van homo's en lesbiennes bestraft, naar analogie van de antiracismewet. Ook fichering van homo's en lesbiennes moet worden verboden, stellen zij. Verder moeten samenwonenden dezelfde rechten krijgen als gehuwden, wat inhoudt dat ook homoseksuelen recht hebben op een overlevingspensioen, sociale zekerheid, dat het erfrecht moet aangepast en dat bij echtscheiding homoseksualiteit of lesbianisme geen punt zijn.

Organisaties die zich met homo-emancipatie bezighouden moeten fatsoenlijk betoelaagd worden, aldus nog het voorstel. De werkgroepen zeggen geen onmogelijk zaken te verlangen: anti-discriminatiewetten voor homo's bestaan reeds in Noorwegen, Frankrijk, Denemarken en Zweden, terwijl in Nederland al verschillende voorstellen op tafel liggen. De Nederlandse minister Brinkman heeft bijvoorbeeld onlangs een kleine twintig miljoen frank subsidie gegeven aan het Centrum anti-discriminatie Homoseksualiteit.  (RV)

De Morgen, 22/04/1989

De eisen van de FWH zouden later verwerkt worden in een eisenplatform dat regelmatig ge-update wordt.

 

 

 

 

 

 

 

20:44 | Permalink |  Facebook

Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Roze90_Ik doe het ook_5mei1990.jpgOp 5 mei 1990 vond de eerste Roze Zaterdag of Pride van de jaren '90 plaats. Het was geleden van 1981 dat holebi's en transgenders - in België - nog op straat kwamen. Het organiserend comité 'De Roze 90' bestond uit activisten van het Roze Aktiefront, de FWH (Federatie Werkgroepen Homofilie, nu çavaria), het blad 'De Janet' en losse vrijwillig(st)ers. 

Ze kregen tegenwind van rechts en extreem-rechts. Het Vlaams Blok dreigde met een tegenmanifestatie en John De Wit verspreidde een lange tekst waarin hij voorspelde dat de LGBT-beweging zich in de vernieling zou rijden door het organiseren van een Roze Zaterdag. Vooral de optocht vond in zijn ogen geen genade. Zijn donderpreek maakte weinig indruk. De dag zelf was hij er niet om te protesteren. De aangekondigde tegenacties van het Vlaams Blok bleven beperkt tot enkele slecht gewassen NSV'ers in de kerkdienst en een handvol Vlaams Blokkers ter hoogte van het stadhuis. Steun kwam van prominenten uit de politieke, culturele en syndicale wereld die het manifest ondertekenden.

Het Roze Aktiefront  publiceerde onderstaande tekst waarin alle bezwaren tegen de Roze Zaterdag weerlegd werden.  Het kwam er niet van om de tekst echt als brochure uit te geven maar hij werd ruim verspreid en legde de basis voor de pride zoals we hem nu nog altijd kennen. Hieronder het videoverslag van 5 mei 1990. Een video om te koesteren.  Arno Arnouts doet de interviews met grimmige, verraste en gecharmeerde Antwerpenaars langs de kant. Tom Lanoye en een hoogzwangere Marleen Gordts presenteren de openluchtshow op de Groenplaats. Je ziet Marleen Daniels, Margriet Hermans, de immens populaire diva Madame Brisé (alias David DavidsePlaza en Guido Belcanto. Kurt Van Eeghem stelt zijn nieuwe homogroep Het Groot Diets Blok van het Roze Kruis voor aan een geamuseerd publiek. Hilarisch is het gesprekje met twee Nederlandse homo's die "reeds enkele pilsjes genomen hebben".



Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Onmisbare handleiding voor wie op 5 mei wil meedoen, en... voor wie nog twijfelt.

De Roze Zaterdag van 5 mei belooft een groots, massaal gebeuren te worden. Voor zeer vele homo's en lesbiennes zal het de eerste keer zijn dat ze mee lopen in een roze optocht. Voor sommigen is het niet zo gemakkelijk om die stap te zetten: voor iedereen, op straat, laten zien dat je homo of lesbisch bent. Dat vergt moed. We willen de voornaamste tegenargumenten en twijfels op een rijtje zetten en beantwoorden. Verder geven we enkele tips die je van pas komen om andere mensen te overtuigen met je mee te komen op 5 mei. Wellicht kan je 'twijfelaars' ook helpen wat wat in deze brochure staat. Vele bezwaren tegen de optocht van 5 mei zijn ook gedeeltelijk ingegeven door angst. Deze brochure kan je misschien helpen deze te overwinnen, maar uiteindelijk is dat iets wat je zelf moet doen.

Roze Zaterdag_quotes_belachelijk0001.JPGWaarom gaat de Roze Zaterdag uitgerekend in Antwerpen door?

Na overleg is gekozen voor Antwerpen omdat daar zeer veel homo's, lesbiennes en dito verenigingen gevestigd zijn. Wat de mobilisatie en de organisatie gemakkelijker maakt.

Er is ook een zekere traditie: op één optocht na (in '80, in Brussel) gingen de meeste festiviteiten in Antwerpen door.

Antwerpen biedt dus de beste garantie op een zo groot mogelijke opkomst. Het is niet uitgesloten dat in de toekomst geopteerd wordt voor de Nederlandse formule: daar wordt elk jaar een kleinere stad uitgekozen om de dag te houden. Voorlopig is de Belgische homo- en lesbiennebeweging nog niet sterk genoeg om dit aan te kunnen.

Waarop op 5 mei, en niet eind juni, zoals in de meeste landen?

In de meeste landen wordt de 'Gay Pride Day'  inderdaad de laatste zaterdag van juni gevierd, op de verjaardag van de rellen aan de Stonewall-bar in New York, waar in '69 een politierazzia beantwoord werd door woedende homo's en lesbiennes. We hebben voor 5 mei gekozen omdat dit voor de studerende jongeren gemakkelijker is om zich vrij te maken: de meesten zitten dan nog niet in hun blokperiode. Verder hopen we op een vrij grote delegatie Nederlanders, die niet zouden komen als we onze Roze Zaterdag op dezelfde datum zouden houden als zij dat doen. Tenslotte is er ook nog een historische reden: de allereerste homobetoging in België ging door op 5 mei 1979, in Antwerpen.

Roze Zaterdag_quotes_politic0001.JPG

Zouden we ons niet beter beperken tot een groot openluchtfeest zonder een optocht door de stad?

Een openluchtfeest, zoals dat voorzien is na de optocht, zal wellicht méér deelnemers aantrekken dan de optocht. Het feest is dan ook belangrijk. Maar hetzelfde, om andere redenen, kan gezegd worden over de optocht.

Het is wellicht zo dat deelnemen aan de optocht een groter engagement vraagt. Homo's, lesbiennes, biseksuelen en sympathiserende hetero's laten er mee zien dat ze niet bang zijn om publiekelijk op te komen voor homorechten. Door de geschiedenis heen zijn optochten en betogingen steeds de sterkste en duidelijkste actievorm geweest om kenbaar te maken waarvoor men opkomt. Naast het feestelijke element, dat zich kan uiten in kledij, praalwagens, liedjes, slogans... straalt een optocht ook een vorm van verzet uit.  We vechten voor onze rechten. tegen discriminatie, we willen onze eisen door de stad dragen zodat iedereen ze kan zien. De ervaring, zowel in binnen-als buitenland, leert dat homo-optochten steeds feestelijk. kleurrijk en vrolijk zijn. je kan dus best je mooiste kostuum uit de kast halen, of een speciale outfit bedenken, waarmee ie jezelf van ie mooiste kant laat zien.

Zal zo'n optocht niet gedomineerd worden door verwijfde, extravagante types?

Dat hangt er maar van af. Al wie niet meedoet met het excuus dat hij in een te excentriek of te verwijfd gezelschap zal terechtkomen moet bedenken dat elk mens, met een eigen karakter en uiterlijk, waard is om gehoord en gezien te worden. Er bestaan geen 'goede' en 'slechte' homoseksuelen. De Roze Zaterdag is een dag tegen discriminatie en onderdrukking van homoseksualiteit, en de diverse manieren waarop homo's en lesbiennes, travestieten en transseksuelen en macho's zich voelen en gedragen. Waar moet men trouwens de scheidingslijn trekken? Wie ziet er 'normaal' genoeg uit om als model te mogen staan voor 'de' homo of lesbienne? Het zou van grote onverdraagzaamheid getuigen hier een selectie toe te passen. Trouwens: hoe meer mensen wegblijven omdat ze een te grote aanwezigheid van 'excentriekelingen' vrezen, hoe meer deze op de voorgrond zullen komen. Bedenk ook dat het vaak deze mensen zijn die die kastanjes voor jou uit het vuur halen. omdat ze door hun uiterlijk meer opvallen en dus ook kwetsbaarder zijn voor spot en agressie.

Maar zullen zij niet onvermijdelijk de aandacht van de media trekken?

Misschien wel, maar misschien ook niet. Uiteraard wordt homoseksualiteit gemakkelijk geassocieerd met 'extreme' gedragingen. Maar wat is extreem? Er was een tijd dat het dragen van lang haar of van een oorbel door iedereen als zeer extreem werd beschouwd. Hoe de media deze optocht verslaan, daar hebben we weinig controle over. Maar is dat een reden om ervan af te zien? Geen enkele wielrenner zal het in zijn hoofd halen om niet mee te rijden met een koers omdat de 'kopman' meer in beeld komt dan hij...

Roze Zaterdag_quotes_vakbond0001.JPGZal zo'n optocht geen averechts effect hebben op politici, op wie we een beroep moeten doen om bv. een antidiscriminatiewet erdoor te krijgen?

Op sommige politici hoeven we sowieso al niet te rekenen. Gerolf Annemans van het Vlaams Blok verklaarde in een interview dat hoe meer homo's en lesbiennes op straat komen hoe moeilijker het zal zijn om te krijgen wat ze willen. In zijn geval zal dat zeker kloppen. Roze Zaterdag of geen Roze Zaterdag. Wie in '89 mee was op de Nederlandse Roze Zaterdag in Haarlem heeft kunnen zien dat politici van bijna alle partijen stonden aan te schuiven om na de optocht op het grote podium hun steun aan de beweging te komen betuigen. Uiteraard moeten we op zo'n dag met veel zijn, willen we in België hetzelfde resultaat bereiken. Maar dat is dan alweer een reden voor jou en ie vrienden om ook mee te doen! De Roze Zaterdag wordt hoedanook een mediagebeurtenis, en politici zijn daar zeer gevoelig voor. Ze weten ook dat een groot aantal van hun kiezers hun stem ondermeer laten afhangen van hun houding tegenover de eisen van homo's en lesbiennes. Als er zo'n 2.000 homo's en lesbiennes op straat komen. weten ze dat er nog véél zijn die het doen en laten van hun partij en van henzelf volgen.

Hoe zal het Vlaams Blok zich opstellen tegenover de Roze Zaterdag?

Het Vlaams Blok is een anti-homopartij en verzet zich tegen elke vorm van coming-out en tegen de homo- en lesbiennebeweging. Zo werden homomilitanten reeds door Vlaams Blokkers lastiggevallen terwijl ze aan een schoolpoort voorlichtingspamfletten over homoseksualiteit aan het uitdelen waren, en werden de ruiten van een vormingscentrum ingegooid omdat de plaatselijke homo- en lesbiennewerking er vergadert. Men kan dus gerust aannemen dat ze zich ook tegen een Roze Zaterdag zullen verzetten. Dit zal echter weinig gevolgen hebben op de dag zelf: de ervaring leert dat ze niet in staat zijn om veel volk op te been te brengen tégen een anti-racistische betoging, en dat zal hen ook niet lukken op 5 mei. Wel is het raadzaam om na het openluchtfeest in kleine groepjes te blijven als men door de stad loopt, omdat aanhangers van het Blok en van extreem-rechtse groepjes dan wel eens agressief zouden kunnen worden tegen individuele homo's en lesbiennes. Dat soort incidenten durft zich al eens voordoen na een anti-racistische manifestatie. Er is echter geen reden tot ongerustheid: Antwerpen zal op 5 mei veeleer een 'roze dan een 'bruine' stad zijn.

Is het niet veel eenvoudiger en efficiënter om gerichte prikacties te organiseren (zoals bv. aan het kabinet van Miet Smet, vorige zomer). Op die manier kan niemand ons pakken op het feit dat er (volgens sommigen) weinig homo's en lesbiennes op straat komen...

Prikacties die, met minder energie en minder mensen. de media halen en de aandacht van de publieke opinie en de politici trekken, zijn zeker belangrijk. Het ene sluit het andere zeker niet uit. Politici die ons niet willen steunen kunnen bij een prikactie van 10 mensen evengoed vraagtekens plaatsen over hoe groot onze achterban is, als ze dat kunnen doen bij een optocht van 1.000 of 1.500. Maar bij zo'n optocht wordt wel duidelijk dat we bereid zijn, en in staat zijn, een gedeelte van onze achterban te mobiliseren. In Nederland doet men dit reeds 10 jaar, en in juni '89 waren er in Haarlem 15.000 aanwezigen op de Roze Zaterdag. Zo'n hoog aantal moeten we op 5 mei uiteraard niet verwachten, maar we staan nu eenmaal aan het begin van een hernieuwde traditie.

Roze Zaterdag_quotes_schrikken0001.JPGMaken we ons niet hopeloos belachelijk als op 5 mei blijkt dat we slechts 1.000 of 2.000 mensen op de been weten te brengen? 

Niemand die voor zijn/haar rechten opkomt. maakt zich belachelijk. Wie er op 5 mei bij zal zijn, heeft alvast de verdienste bij de eersten te zijn van een beweging die de komende jaren moet groeien. We, weten dat het voor velen dit jaar nog te vroeg zal zijn, dat ze hun angst en onzekerheid nog niet de baas kunnen. We weten echter dat het mogelijk is om de groep die bereid is op straat te komen te doen groeien. Het ligt er maar aan hoe je het bekijkt: voor tegenstanders van een optocht zal er altijd te weinig volk zijn, voorstanders zullen zich gesteund weten door de aanwezigheid van honderden, of duizenden. De 15.000 deelnemers aan de Roze Zaterdag in Haarlem worden daar door niemand 'belachelijk' gevonden, ook al vertegenwoordigen ook zij maar een klein percentage van alle homoseksuelen in Nederland.

Moet je zo'n Roze Zaterdag niet gewoon zien als een stuk onschuldige folklore?

Folklore is geen negatief gegeven, maar een uiting van cultuur. Onze homo- en lesbiennecultuur heeft momenten nodig waarop deze tenvolle tot uiting kan komen, naast producten als films, boeken en toneelstukken. Een roze optocht biedt iedereen, ook wie minder talent heeft. de kans om zich als homo of lesbienne te laten zien. In de Verenigde Staten groeien de roze parades vaak uit tot heuse carnavals, met al het feestelijke en kleurrijke dat ermee gepaard gaat. In Vlaanderen bestaat een lange traditie van praalwagens en gekostumeerde stoeten. We moeten niet bang zijn hier op gepaste wijze op in te spelen.

Zal de Roze Zaterdag niet gedomineerd worden door bepaalde politieke partijen en zal dat de geloofwaardigheid van het gebeuren niet schaden?

De zeldzame politici die in het verleden bewezen hebben iets te doen voor de emancipatie van homo's en lesbiennes verdienen het uiteraard om aan het woord te komen. We weten dat deze vooral uit linkse en groene partijen komen. Dat ligt niet aan hen, ook niet aan de homobeweging. maar aan de partijen en groepen die niets doen! De organisatoren zullen er wel degelijk op toezien dat iedereen uit de politieke of syndicale wereld die zijn steun wil komen betuigen aan bod zal komen, zonder het geheel te overheersen.

Is een optocht of betoging niet waardeloos als deze niet gesteund wordt door grote machtsblokken zoals de vakbonden?

Het zou natuurlijk prachtig zijn moest bv. de nationale leiding van het ABVV zich achter de betoging zetten en al haar leden zou oproepen mee te doen. Dat zit er voor 5 mei niet in. Wat wel reeds kan is dat kleinere actiegroepen en belangenverenigingen de Roze Zaterdag ondersteunen. zo zijn er o.a. goede contacten met het Humanistisch Verbond. Er wordt in ieder geval aan gewerkt om uit zoveel mogelijk hoeken solidariteit los te krijgen. De anti-racistische beweging heeft voor gelijkaardige uitdagingen gestaan. In Antwerpen bijvoorbeeld organiseerde het antifascistisch front op 1 oktober '88 een betoging met weinig of geen steun uit de politieke en syndicale wereld. Nog geen jaar later was dit echter reeds sterk verbeterd: in mei '89 manifesteerde men opnieuw,dit keer met ABVV-voorzitter Vandenbroucke en delegaties en mandatarissen van SP en Agalev.

Roze Zaterdag_quotes_kranten0001.JPGZou het niet beter zijn af te zien van een Roze Zaterdag tot er in alle partijen voldoende politici gevonden zijn die onze zaak steunen?

De vraag hierbij is: hoelang moeten we dan nog wachten? Bovendien leert de ervaring in Nederland dat de steun van politici rechtstreeks verband houdt met de bereidheid van homo's en lesbiennes om zelf voor hun rechten op te komen. Ook bij de afschaffing van het artikel 372bis uit het Belgische strafwetboek (dat de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact op 18 stelde) hebben we dit gemerkt: politici schieten sneller in gang als de basis zich roert. 372bis werd trouwens ingevoerd in de jaren '60, een periode dat de homo- en lesbiennebeweging veel kleiner was en vooral binnenskamers werkte. Het werd afgeschaft in het begin van de jaren '80 toen de beweging reeds veel beter uitgebouwd was en reeds diverse manifestaties had georganiseerd, waaronder 4 betogingen.

Houden de politici eigenlijk wel rekening met wat de bevolking vindt?

Je kan stellen dat dit slechts in beperkte mate het geval is. De meeste politici hebben de neiging om te plooien naar de eisen van de grote. machtige kapitaalsgroepen. die over allerlei middeltjes beschikken om de politieke wereld aan zich te binden. Politici hebben totnogtoe weinig rekening gehouden met de problemen van homo's en lesbiennes. Toch worden sommige politici bereid gevonden om nu en dan iets voor ons te doen, als we maar voldoende druk uitoefenen. Dat geldt niet alleen voor homo's en lesbiennes: de Limburgse mijnwerkers hadden nooit zo'n hoge afdankingspremie gekregen zonder een maandenlange staking. De opvoeders en het verplegend personeel hebben betere werkvoorwaarden afdwongen door actie te voeren. Homoseksuelen kunnen niet staken of een bedrijf bezetten, maar ze kunnen wel op straat komen.

Zou het niet beter zijn, in plaats van nu al een Roze Zaterdag te organiseren, eerst te proberen wat meer medewerking van de homohoreca (bars, sauna's...) te krijgen? Op die manier zou je zeer veel homo's en lesbiennes bereiken.

De homohoreca moet zeker, in de mate van het mogelijke. betrokken worden bij de strijd tegen discriminatie. Maar we weten dat daar nogal verschillend gereageerd wordt: zo'n zaken bestaan nu eenmaal om geld te verdienen, niet om met homo-emancipatie bezig te zijn. Sommige horeca-uitbaters staan positief tegenover de beweging, anderen laat het onverschillig, sommige reageren zelfs vijandig als je bv. een affiche in hun etablissement wil ophangen. In Nederland staat men ook wat dat betreft reeds verder. Maar daar is de beweging dan ook reeds veel beter uitgebouwd, met een heleboel initiatieven waaraan een aantal horecazaken hun steun verlenen. Uiteindelijk heeft de beweging de horeca voor een stuk meegetrokken, door zelf dingen te organiseren, niet door zich op de horeca te concentreren. Op die manier worden inderdaad ook veel mensen bereikt.

Is het niet beter zelf, elke dag, openlijk als homo of lesbienne te leven, is dat niet veel overtuigender dan al dat agressief gedoe op straat?

Het ene sluit alweer het andere niet uit. Individuele coming-out in je familie, op het werk, in het jeugdhuis, op school... is zeer belangrijk, omdat het voor je omgeving een manier is om hun angsten en vooroordelen tegenover homoseksualiteit in vraag te stellen. Ook individueel verzet tegen discriminatie is nodig en nuttig. Maar zoals arbeiders in een fabriek meestal ook niet in staat zijn op hun eentje een loonsverhoging los te krijgen van hun baas, en daarvoor een beroep moeten doen op hun vakbond, zo hebben homo's en lesbiennes ook organisaties die voor hun specifieke eisen opkomen. En zoals de vakbond nu en dan zijn leden oproept om actie te voeren om eisen kenbaar te maken en kracht bij te zetten, zo doet ook de homo- en lesbiennebewegïnq dat. Samen staan we sterker. De Roze Zaterdag is ondermeer bedoeld om onze eensgezindheid en solidariteit aan de oppervlakte te brengen. Dat dit voor sommigen agressief overkomt, is onvermijdelijk, maar dat is met elke actie zo, hoe veel of hoe weinig mensen er ook aan deelnemen. Voor velen heeft een Roze Zaterdag trouwens een grote betekenis in hun eigen, persoonlijke ontwikkeling. Organisatoren van de Roze Zaterdag van 1988 in Delft maakten bekend dat 1 op 5 deelnemers daar voor de eerste keer als homo of lesbienne naar buiten kwamen.

Roze Zaterdag_quotes_verkeerd0001.JPGZal zo'n Roze optocht geen afschrikwekkend effect hebben bij de publieke opinie?

Als dat zo is, is dat nog geen reden om ervan af te zien. Toen in de Verenigde Staten een antidiscriminatiewet voor homo's goedgekeurd werd, kwamen er ook negatieve reacties. Toen waren er ook mensen die zich bedreigd voelden door het feit dat homo's en lesbiennes meer rechten kregen. Is dat een reden om dan maar geen antidiscriminatiewetgeving te eisen? Natuurlijk niet. Er zullen nog lang mensen rondlopen die schrikken van alles wat met homoseksualiteit te maken heeft, of dat nu een wet is of een optocht. Het is niet aan ons om daarvoor terug te krabbelen en braaf binnen te blijven.

Is een optocht niet ten dele passé?

Er is de laatste jaren nog zeer veel gebruik gemaakt van dit actiemiddel. Jongeren, mijnwerkers, opvoeders. jeugdhuiswerkers, ambtenaren... zelfs politieagenten en rijkswachters kwamen op straat met hun eisen. Uiteraard werd niet elke keer onmiddellijk aan hun wensen voldaan. Een Roze Zaterdag met optocht is ook geen ultiem, definitief middel om onze rechten krijgen. De homo- en lesbiennebeweging doet nog veel meer dan dat. Op straat komen is slechts één van de middelen om aan onze bevrijding te werken, maar het is wel het enige waarbij we zoveel mensen tegelijk kunnen mobiliseren. Het is belangrijk dat iedere homo en lesbienne nu en dan de kans krijgt om zelf iets te doen tegen discriminatie. Betogingen en optochten zijn trouwens een democratisch recht, dat ingeschreven staat in de Belgische grondwet. Het zou dom zijn er geen gebruik van te maken. Men kan evengoed stellen dat sedert radio, TV en video het uitgeven van kranten ten dele passé is. Maar dat is blijkbaar voor niemand een reden om geen kranten meer uit te geven. In de ons omringende landen en in de V.S. wordt jaarlijks bewezen dat er niets verouderd is aan de jaarlijkse optochten van homo's en lesbiennes, evenmin als de jaarlijkse 1 mei-optochten in vraag gesteld worden.

Is op straat komen geen gemakkelijke oplossing, die bij gebrek aan creativiteit gelanceerd werd? Je kan je eigen geweten sussen, de niet-betogers halvelings verwijten dat ze niet meededen en er later met jeugdsentiment aan terugdenken...

Zoals we reeds schreven is het voor velen niet zo gemakkelijk, en vergt het moed om op straat te komen, ook al zijn we met velen tegelijk om dat te doen. Het heeft weinig zin om wie niet mee deed verwijten toe te sturen: men kan wel proberen hen te overtuigen van de noodzaak om mee de straat op te gaan. Vele homo's en lesbiennes, die er in '79, 80, 81 of '82 bij waren hebben daar inderdaad goede herinneringen aan: ze omschrijven de betogingen van toen als een kleurrijk, feestelijk en strijdbaar gebeuren. Is dat jeugdsentiment? Misschien, maar op 5 mei krijgt iedereen de kans om er een nieuwe 'kick' van te krijgen: met zoveel homo's en lesbiennes tegelijk op straat lopen geeft een gevoel dat je niet zo snel vergeet. En men moet ons maar eens uitleggen wat daar verkeerd aan is!

Is het organiseren van een Roze Zaterdag geen uiting van minachting van de basis?

Juist niet. Door op te roepen voor onze rechten te manifesteren, ontwikkelt men precies een mentaliteit waarbij niet alleen een kleine groep (militante) homo's actie voert, maar iedereen die dat wil daaraan kan meedoen. De homo- en lesbiennebeweging mag niet beperkt blijven tot enkele 'helden' die het in onze plaats gaan oplossen, maar moet gedragen worden door een zo breed mogelijke basis die op een democratische manier, betrokken wordt bij wat in de beweging gebeurt. Alleen al het organiseren van een Roze Zaterdag is voor tientallen homo's en lesbiennes een gelegenheid om zich actief in te zetten, mee te werken en te discussiëren. Een Roze Zaterdag organiseren zonder de basis, dat gaat gewoon niet.

Roze Zaterdag_quotes_traditie0001.JPGZou de homobeweging zich niet beter bezighouden met het bestrijden van concrete vormen van discriminatie, zoals bijvoorbeeld de rijkswachtrazzia in de Kortrijkse homodancing Le Délire?

Uiteraard moet de homobeweging elke vorm van discriminatie en intimidatie aanklagen en bestrijden. Er zijn trouwens inspanningen gedaan rond Le Délire. Een probleem is. dat de beweging in België nog lang niet sterk genoeg staat om elke vorm van discriminatie aan te pakken. Het organiseren van een Roze Zaterdag kan dit probleem niet oplossen. maar je kan 5 mei wèl zien als een antwoord van homo's en lesbiennes op de discriminatie en onderdrukking die ze reeds sedert jaren ondervinden. Wie in Le Délire door de rijkswacht werd lastiggevallen, kan op 5 mei terugslaan: iedereen krijgt dan de kans om deze, en vele andere wantoestanden aan te klagen, door er bijvoorbeeld een bord of spandoek over mee te dragen.

Weten de organisatoren van 5 mei eigenlijk wel waarvoor ze op straat komen? Van een concreet eisenplatform is geen sprake... 

Er is, voor 5 mei '90 inderdaad geopteerd geen uitgewerkt eisenplatform op te stellen. En dat is enerzijds jammer, omdat het noodzakelijk is duidelijke eisen te stellen. Anderzijds kon het dit jaar moeilijk anders: eigenlijk moest men vanaf nul beginnen. Het eerste streefdoel was: de traditie in ere herstellen. Daarom wordt dit jaar de nadruk gelegd op het op straat komen, met zoveel mogelijk, om te laten zien dat we bestaan en van ons af weten te bijten. Het staat iedereen vrij om, in de optocht, zelf eisen mee te dragen die bijdragen tot de emancipatie van de verschillende 'soorten' homoseksuele mannen en vrouwen. De Roze 90, het samenwerkingsverband dat de Roze Zaterdag organiseert heeft wel een manifest, dat trouwens kan onderschreven worden door iedereen die dat wil, en die akkoord is dat zijn/haar naam bekend gemaakt wordt. Elders in deze brochure vind je dat manifest.

Rekent men niet teveel op de steun uit Nederland? En zal een mogelijk overwicht van Nederlandse potten en flikkers geen negatief effect hebben?

Toen we met de Roze 90 in Haarlem opriepen om op 5 mei naar België te komen was de respons zeer enthousiast. We mogen dus aannemen dat nogal wat Nederlanders zullen meedoen, zoals trouwens in '79. bij de allereerste Belgische betoging, ook het geval was. Dit had geen negatief effect, integendeel. Het was een hart onder de riem voor de Belgische deelnemers, en voor de omstaanders maakte het ook niet zoveel uit. Het is trouwens positief dat homo's en lesbiennes uit verschillende landen elkaar helpen en bijspringen, en de aanwezigheid van buitenlandse delegaties op een Roze Zaterdag is daar een uiting van. Er wordt trouwens naar gestreefd om ook uit andere landen (Frankrijk. Engeland, Duitsland...) delegaties op de Roze Zaterdag te mogen begroeten.

Roze Zaterdag_quotes_allereerste0001.JPGHoe geraak ik in Antwerpen op 5 mei?

Als je actief bent in een homo-of lesbiennegroep, is dat vrij eenvoudig: ie rijdt met iemand mee, of je stapt op de bus die je vereniging heeft ingelegd. Als je in je eentje komt, bel dan naar het Roze Aktiefront (03/236.64.XX) of de Federatie Werkgroepen Homofilie (03/233.25.02), daar zal men je weten te vertellen of er bij jou in de buurt nog mensen gaan en of je kan meeriiden.

Hoe krijg ik andere mensen mee?

Het is natuurlijk leuker om met een groepje naar Antwerpen af te zakken. Misschien is dat wel eenvoudiger dan je denkt. Begin er eens over met een paar vrienden, die zelf ook homo of lesbisch zijn of het van jou weten. Vaak is zoiets voor heterovrienden een manier om te laten merken dat ze achter je staan. Eventueel kunnen jullie afspreken om die dag samen naar Antwerpen te rijden, zonder dat ze zich verplicht voelen om mee op stappen. En misschien doen ze dat uiteindelijk toch! Met andere homo's of lesbiennes, met wie je bevriend bent of met wie je samen uitgaat moet het zeker lukken. Je kan natuurlijk ook gebruik maken van de affiches, stickers, foldertjes of T-shirts van de Roze 90. Naargelang de situatie kan je de aandacht trekken door een affiche in je woon-, slaapkamer of WC. een sticker op ie portefeuille of boekentas, een foldertje op je salontafel, of door het dragen van een T-shirt met de veelbetekenende tekst: "Ik doe het ook, op 5 mei". Ben je verantwoordelijke in een jeugdhuis, een vakbond of een andere vereniging, dan kan ie ook daar het materiaal van de Roze 90 gebruiken om bekendheid te geven aan de Roze Zaterdag. Het is vaak een kwestie van durf, en het goeie moment uitkiezen. Wellicht heeft iemand er al ergens anders over gehoord of gelezen, en was misschien zelf al van plan om te gaan.

Wellicht maakt je gedrag ook vragen los en krijg je discussies over de zin en onzin van een roze zaterdag. Het is altijd mogelijk om, met een paar mensen, er een avondje op door te gaan. eventueel met iemand van de Roze 90 of van de homo- of lesbiennegroep bij jou in de buurt. Spreek op tijd plaats en datum af en nodig mogelijke geïnteresseerden uit.

Onderteken het manifest. en vraag ook aan collega's. vrienden, of verantwoordelijken in de organisatie(s) waar je actief bent om dit te doen. Het manifest kan zowel door homo's. lesbiennes. bi's als sympathiserende hetero's uit de syndicale. politieke en sociale wereld ondertekend worden. Ga ook na of er voldoende bereidheid is om vanuit de socio-culturele vereniging. de vakbond of het jeugdhuis een bus in te leggen, aanwezig te ziin met een delegatie... Als je het zo ver krijgt. verwittig dan de Roze 90. of de homo-organisatie bij jou in de buurt.

Roze Zaterdag_quotes_buitenland0001.JPGEn verder...

Alle informatie over de dag zelf. de activiteiten, plaatsen om te eten en te overnachten.., vind je in de homo- en lesbiennebladen. In De Gaykrant zal een speciale katern zitten met alle inlichtingen en achtergrondartikels. Ook daarvan kan ie op voorhand exemplaren bestellen.

Hoe kan ik financiële steun geven?

Je kan steunkaarten bestellen en verkopen, ineens een bedrag storten op rekening nummer XXX-2109XXX-34 van "Steunfonds 90", Gent.

Waar kan ik terecht voor verdere inlichtingen?

Federatie Werkgroepen Homofilie

Dambruggestraat 204 2008 Antwerpen

03/233.25.XX of 03/232.70.XX

 

Roze Aktiefront 

Helmstraat 45 

2200 Borgerhout 

03/236.64.XX

 

Roze 90

P/a Guinardstraat 34

9000 Gent

091/23.98.XX

 

Waar kan ik nog exemplaren van deze brochure bestellen? Op bovenstaande adressen.

01/02/90

 

 

18:07 | Permalink |  Facebook

Manifest Roze 90

MANIFEST ROZE 90

Organiserend comité van de Roze Zaterdag van 5 mei 1990

 

Roze90_Flyer0006.jpgWij, lesbiennes en homo's, ervaren nog altijd discriminatie op allerlei vlakken.

In de politieke wereld is er weinig of geen bereidheid daaraan iets te doen, op enkele uitzonderingen na: de interpellatie van Mieke Vogels, de wetsvoorstellen Van Den Bossche en Van Durme. We menen dat, ondermeer voor de realisatie van de twee wetgevende initiatieven, en een reeks andere eisen zoals het recht op kunstmatige inseminatie bij lesbiennes, adoptie... een brede beweging van homo's, lesbiennes, biseksuelen en hun bondgenoten ontwikkeld dient te worden.

Het discriminerend wetsartikel 372bis (dat de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact met een oudere op 18 jaar bepaalde, terwijl dit voor heteroseksueel contact op 16 jaar lag) werd uiteindelijk afgeschaft na een jarenlange campagne en onder druk van diverse manifestaties. Dergelijke mobilisatie is ook nu noodzakelijk om wetsvoorstellen in het parlement goedgekeurd te krijgen, en is tegelijk een gelegenheid voor iedere homo en lesbienne om zelf iets te doen tegen discriminatie.

In Nederland, Engeland, Frankrijk... komen elk jaar duizenden homo's, lesbiennes en biseksuelen op straat. In België speelt de homo- en lesbiennesolidariteit zich voornamelijk binnenskamers of binnen de beslotenheid van een of andere feestzaal af.

In 1982 had in België de laatste lesbienne- en homobetoging plaats. Vanaf 1980 was het een goede gewoonte geworden een jaarlijkse coming-outdag te organiseren. Twee keer gebeurde dit door een comité, waarin de belangrijkste stromingen uit de beweging vertegenwoordigd waren. De Roze 90, een samenwerkingsverband van lesbienne-en homogroepen, wil deze roze draad weer opnemen en organiseert op 5 mei 1990 een Belgische Roze Zaterdag met een feestelijke optocht en een openluchthappening. Het is de bedoeling om lesbienne- en homoseksualiteit, al is het maar voor één dag, weer naar buiten te brengen.

Deze oproep werd onderschreven door onderstaande mensen uit de politieke, sociale, culturele en syndicale wereld:

Jos Van Baelen (VZW Alfa) - Harrie Houben (DPKW) - Jos Pauwels (Kreater v.z.w.) - Vera Van Den Berghe (Theater Het Affront) - Marleen Van Roey (Instuif vz.w) - Lieve Peeters (Pact vzw) - Jan Kint (NCOS-Antwerpen) - Kitty Roggeman (Feministisch tijdschrift Schoppenvrouw) - Abortuskomitees Vlaanderen - Eddy Maes (Anti-Imperialistische Bond) - W. Van. Durme (Volksvertegenwoordiger) - Vincent Scheltiens (Socialistische Jonge Wacht) - Francis Zelck (Inst. Marxistische Vorming) - Hugo Van Dienderen (Volksvertegenwoordiger Agalev) - Jozef Cuypers (Volksvertegenwoordiger Agalev) - Filip De Bodt (Regenboog Z0.-Vlaanderen) - Ida Dequeecker (Socialistische Arbeiderspartij) - Karel De Gucht (Lid van het Europees Parlement) - Marina Cleymans (Anti-fascistisch Front) - Francis Faes (Libertaire studiegroep Gent) - Mieke Delegrange (De Waag vzw.) - Patsy Sörensen (gemeenteraadslid) - Vrouwengroep 'Marianne - Ludo Fonteyne (vzw. Geneeskunde voor het Volk) - Jos Geysels (volksvertegenwoordiger Agalev) - Schulpen Annelies - Erwin De Beukelaar - Annemie Coppieters - Ronny Torfs - Marc Dierckx - Bob Van Laerhoven - Johan Dumortier - Lou Van Boeckel - Yves Geeraert - Gina Costers - Toos Van Liene (Animatiedienst Oxham-België) - Jean-Pierre Coppens - lnge De Win - Lieve De Pooter - Patrick Sweetlove (huisarts) - Joseph Pearce (leraar) - Mieke Vogels (volksvertegenwoordiger Agalev) - Werner De Vos (psycholoog) - Stefan Blommaert (journalist) - VIA (Vrijwillige Internationale Aktie) - Huurwinkel Brugge - Buurthuis Veemarkt - John Gysenbergh (Jeugdatelier Jonna) - Lode Hancké (volksvertegenwoordiger SP) - Ruud Alles (Poppentheater Propop) - Linda Lepomme - Jan Van Dyk (Werkgroep Vormingstheater) Brian Vatteroth (Studiekring Vrij Onderzoek) - Rita Mulier - Humanistisch Vrijzinnig Centrum voor Lectuurbegeleiding - Frank Verstappen (HVCL-jeugdboekenkommissïe) - Kindertelefoon Antwerpen - Kristien Hemmerechts - Chris Lambrechts (Het AIDS Team) - Piet De Tollenaere (Universitair Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking) - Hugo Ongena - Vanhoutte Stephen (Fiipppijnengroep, Gent) - Chris Lomme - De Smet Chantal - Van Daele Marc (Aidstelefoon - STAG) - Kris Molemans (SAGO, Latijns-Amerikacentrum) - Moniek Van Hout (Federatie Vrouwen Tegen Mishandeling) - Obourdin Erwin - Joriske Piot - VZW Labyrint) - Linda Lambersy (Koóperatieve Vrouwenbeweging) - Vrouwenhuis Kortrijk - Ann Hufkens - Anne Oupeels - Bart De WinPiet Verstraete - Geert Hollemans - Karin De Boscher - Refleks Weerbaarheidscentrum - Magda De Meyer (Volksvertegenwoordiger) - Jo Buttynck - Nico Spanoghe (ACOD-BRT) - Elly Schröder (Vrouwenhuis Roeselare) - Kristenen voor het socialisme - Koen De Vijlder (Centrum Opvang Korte. Duur) - Luc Van Den Bossche (Gemeenschapsminister Binnenlandse Aangelegenheden en Openbaar Ambt) - Partij van de Arbeid - Peleman André (Culturele Centrale) - Payoke vzw. - Jo Labens (Ombudscentrum Amok) - Roos Proesmans (info Jeugd Nationaal) - Fonny Boesmans (gewezen lid Europees Parlement SP) - VZW ABC-Jongeren Kortijk - Fransien Vandeweghe (JAC-Gent) - Houssein Boukhriss (Jongeren Tegen Racisme) - Ludo Fret (Pluralistisch Overleg Welzijnswerk) - Colette Claessens (Alfabetisering Limburg) - Katrien Van Gaveren (JAC-Leuven) - Jos Pauwels (FOJOD v.z w.) - Kris Vanhoeck (Krisiscentrum De Stut) - JAC-Antwerpen - De Purperen Deur - Volkshogeschool Elcker-ik Leuven - Elcker-ik vz.w Mechelen - Ann Verhaegen (Antwerpse Volkshogeschool) - Leo Lauwereyssen (Elcker-Ik vzw Turnhout) - Annemie Demedts (Volkshogeschool Elcker-Ik Gent) - Erwin De Beukeleer (Elcker-Ik Antwerpen) - Mieke Peeters (Centrum voor Levens- en gezinsvragen) - Guy Vanderstraeten (CGSO Hasselt) - Jan De Ridder (Free Clinic Antwerpen) - Ann Vereecken (CGSO Aalst) - Claire Tysebaert (CSV Gent) - Herman Debusscher (CGSO Antwerpen) - Hedwig De Leuwer (CGSO Brussel) - Tine Dekempe (Femeus) - Bevrijdingsfilms vzw. - Jet Vloemans (Opzij) - Johan Reyniers (Studentenblad VETO) - Het Andere Boek vzw.

 Lijst afgesloten op 25 april 1990

Lees ook: Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Roze Zaterdag 1992: eisenplatform

Belgian Lesbian & Gay Pride: Eisenplatform 1998

Het RAF in 1990

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

17:41 | Permalink |  Facebook

01-03-12

Clause 28

In 1988 nam het Roze Aktiefront deel aan de solidariteitsacties tegen Clause 28, een reactie op de regering Thatcher op de grotere openheid rond homoseksualiteit in Groot Brittanië.


Clausule 28: Internationaal protestClause28_0006.jpg

 Clause28_0001.jpgClause28_0002.jpgClause28_0003.jpgClause28_0005.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 Foto's: Lichtpunt, juni 1988

 

De anti-homowet van Tatcher, die nu definitief Clausule 28 heet, stuit op een brede protestbeweging. Op 16 april
demonstreerden 5.000 mannen en vrouwen in Amsterdam, richting homomonument. Op 30 april mobiliseerde de
Britse homo- en lesbiennebeweging voor een mars op Londen: ze waren met 30.000. Aan de Britse ambassade in Parijs probeerden een 30-tal vrouwen een protestbrief af te geven maar men stuurde de politie op hen af. In België werd op 30 april actie gevoerd aan hét symbool van het Britse establishment.  de Antwerpse vestiging van de grootwarenhuisketen Marks & Spencer. werd beplakt met affiches, het voetpad verdween onder een laag roze confetti en het geheel werd afgewerkt met pamfletten en een spandoek. Ook hier kwam de politie tussen, zij het minder doortastend dan in Parijs.

1988_Clause28_Dennis Killen_Chris Black.jpgDe actie was georganiseerd door het voor de gelegenheid opgerichte 'Roze comité28' waarin RAF, Hagar, Koffie Verkeerd en Flikflak samenwerkten met het Roze Geweertje uit Gent. Dit roze comité roept alle sympathiserende groepen en partijen op een verklaring te ondertekenen waarin men zich solidair opstelt met de homogroepen die tegen Clausule 28 actie voeren.

Op een info-avond in Antwerpen zullen vertegenwoordig(st)ers van de Britse homo- en lesbiennebeweging (Dennis Killen en Chris Black) het woord nemen. Mis deze bijeenkomst niet. Je krijgt er de kans om je solidariteit met de actievoerders uit te drukken en meer te weten te komen over de toestand in Engeland. Ook in Mechelen gaat er zo'n avond door, georganiseerd door de plaatselijke homo- en lesbiennewerking (HLWM). Als orgelpunt kan je op 4 juni vanaf 17u in Gent een solidariteitsdag meemaken.

RAF-nieuwsbrief mei 1988

Videoverslag van de actie aan Marks & Spencer


Homomilitanten en “De Norm” van de ambassade

Dennis Killen en Chris Black, een homo en een lesbienne, lid van OLGA (Organisation for Lesbian and Gay Action) warren op bezoek in België om te vertellen over de strijd tegen 'Clause 28' (die, vermits het een wet is geworden, 'section 28' heet). Ze deden er geen doekjes om: zorg dat jullie klaar staan als dergelijke anti-homowetten overwaaien naar het continent, kom op voor jullie rechten, voer actie. Ze namen het woord op info-avonden in Mechelen en Antwerpen en werden door Zaki geïnterviewd op de solidariteitsdag in de Vooruit in Gent.

Inmiddels reageerde de Britse ambassade in Brussel op een brief van de Liga voor Mensenrechten, waarin deze haar bezorgdheid uitspreekt over Clausule 28. In het antwoord aan de Liga beweert de ambassade tegen discriminatie van homoseksuelen te zijn (!) maar voegt er aan toe: “De nieuwe bepalingen werden ingevoerd omwille van bezorgdheid in het parlement en het hele land over het feit dat bepaalde plaatselijke autoriteiten het geld van de belastingbetalers gebruiken om homoseksualiteit te stimuleren en leraars aan te moedigen om een seksuele geaardheid – die niet de norm is – als norm voor te stellen. Dit is een onaanvaardbare evolutie.” Met andere woorden: de grotere openheid van plaatselijke overheden en leerkrachten wordt bestraft. Met de “norm” wordt dus wel degelijk de hetero- of gezinsnorm bedoeld.

RAF-nieuwsbrief juni 1988

Clause28_0007a.jpg




















RAF-nieuwsbrief februari 1988


Boy George maakte een clip tegen Clause 28


20:28 | Permalink |  Facebook

24-09-11

Het engagement van Rudy Borremans

Borremans_foto_humo.jpgOp zaterdag 26 juni 1999 stapten een driehonderdtal mensen op in een solidariteitsmars ter ondersteuning van Rudy Borremans. Eerder waren 3000 protestkaartjes naar het aartsbisdom gestuurd en hadden 6000 mensen een petitie ondertekend.  De activisten eisten dat Rudy Borremans medepastoor zou blijven in Tienen en een wettelijk verbod op discriminatie omwille van geslacht, burgerlijke staat, geboorte, leeftijd, gezondheidstoestand, handicap, lichamelijk kenmerk en seksuele geaardheid.

De mars was het sluitstuk van een reeks acties die waren georganiseerd door diverse LGBT-groepen, met de steun van de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (çavaria). In Tienen trok RST (Rudy Steuncomité Tienen) mee aan de kar. Er is ook steun van het ABVV-werklozenatelier en van de groep kritische gelovigen rond Rik Devillé. Formateur Guy Verhofstadt (die de paarsgroene regering aan het voorbereiden was) liet een solidariteitsboodschap afgeven.

Hetzelfde jaar kwam ook het boek 'De Deugd Hypocrisie: Kerk En Celibaat in Beweging' uit waarin Rudy zijn verhaal door Jan de Zutter liet optekenen.


Rudy Borremans en zijn medestanders hebben toen geschiedenis geschreven. Het was nooit eerder gezien dat een katholiek homoseksueel priester zich krachtdadig en waardig verzette tegen de onverdraagzaamheid van de hiërarchie. Het was een strijd die uitgebreid de media haalde en niemand onverschillig liet: gelovigen en ongelovigen, holebi's en hetero's.  In het interview dat u hieronder leest maakt hij een scherpe analyse van de problemen in de katholieke kerk rond homoseksualiteit en celibaat.

"In wezen gaat het niet om het Celibaat"

Wie is Rudy Borremans? Wat motiveert hem om de voor de kerk onmogelijke combinatie van openlijk homo en priester te kiezen? De ploeg van het Antwerpse homoradioprogramma Pinkwave trok op 5 juni 1999 naar Tienen, waar hij medepastoor is, en ging met hem praten.

Waarom wil jij in de kerk blijven?

Die vraag wordt vaak gesteld. Er is enerzijds een zeer emotionele band. Anderzijds is er een band met dat grote geloofsverhaal en de Christusfiguur, dat concreet gemaakt wordt binnen het instituut kerk. Het is niet vanzelfsprekend om de band met die hele traditie en die 'roots' zo maar door te knippen.

Maar het wordt je nu toch bijna onmogelijk gemaakt om nog iets te doen met je priesterschap.

Vanuit de kerkelijke overheid is dat inderdaad zo. Men maakt het mij heel moeilijk. Anderzijds ben ik nog altijd priester en ik kan gaandeweg nog wel dingen doen. Vanuit de basis zijn er heel wat mensen die mij opvorderen om er als priester te zijn. Ik denk dat ik daar een antwoord moet op geven. Dat antwoord moet positief zijn.

Wanneer werd jij je voor het eerst bewust van je homoseksualiteit?

Ik ben een laatbloeier, zoals men dat zegt. Ik voelde natuurlijk dat er iets 'mis' was. Er leek iets niet te kloppen in mijn gevoelswereld. Ik voelde mij veel gemakkelijker en vlugger aangetrokken door een man. Dat leeft al van m'n dertiende, veertiende jaar. Maar er echt bewust mee omgaan en experimenteren is pas begonnen tijdens mijn legerdienst. Ik was toen 20 jaar. Het was ook de ideale plaats om het eens uit te proberen: mannen onder mekaar. Daar is het ook voor de eerste keer 'gelukt' om met een man te kunnen en mogen vrijen. Dat was een fijne ervaring.

Borremans_RAFnieuwsbrief001.jpgOverwoog je toen al om priester te worden?

Mijn legerdienst was een heel dankbare periode. Ik wilde afstand nemen van thuis. Ik ben enig kind, werd nogal bemoederd en had weinig kansen tot zelfstandigheid. Ik was ook weg uit die vertrouwde wereld van werken en studeren en het toch nogal strikte katholieke leven. Het is in dat jaar dat ik voor mezelf heb uitgemaakt wat ik met mijn leven wou doen. Daar zijn de gedachten naar boven gekomen om priesterstudies aan te vatten.

Had je geen problemen met het feit dat je je homoseksualiteit al beleefd had, wat in tegenspraak is met de leer?

Ik heb daar nooit zo bij stilgestaan. Ik kende natuurlijk wel de standpunten van de katholieke kerk rond homoseksualiteit. Het zou dwaas zijn geweest om die zo maar naast mij neer te leggen. Anderzijds ben je idealistisch: je gelooft in de voortrekkersrol van een Christusfiguur. Je ziet ook sociale en maatschappelijke wantoestanden waarvan ik dacht dat ik die vanuit het evangelie en de verkondiging ervan zou kunnen aankaarten. Ik dacht ook dat ik vanuit het evangelie mensen een stem kon geven. Voor mij primeerde dat samen met het gedachtegoed dat ik ervoer bij zeer sterke geëngageerde christenen. Ik vond dat veel interessanter dan mij moe te maken over bepaalde leerstellingen en dogma's die nu eenmaal eigen zijn aan het instituut.

Het gaat bijna altijd over het celibaat in deze zaak. Daarover blijken verschillende interpretaties mogelijk te zijn. Jouw interpretatie is waarschijnlijk anders dan die van de aartsbisschop. Zijn er verschillende interpretaties mogelijk?

Wanneer de kerk zegt dat het celibaat een "objectieve inhoud" heeft dan heeft ze zichzelf de laatste maanden enorm tegengesproken. Ik heb heel veel twijfels bij het begrip 'objectief. Wat men daar precies mee bedoelt is mij tot vandaag niet duidelijk. Ik heb een brief gekregen van de kardinaal waarin hij drie dimensies aangeeft, waarvan hij zegt dat dit de objectieve inhoud is van het celibaat. Een week geleden heb ik nog een brief gekregen van de kardinaal waarin de derde dimensie al verschilt van zijn eerste brief. Ik weet niet of hij het zelf goed weet. Ik stel me vragen bij de objectiviteit. In hoeverre kan een celibaatsbelofte objectief zijn? In het seminarie heeft men er een bepaalde inhoud aan gegeven die mij zeer aanvaardbaar leek, waarin ook de groeidimensie een belangrijk accent was. Ik heb mij daar een stuk kunnen in terugvinden. Ik vond dat ik me daar op kon beroepen om mijn celibaat te beloven.

Hoever denk je te kunnen gaan in je strijd? Bisschop Gaillot werd volledig monddood gemaakt door hem een niet bestaand bisdom toe te wijzen. Is de strijd dan niet tevergeefs als je zo buiten spel wordt gezet?

Ik noem het niet graag strijd, het gaat over een engagement dat genomen wordt. Het is niet strijden tegen de kerk, het is een engagement nemen binnen de kerk om haar erop te wijzen dat de manier waarop ze nu omgaat met de eigenheid van mensen, met de identiteit, de waardigheid, het wezen en het relationele van een mens niet meer kan.

Maar je wordt wel beschouwd als een dwarsligger. Hoop je dat je daardoor het huis wat kunt openbreken en thema's meer bespreekbaar maken?

Ik denk dat gans de problematiek die nu is ontstaan, de mediaheisa en zoveel andere signalen die zijn gegeven niet van vandaag op morgen die kerk zullen veranderen. De geschiedenis leert ons dat er vaak eeuwen overgaan. We moeten daarin niet naïef zijn. Anderzijds hoop ik dat de dialoog daaromtrent open blijft. Dat zou al een enorme vooruitgang zijn voor de kerk. Zoals ook rond de vrouw in het priesterambt. Daarover heeft men gezegd: de dialoog is gesloten, we komen daar niet meer op terug. Dat is ook een van de redenen geweest waarom godsdienstsocioloog prof. Dobbelaere afstand heeft genomen van de kerk. Dat zijn allemaal signalen die mensen geven wanneer er geen sprake meer is van dialoog. Ik hoop dat dit in deze en andere problematieken niet het geval zal zijn. Ik denk aan abortus, euthanasie, homoseksualiteit en dergelijke.

Borremans_De Morgen001.jpgWaar gaat het in wezen om in jouw geval. Heeft het alleen maar met het celibaat te maken? Of met je openlijke homoseksuele relatie?

In wezen gaat het niet om het celibaat. Als men de eerste brief van hulpbisschop Mgr. De Bie erop naleest dan moet ik gewoon vaststellen dat het om één ding gaat: het feit dat ik samenwoon met een man, zelf homoseksueel zijnde. Men heeft er het celibaat bij gehaald om die vraag - om G. (de vriend waarmee hij samenleeft) te verlaten - te legitimeren. Het celibaat is een instrument voor hen om die vraag die ze mij gesteld hebben te realiseren. Zoals men later ook andere elementen heeft aangehaald zoals het niet goed functioneren, het niet meer loyaal zijn tegenover de kerk en dergelijke meer. Uiteindelijk wil men daarmee bereiken dat ik G. zou verlaten.

En daar is geen sprake van?

Wij zijn nu al zo lang samen en ook samen met andere mensen deze weg opgegaan dat we beiden het zo willen houden.

Waarom denk je dat de kerk zo sterk houdt aan het celibaat? Dat is toch maar in de elfde eeuw ingevoerd? Er is ook in de loop van de daaropvolgende eeuwen nogal losjes mee omgesprongen, ook door de kerkelijke overheden: pausen en bisschoppen die getrouwd waren en kinderen hadden...

Ik denk dat men er zo sterk aan vasthoudt om één belangrijke reden: wanneer men vat heeft op de seksualiteitsbeleving van mensen heeft men ook vat op zijn relatiebekwaamheid en relatievermogens. Seksualiteit is belangrijk om je te uiten als mens en is enorm belangrijk binnen een relatie. Onafgezien wat je daar dan onder verstaat. Je kan seksualiteit breed of eng interpreteren. Wanneer men daar vat op heeft kan men met de persoon in kwestie doen wat men wil: hem isoleren, marginaliseren, gebruiken voor andere doeleinden. Door het vatten van de seksualiteit van iemand vat men voor een stuk gans zijn leven. Het celibaat maakt dat de kerkje enige partner is. Andere partners worden door het celibaat uitgesloten waardoor de kerk alle greep heeft op haar priesters en dus geen rekening hoeft te houden met eventuele derden, buiten de kerk.

Het lijkt me een achterhaalde opvatting. Het is toch zo dat mensen die een gelukkige seksuele relatie hebben beter functioneren en zich enthousiaster kunnen inzetten.

Ja. Daarmee spreekt de kerk zichzelf een stuk tegen. Zij promoten de pastorale werk(st)ers: mensen waarvan de meeste gehuwd zijn en kinderen hebben en van wie ik zie dat ze fantastisch werk leveren in de ziekenhuissector en het onderwijs. Als men mij zegt dat het celibaat echt nodig is om pastoraal goed te kunnen functioneren dan zegt men tegelijk dat die pastorale werk(st)ers hun werk niet ten volle doen. En dat kan ik niet aanvaarden.

Je kan dus pastoraal niet meer functioneren, je bent uitgerangeerd. Je hebt ook het verbod gekregen om gevangenen te bezoeken. Dat laatste deed je niet in opdracht maar uit vrije wil. Hoe kan men jou dat verbieden?

Borremans_Mechelen001.jpgIk was in Leuven Centraal niet benoemd door het bisdom. Ik had dus geen wedde voor mijn activiteiten binnen de gevangenis. Ik functioneerde daar op vrijwillige basis, weliswaar geadviseerd door de hoofdaalmoezenier. Het is op basis van zijn advies dat de minister van justitie mij de toelating heeft gegeven om gedurende twee jaar te functioneren in de centrale gevangenis van Leuven. Ik had daar een zeer goede verstandhouding, zowel met gedetineerden, cipiers als met de directie. Tot op vandaag. Intussen heeft de hoofdaalmoezenier aan de minister van justitie laten weten dat ik daar niet meer kan functioneren. Welke argumenten hij heeft aangehaald weet ik niet. Ik kan vermoeden dat hij wijst op een mogelijke polarisatie door mijn aanwezigheid. Maar dat is tegengesproken door de directie van de gevangenis. Dat kan naar mijn aanvoelen geen doorslaggevend argument zijn om mij de toegang tot de gevangenis te ontzeggen. Toch doet men dat. Ik besluit daaruit dat de minister van justitie samen met de hoofdaalmoezenier en het bisdom mij de toegang tot de gevangenis ontzegt omwille van mijn geaardheid en mijn levensvorm.

Men wil het je echt wel heel moeilijk maken. Hoe hoog schat je je kansen in om nog een volwaardige benoeming te krijgen? Want daar hoop je toch nog altijd op. Denk je niet dat je houding door het bisdom zal geïnterpreteerd worden als een verzet en dus als ongehoorzaamheid? Gehoorzaamheid is één van de geloften die je moet afleggen.

Ik heb drie geloften afgelegd: trouw aan het evangelie, het celibaat en gehoorzaamheid. Ik blijf nog altijd hopen op een nieuwe benoeming waar ik ook recht op heb. Er zijn nog altijd geen feiten op tafel gelegd om mij die benoeming te ontzeggen. Men kan allerlei argumenten aanhalen, van celibaat tot het niet meer loyaal zijn. Maar die argumenten zijn niet afdoend genoeg om mij eruit te gooien. Wanneer men mij er niet uitgooit ('suspendeert') dan heb ik recht op een nieuwe benoeming. Daar blijf ik tot op de dag van vandaag op hopen.

Je hebt hier ook problemen met het wonen. De Tiense kerkfabriek heeft stappen ondernomen om je uit het huis aan de Ooievaarstraat te laten zetten. Ze hebben een gerenommeerd advocatenkantoor onder de arm genomen. Bestaat de mogelijkheid dat je hier blijft wonen tot je een nieuwe benoeming krijgt?

Ik ben er altijd van uitgegaan dat ik het huis slechts verlaat wanneer ik een andere benoeming heb gekregen. Ik vrees ervoor dat wanneer ik dit huis verlaat het bisdom zich van mij niets meer aantrekt. Ik heb nog altijd mijn wedde, ik zou ergens iets kunnen gaan huren en men zou mij dus helemaal kunnen laten vallen. Weliswaar met behoud van mijn priesterambt, maar zonder pastoraal domein. Daar ben ik zeker van. Ik blijf hier tot ik een nieuwe benoeming heb ontvangen. Men is daar nu over aan het bemiddelen. Anderzijds is er het huis waarvan de kerkfabriek vraagt om het verlaten. Zij kunnen dat doen en ik kan dat weigeren en dat doe ik ook.

Als de overheden doordrukken en je er hardhandig willen uitzetten, welke mogelijkheden heb je dan nog?

Ik denk dat ik heel weinig mogelijkheden heb. Ik kan mijn advocaten inschakelen en ik kan dat tot een proces laten komen. Ik ben dat niet direct van plan omdat dit ook financiële gevolgen zal hebben. Ik vraag gewoon asiel aan in het bisdom. Wat dat concreet zal inhouden weet ik zelf niet zo precies maar ik ga in ieder geval aankloppen op de Wollemarkt 15 in Mechelen. Dat is een groot huis en ik vermoed dat de kardinaal toch nog wel een kamer voor mij heeft. Liefst een kamer met een douche. Ik zal daar wel enkele dagen, maanden, jaren... slijten. Ik vind dat geen prettig vooruitzicht maar ik heb geen ander. De bisschop is nog altijd verantwoordelijk voor zijn priester. In het takenpakket van de bisschop ligt vervat dat hij mij een andere benoeming moet geven. Zolang hij dat weigert te doen weet ik dus ook in wezen niet waar ik naartoe moet en kan ik dus niet anders dan asiel vragen bij het bisdom. Want stel dat ik nu ergens een huis ga huren en drie maanden daarna vraagt men mij om toch naar een bepaalde parochie te trekken dan heb ik ondertussen wel een huurcontract afgesloten en zo. Zo evident is dat dus allemaal niet. Dat zou ook willen zeggen dat ik ook daarin mijn gehoorzaamheidsbelofte zou schenden.

Denk je dat de kerkelijke overheden nog op hun stappen kunnen terugkeren gezien de grote ruchtbaarheid die aan deze zaak is gegeven? Zullen ze daarmee geen ernstig gezichtsverlies lijden? En zou dat niet de belangrijkste reden kunnen zijn waarom ze jou in de anonimiteit willen zien verdwijnen?

Ik denk dat de kerkelijke overheid, met name de kardinaal (Godfried Danneels) die me toch enkele ernstige vragen heeft gesteld, die vragen niet zal terugnemen. Vanuit zijn standpunt hoeft hij dat ook niet te doen. Ik vraag dat ook niet van hem. Ik vraag alleen dat er opnieuw een dialoog zou tot stand komen waarin enerzijds zijn vragen en anderzijds mijn voorstel ter sprake zou kunnen komen. Daar zijn enkele mensen op dit moment mee bezig. Wanneer de ontwerptekst die door die mensen wordt voorbereid door de kardinaal en ikzelf onderschreven wordt dan kunnen wij tot een akkoord komen dat voor beide partijen zinvol is zodanig dat de kardinaal geen gezichtsverlies lijdt en er voor mij een rechtvaardige oplossing uit de bus komt.

Is die dialoog mogelijk, gezien het feit dat de kerk sterk hiërarchisch gestructureerd is?

Ik heb met de kardinaal een drietal gesprekken gehad die sereen en tactvol verlopen zijn. Dat blijkt nu minder uit zijn brief. Maar ik moet zeggen dat die dialoog tot vandaag altijd vrij goed gevoerd is. Ik blijf hopen en ook een stuk vertrouwen. Ik wil toch benadrukken dat toen ik twee jaar geleden in de kerk ben gestapt, ik dat met heel veel vertrouwen gedaan heb. Je geeft je tenslotte aan een instituut en een gemeenschap waarvan je heel goed weet dat het bepaalde dogma's en leerstellingen heeft die maatschappelijk niet meer evident zijn. Je hoop dat die mensen met dat vertrouwen iets gaan doen en dat niet schenden.

Als er een oplossing komt betekent dit waarschijnlijk dat je Tienen moet verlaten?

De mensen van Tienen hopen natuurlijk van niet. ikzelf ook, omdat ik hier graag als priester en als pastoor functioneerde. Maar dat zit er dus wel dik in.

Borremans_boek_1999.jpgDe parochie heeft geen problemen met je relatie, de kerkelijke overheid wel. Waarom maken ze zich zo druk over jullie relatie terwijl priesters die kinderen seksueel misbruiken de hand boven het hoofd wordt gehouden? En zoveel priesters die ook een relatie hebben die geen strobreed in de weg worden gelegd, zolang ze dat niet in het openbaar verkondigen? Ze mogen niet maar men ziet het door de vingers zolang het niet in de openbaarheid komt. Is hypocrisie een van de te beoefenen christelijke deugden?

Een vooraanstaand politicus heeft ooit beweerd dat dit in de politiek het geval is. Ik weet niet of dit voor de kerk geldt. Ik moet vaststellen en uit eigen ervaring zeggen dat het inderdaad beter is dat je er een clandestiene relatie op nahoudt, jezelf een stuk verloochent en je partner in de clandestiniteit doet functioneren. Ik denk dat de kerkelijke overheid geen problemen had gemaakt zolang er geen impuls was gekomen van enkele mensen. Zeker niet wanneer G. en ik er niet bewust voor hadden gekozen om niet verdoken te leven. Ik had G. kunnen binnenlaten langs de achterdeur en enkele uren later terug langs die deur buiten laten. We hebben er bewust voor gekozen om dat niet te doen. Dat heeft men mij kwalijk genomen. Men zou natuurlijk zo'n situatie als te normaal kunnen gaan beschouwen. Wanneer men de manier waarop twee mannen samenleven als normaal gaat beschouwen en dat gelijkstelt met een gezinssituatie met man, vrouw en kinderen, is dat bedreigend voor een bepaalde groep binnen de maatschappij en zeker binnen de kerk. Je doorprikt het clichébeeld dat men nog altijd heeft van homoseksuelen. Men ziet dat die twee mannen samen het huishouden doen en op eenzelfde gezonde, evenwichtige wijze samenleven zoals een man en een vrouw dat doen. Dat is iets dat vreet aan de hoeksteen van de samenleving en van het ideaal dat de kerk nog altijd voorhoudt: het gezin. Men kan dat maatschappelijk en kerkelijk nog altijd niet verwerken. Dat is ook één van de redenen waarom men dit zo aanvecht. Seksueel misbruik van kinderen is een misdrijf, dat doe je niet, van kinderen blijf je af. Dat kan men brengen onder de categorie van misdrijf, psychisch gestoord zijn, perversiteit. Wanneer men ziet dat twee mannen harmonisch samenleven, waar plaatst men dat onder? Daar heeft men geen categorie voor. Men zit daarmee gewrongen en zoekt andere middelen om die levensvorm te fnuiken. Dat leeft binnen de kerk en binnen de maatschappij. Als men de programmapunten van het Vlaams Blok bekijkt en men hoort ook uitlatingen van leden van het Vlaams Blok zie je dat het ook daar leeft. Ik denk dat we in de toekomst enorm alert moeten zijn dat dit ideeëngoed niet terug wordt opgenomen in bredere maatschappelijke afspraken.

Wat zeg je aan mensen die beweren dat je het zelf gezocht hebt door het uit te smeren in de pers? Kon je niet beter zwijgen?

Ik wil daar enkele dingen op antwoorden. Mensen kunnen mij dat verwijten. Ik heb hier samen met G. in Tienen nooit geprovoceerd. We hebben er wel bewust voor gekozen om hier samen te wonen en dat niet verdoken te doen. Er is een verschil tussen provoceren en bewust kiezen om samen te leven. Mensen hebben daar ook nooit aanstoot aan genomen. Wanneer men mij nu verwijt dat ik het in de media zou gegooid hebben dan wil ik daar het volgende op antwoorden. Ik ben hier in Tienen op 1 oktober 1997 gekomen en ik heb 16 maanden later hier in dezelfde kerk aan de mensen aangekondigd dat ik hen ging verlaten als parochiepriester. Dat is in een zeer klein artikeltje verschenen in de regionale editie van het Nieuwsblad. Ik heb daar verder geen commentaar op gegeven. Enkele dagen later verschijnt er in De Standaard een artikel onder de kop "Homoseksueel priester verlaat Tienen". Een bericht dat zou bevestigd geweest zin door het bisdom. Als men mij verwijt dat ik het in de media zou gebracht hebben dan is dat naast de kwestie, want dat is niet zo. Het is evident dat als men mij hierover contacteert ik mijn verhaal over de situatie mag doen. Wat ik ook gedaan heb, heel sereen. Hoe het conflict naar buiten gekomen is, of de vragen die er zijn gekomen over het feit dat ik hier samenwoon is onder impuls geweest van wat ik altijd een 'zeer select groepje' genoemd heb. Ik heb dat gedaan en bewust geen namen genoemd omdat ik enkele mensen wilde sparen met wie ik een zeer sterke emotionele band heb. De spandoek van de werkgroepen ouders met de tekst: "homo-aanvaarding begint in het gezin" zegt genoeg.

Als jullie uit mekaar zouden gaan, zou de kerkelijke overheid zich dan opgelucht voelen?

Een van de laatste vragen van de kardinaal wees daar dus duidelijk op. Wanneer ik afstand zou nemen van G. of de relatie spaak zou lopen is het probleem voor de kerk opgelost. Hij heeft zelfs in een vertrouwelijk schrijven aan één van mijn vrienden geschreven dat ik best afstand neem van G.. Het artikel in Humo en een gesprek dat G. gehad heeft met Mgr. De Bie zijn doorslaggevende elementen om te zeggen: je moet deze vriend verlaten. Anderzijds ben ik er van overtuigd dat wanneer ik met een andere man een relatie zou aangaan het probleem niet opgelost is.

Komt het kerkelijk recht niet af en toe in botsing met het burgerlijk recht en wat is dan doorslaggevend?

Ik kan daar weinig op antwoorden omdaf ik onvoldoende kennis heb van het kerkelijk recht. Ik kan wel zeggen dat de kerk autonoom functioneert. De kerk is een staat binnen een staat met haar eigen wetmatigheden, leerstellingen enzovoort. Zij hebben een vrijplaats die zeer goed gestructureerd is en een eigen rechtspraak. Beslissingen over het priesterambt vallen in de eerste plaats onder de autonomie van de bisschop.

Praktische zaken zoals woonst kunnen toch niet zondermeer onder het kerkelijk recht vallen. Dan raakt men toch zaken die in de maatschappij door andere wetgevingen geregeld zijn.

De kardinaal kan juridisch naar bv. de kerkfabriek niets ondernemen maar hij heeft nog altijd zijn moreel gezag. De kerkfabriek beslist om mij met de hulp van een zeer gerenommeerd advocatenkantoor (betaald met geld van de Vlaams gemeenschap!) dat een van de duurste van België is uit het huis te zetten. Dat terwijl heel veel mensen belastingen betalen, die niet kerkelijk zijn. Toch vloeit er en orm veel geld naar kerkfabrieken. Die kerkfabriek moet er in de eerste plaats voor zorgen dat het kerkgebouw onderhouden wordt en dient niet om een medepastoor uit zijn pastorie te zetten. Ik stel daar heel veel vragen bij. Als het zo is dat de kardinaal aan de kerkfabriek gevraagd zou hebben om mij hier te laten wonen tot we tot een vergelijk zijn gekomen zou dat willen zeggen dat de kerkfabriek het moreel gezag van een kardinaal negeert. Ofwel heeft de kardinaal niet gereageerd en gaat hij akkoord met de gang van zaken. Ik ben er nog niet achter hoe het juist zit, maar naar aanleiding van zijn schrijven denk ik dat het op aansturen van het bisdom is dat de kerkfabriek dat gerenommeerde advocatenkantoor heeft ingeschakeld.

Interview: Roger Van Loon, Paul Van Goubergen, Werner Gabriels
Gepubliceerd in de RAF-nieuwsbrief van juni 1999




21:44 | Permalink |  Facebook

10-04-11

372bis

372bis_002.jpgIn 1985 behaalde de holebistransgenderbeweging een belangrijke overwinning. Door de wet van 18 juni 1985 werd artikel 372bis van het strafwetboek afgeschaft. Dit artikel verbood homoseksuele contacten tussen iemand die ouder was dan 18. Voor heteroseksuele contacten lag de leeftijdsgrens op 16.

Overtreders werden gestraft met een gevangenisstraf van zes maanden tot drie jaar en een geldboete van 26 tot 1000 frank. Artikel 372bis werd in het strafwetboek ingevoerd door op basis van een amendement van kamerlid Freddy Terwagne van de Franstalige socialisten op de wet op de jeugdbescherming.

De grote bezieler van artikel 372bis was evenwel de toenmalige Procureur des Konings Raymond Charles - van PSC-signatuur - die aan het eind van de jaren vijftig van de vorige eeuw samen met anderen een uitgebreid wetenschappelijk artikel had gepubliceerd over het 'probleem' van de homoseksualiteit. De invoering van 372bis steunde ondermeer op de verleidingstheorie. Volgens die theorie zou een adolescent afwijken van de 'normale' evolutie in de richting van de heteroseksualiteit door het hebben van homoseksuele of lesbische contacten alvorens hij of zij seksueel volgroeid was. Artikel 372bis had dan ook tot doel adolescenten te beschermen tegen de verleiding van de homoseksualiteit. De verleidingstheorie werd later in wetenschappelijke kringen verlaten en ook Raymond Charles nam er afstand van.

Artikel 372bis voerde een duidelijke discriminatie in op grond van homoseksualiteit. Een jongen van 19 kon bijvoorbeeld vervolgd worden voor het onderhouden van geslachtsbetrekkingen met een mannelijke partner van 17. Indien diezelfde jongen seksuele handelingen stelde met een vrouwelijke partner van 17 dan kon hij daarvoor niet vervolgd worden. Artikel 372bis leidde in de praktijk regelmatig tot bestraffing.

Voor het Roze Aktiefront was 372bis het eerste en belangrijkste actiepunt tot de afschaffing ervan.

Lees ook: Psychiatrische moord op homoseksuele puber

23:16 | Permalink |  Facebook

29-03-11

Lang niet alle homo's staan achter homodag

GENT (Van onze verslaggever) - Lang niet alle homofielen staan achter de Homodag die vandaag in het Congrespaleis te Gent wordt gehouden. Het blijkt dat de Rode Vlinder, die de dag organiseert, wel de andere homogroepen tot een publiek debat heeft uitgenodigd maar dat ze daar niet op zijn ingegaan omdat ze het niet nodig vonden hun verschillen in strategie op straat te gooien.
De Rode Vlinder heeft deze Homodag georganiseerd en pas nadat alles was geregeld, werd met de andere homo-organisaties contact opgenomen. Uit ingewonnen inlichtingen blijkt dat de Rode Vlinder in het homomilieu overkomt als een randgroep met extreme ideeën.

Net zoals sommige feministische groeperingen die alle samenwerking met mannen afwijzen en streven naar een zgn. eigen vrouwencultuur, streeft de Rode Vlinder ook naar een eigen homocultuur. Ze beklemtonen dat de homo's zich niet alleen tot mannen aangetrokken voelen maar dat hun hele denk- en leefwereld verschilt van de hetero's. En dat vindt de georganiseerde homobeweging overtrokken.

Homodag1978_Vooruit002.jpgIntegratie

Jackie Boeykens, voorzitter van de overkoepelende organisatie van de werkgroepen homofilie in Vlaanderen: "Sinds jaar en dag proberen we de publieke opinie duidelijk te maken dat er tussen de homo's en de hetero's alleen op seksueel gebied een verschil is. We trachten de homo's in de maatschappij in  te schakelen en een homo-ghetto is iets dat we geenszins nastreven. We trachten alleen de vooroordelen uit de weg te ruimen."
Het blijkt dat er tussen de overkoepelende homo-organisatie en de Rode Vlinder een sterk meningsverschil bestaat over de te volgen strategie.
"Wij zijn ook voorstander van het afschaffen van artikel 372bis uit het strafwetboek, dat homofiele relaties met minder dan 18-jarigen strafbaar stelt en als dusdanig hebben we niets tegen de Homodag in Gent. Maar wij zetten ons vooral in voor verbetering van het klimaat."
Ondertussen hebben ook de Humanistische Jongeren zich gedistancieerd van de Homodag. Ze zeggen in een persmededeling dat ze zich op geen enkel ogenblik achter de ideeën van de Rode Vlinder hebben geschaard, alhoewel ze als een van de medeorganisatoren staan vermeld: "De Humanistische Jongeren kunnen niet aanvaarden dat de Rode Vlinder de progressieve krachten in discrediet brengt door ze als marginalen af te schilderen."

Strubbelingen?

Organisatorisch lijkt aan de vooravond nog lang niet alles in kannen en kruiken. Volgens het programma zal de avond worden besloten met een danspartij maar daarvoor zouden zowel de uitbaters van het Congressenpaleis als de brandweer de toelating hebben geweigerd. De h. Persin, directeur-generaal van de Jaarbeurs wilde het gerucht bevestigen noch logenstraffen.
In kringen van de Rode Vlinder wordt verteld dat deze danspartij in de tent in het Citadelpark zal doorgaan, maar dat zou door de brandweer op grond van veiligheidsmaatregelen zijn afgewezen. Het staat echter vast dat de aangekondigde danspartij zal plaatsgrijpen, wat voor de rijkswacht een aanleiding zou kunnen zijn om in te grijpen.
Filmprojecties staan ook op het programma. De meeste films die aangekondigd werden, kunnen volgens de Belgische normen wel door de beugel maar er bestaat wel kans dat Nederlandse homo's zware porno zullen meebrengen die minder overeenkomt met hetgeen we hier in België gewoon zijn.
Feit is dat tal van bussen met buitenlandse homo's naar Gent komen. De organisatoren rekenen op 1.000 deelnemers.

Vooruit, zaterdag 18 maart 1978

Knipsel afgedrukt in "Een Ander Strand" (EPO, 1982)


 

16:58 | Permalink |  Facebook

27-02-11

Het wetsvoorstel Willems-Landuyt onder vuur

Kroniek van een aangekondigde dood_small.jpgOnderstaande tekst komt uit de brochure 'Kroniek van een aangekondigde dood'  die werd uitgegeven door het Roze Aktiefront in 1997. De brochure geeft een beeld van de controverse rond  het wetsvoorstel Willems-Landuyt (ingediend door CVP'er Luc Willems en SP'er Renaat Landuyt op 8 mei 1996) 'ter bescherming tegen discriminatie op grond van geslacht, seksuele of relationele voorkeur'. Het wetsvoorstel werd gelanceerd tegen de achtergrond van de operatie 'Le nouveau CVP est arrivé' waarin voorzitter Johan Van Hecke een vernieuwing in de CVP inluidde.  Van Hecke haalde het echter niet tegen de conservatieve stromingen in zijn partij en moest afdruipen. Tegen het wetsvoorstel werd ook hevig campagne gevoerd door  Alexandra Colen van het Vlaams Blok.  De RAF-brochure eindigt op het moment dat de affaire Dutroux losbarst.

DE ONDRAAGLIJKE ONBEKWAAMHEID VAN DE CVP

Een van de nieuwe politieke feiten in de discussie over het wetsvoorstel Willems-Landuyt is dat de CVP - of althans een bepaalde fractie daarvan - zich vrij opvallend achter één van de eisen van de beweging heeft gezet. Voor velen een teken dat een doorbraak - mede door de operatie Van Hecke - nakende was. Intussen weten we dat het hier alvast niet om een dijkbreuk ging. Luc Willems gedraagt zich als een volbloed CVP'er. Dat deze partij geen fundamentele veranderingen heeft ondergaan mag blijken uit de schabouwelijke manier waarop het wetsvoorstel werd behandeld. Dit heeft zeker te maken met de katholieke visie op homoseksualiteit.

"Onrechtmatige Discriminatie"

Deze term duikt meermaals op in katholieke teksten over het wetsvoorstel. Louis Janssens, professor moraaltheologie en emeritus: "De recente katechismus van de Katholieke Kerk zegt over homofielen: men moet deze mensen met respect, begrip en fijngevoeligheid behandelen." En hij voegt eraan toe: "Men moet iedere vorm van onrechtmatige discriminatie vermijden." Nu is het begrip 'onrechtmatige discriminatie' zoiets als "droge regen" Als katholieken dergelijke constructies maken is het oppassen geblazen. Louis Janssens houdt zich verder op de vlakte over de vraag of het wetsvoorstel er moet komen of niet. René Stockman, provinciaal overste van de Broeders van Liefde pleit in De Standaard voor regelrechte discriminatie van homo's in beroepen die iets met opvoeding te maken hebben. Voor hem is het wetsvoorstel... een voorbeeld van onrechtmatige discriminatie! Hij besluit zijn artikel met: "De indieners van het wetsvoorstel doen er goed aan zich te bezinnen over het begrip `onrechtmatige discriminatie' en zullen misschien tot het inzicht komen dat hun wetsvoorstel zelf wel eens onrechtmatig zou kunnen zijn. En van de CVP mag ten slotte worden verwacht, al is het natuurlijk geen kerkelijke partij, dat ze ook en bij voorkeur rekening blijft houden met de visie van de katholieke Kerk."

Luc Willems en de ethiek van de barmhartigheid

"Ik behoor niet tot de rechts-conservatieve groep" schrijft Mark Van De Voorde in een reaktie op Luc Willems (DS, 09.07.96). "Als de christen-democraat Luc Willems een regelmatig lezer van Kerk en Leven is dan weet hij zeer goed dat ik behoor tot de brede stroming van de katholieke middengroep die gevoelig is voor de sociale vragen van deze tijd, gekant is tegen elke vorm van extremisme en die de ethiek van de barmhartigheid bepleit." Merkwaardig is dat ook Luc Willems zich op hetzelfde principe beroept om de wet te verdedigen: "De vergelijking valt te maken met wat in de kerk gebeurt. De officiële kerkelijke leer spiegelt een ideaal voor dat niet haalbaar blijkt voor heel wat mensen. Wie zich op dat ideaal vastpint, is meedogenloos voor degenen die het niet halen. De andere strekking in de kerk, de pastorale, pleit voor de ethiek van de barmhartigheid; voor de aandacht voor hen die het meest zinvolle niet kunnen halen. We moeten als christen-democraten hetzelfde doen. De officiële kerkleer tot in de puntjes uitvoeren brengt een maatschappij zonder meededogen mee." (De Morgen, 09.07.96). Beide heren zijn het er dus eigenlijk over eens dat homoseksualiteit niet het 'meest zinvolle' is (minderwaardig dus) en dat wij het 'niet kunnen halen' De norm blijft de 'exclusieve relatie van twee unieke personen die zich met elkaar binden in een duurzaam levensproject' zoals Burggraeve dat zo mooi zegt. Willems schrijft in een reaktie op Alexandra Colen (DS 25.05.96) dat je de bijbelteksten over homoseksualiteit maar niet te strikt moet nemen "zeker als het gaat om een trouwe en duurzame vriendschapsrelatie" Ook al wordt er in het wetsvoorstel niets over deze dwingende norm gezegd, het blijft wel het keurslijf waarbinnen homo's zich volgens Willems het best gedragen. Dat is niet onbelangrijk, omdat Willems ondermeer in juli '95 op een panelgesprek op de homojongerenvijfdaagse verklaarde dat de CVP niet kan blijven bestaan als ze zich rond ethische kwesties niet weet te profileren. In de praktijk zal dat hoogstwaarschijnlijk betekenen dat men homo's de relatieve vrijheid op het vlak van relaties wil afpakken. Een aantal voorstellen rond partnerregistratie gaan in dezelfde richting. Infeite is de ethiek van de barmhartigheid een synoniem voor tolerantie en verdraagzaamheid. Willems en Van De Voorde zijn het er roerend over eens dat je daar het verst mee komt om een groep jouw ideologie aan te smeren. Ze verschillen van mening over de manier waarop: Van De Voorde laat zich leiden door een conservatieve visie, Willems door een 'progressieve' variant die meent dat als je mensen aan de kerk en aan de CVP wilt blijven binden je een eigentijdse versie van je (in wezen onderdrukkende) ideologie moet aanbieden.

Zuivere statistieken

Opvallend is ook dat Willems het gezin wil zuiveren. In Keerpunt het partijblad van de CVP van 31.05.96 laat hij dat duidelijk verstaan: "Ten derde stellen wij deze wetswijziging voor als gezinspartij. Het gezin lijdt eronder als homoseksuelen gestuwd worden naar het man-vrouw-huwelijk uit angst voor niet-aanvaarding van hun eigen aanleg. De ervaring leert dat de keuze van homoseksuelen voor een manvrouw-gezin in veruit de meeste gevallen uitloopt op een definitieve en zeer pijnlijke mislukking." Zoals de werkloosheidsstatistieken regelmatig gezuiverd worden zodat het officiële cijfer niet te hoog wordt, kunnen nu ook de echtscheidsstatistieken gekuist worden door er zoveel mogelijk probleemgevallen uit te ziften. Dit mag dan voor de betrokkenen beter zijn (uiteraard zal niemand homo's aanmoedigen om te trouwen), de bedoeling van Willems is duidelijk ook dat het CVP-ideaal er versterkt uitkomt. Figuren als Willems zijn enkel nuttig voor de homo- en lesbiennebeweging in zoverre ze bereid zijn konkrete stappen te zetten in het realiseren van ons eisenplatform. Dit engagement zal noodzakelijkerwijs beperkt zijn. Willems liet zowel op het panelgesprek op de jongerenvijfdaagse als op een debat op de Gentse Feesten op 24 juli verstaan dat zijn engagement beperkt is: als de CVP er in het najaar geen werk van wil maken dan blijft hij niet aan de kar trekken. De homo- en lesbiennebeweging kan dus beter al beginnen uitkijken naar een volgende patroonheilige.

Van Hecke, het arme, verdreven schaap (met ziekenbriefje)

Regelmatig hoorde je dat het wetsvoorstel de steun genoot van CVP-voorzitter Van Hecke. De plotse ballingschap van de voorzitter voorspelde dan ook niet veel goeds. De FWH stelde in een persbericht te hopen "dat de partij verder steun blijft verlenen aan het anti-discriminatievoorstel dat onlangs werd ingediend." (De Morgen, 07.06.96). Van Hecke mag dan door sommigen als een tragische held beschouwd worden, eigenlijk geniet hij tenvolle van de voordelen die in deze kapitalistische maatschappij toegekend worden aan politiek personeel dat om een of andere reden vroegtijdig voor zijn diensten bedankt werd: Van Hecke heeft zijn job als parlementair opgeschort om in Afrika te gaan logeren maar behoudt zijn volle parlementaire wedde. Hij vond namelijk een dokter die bereid was hem een ziektebriefje mee te geven (Knack, 31.07.96). Van controledokters heeft men in het parlement nog niet gehoord. Zo erg is de arme man er dus niet aan toe. Dat laat ons toe de moed en de beginselvastheid van politici van zijn slag in te schatten. Op het moment dat dergelijke figuren tegenwind krijgen geven ze de strijd op. De houding van Van Hecke geeft te denken over de ernst en vasthoudendheid waarmee hij - en zovele andere politici van zijn soort - het opneemt voor homorechten.

In het interview met De Morgen, vlak na zijn terugkeer uit Afrika (07.09.96) schetst Van Hecke een beeld van de verhoudingen in de CVP en geeft aan waar deze poltici ècht mee bezig zijn. Zijn ze oprecht begaan met het lot van homo's en lesbiennes? Dat is iets wat sommigen in de homobeweging graag geloven, maar Van Hecke zelf trekt dit in twijfel. "Eén uitspraak zal ik nooit, nooit vergeten. Een topfiguur uit de CVP zei me: `Beoefen de christelijke deugd bij uitstek: de hypocrisie, want dat doen we toch allemaal" Naar de buitenwereld toe houdt men de schijn hoog, maar intern is het een krabbenmand: "mensen die met lede ogen hebben aangezien hoe ik mensen heb binnengehaald, anderen minister heb gemaakt dan henzelf (...) Mark (Eyskens) was dolgraag nog eens minister geworden" zegt Van Hecke.

Daar komt Van Peel!

Het vertrek van Van Hecke heeft alvast negatieve gevolgen voor de evolutie die in de CVP rond de eisen van de homo- en lesbiennebeweging aan de gang is. Mark Eyskens, één van de hardliners die Van Hecke eruit gewipt heeft, zegt enkele dagen later: "Er is helemaal geen contradictie tussen beginselvastheid en tolerantie." (GVA, 13.06.96) En dat klopt ook. Tolerantie is opnieuw het toverwoord dat geleid heeft tot de CVP-beslissing om het wetsvoorstel af te schieten. In De Morgen van 15 juni zegt Van Peel: "Ik ben voor non-discriminatie, hé. Ik vind het belangrijk een wetgeving te stemmen waarin alle daden van discriminatie van homofielen onmogelijk wordt, maar ik vind dat het alle personen en instanties vrij moet staan om hun mening te geven over homofilie" Tot zover het goede nieuws. Maar dan zegt hij onmiddellijk: "Er lopen steeds meer mensen rond die het gevoel hebben: ben ik dan abnormaal aan het worden? Mensen zoals mijn moeder die geloven in het huwelijk en levenslange trouw een na te streven ideaal vinden, mogen niet de indruk krijgen dat ze gemarginaliseerd worden. Sorry hoor, maar dan is het evenwicht zoek. Dat heeft niks meer te maken met het vernieuwings- of verruimingsdebat" Het is duidelijk dat Van Peel de door Alexandra Colen georchestreerde lezersbrieven goed gelezen heeft. Van Peel kan verder bouwen op de houding die de CVP in het debat over samenlevingscontrakten heeft ingenomen: "In Antwerpen hebben we ons met hand en tand verzet tegen ceremonies voor samenlevingskontrakten in het stadhuis. Zo geef je juist het signaal alsof andere samenlevingsvormen op hetzelfde niveau staan als het huwelijk. En dat wil ik niet. Ik ben wel tegen homohuwelijken. Ik vind dat mensen het recht hebben om samen te leven, maar het institutionaliseren van homohuwelijken staat gelijk met het geven van een klap in het gezicht van veel mensen die zich onzeker voelen op ethisch vlak en zich voortdurend de vraag stellen of hun opvattingen dan verkeerd zijn. Een homohuwelijk is een engagement voor het leven en uit de feiten blijkt dat dit veel moeilijker is dan bij een gewoon huwelijk." Hoe strikt de nieuwe voorzitter houdt aan dit "engagement voor het leven" is door de CVP wel heel duidelijk gemaakt door Van Hecke naar Afrika te sturen. De ideeën van Colen en haar briefschrijvers werden half juni verzilverd op het CVP-congres waar Van Peel zijn eerste speech geeft: "Ik weiger af te glijden naar het fin de siècle-sfeertje waarin de uitzondering de norm wordt en waarin mensen die gewoon hun werk doen, trouw aan elkaar vaste keuzes maken n geen bijzondere seksuele geaardheid bezitten, zich op den duur afvragen of er met hen iets mis is. We mogen de wereld en de zekerheid van mensen niet op hun kop zetten." Deze woorden staan natuurlijk niet los van de rest van de CVP-politiek. Als er een zaak door de huidige regering op de helling wordt gezet dan is het wel de zekerheid van een groot deel van de bevolking op een toecomst: werkgelegenheid, pensioenen en vervangingsinkomens worden bedreigd, niet omdat we in een fin-de-siècle-sfeertje zitten, maar omdat de regering een politiek voert die de rijken rijker, en de armen armer maakt. Het is niet de eerste keer dat in periodes van economische crisis de 'etische waarden' plots als hét houvast van de bevolking worden gepresenteerd. De Standaard van 17 juni geeft melding van het jaarrapport van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP). Daaruit blijkt dat de kloof tussen arm en rijk groter wordt, zowel tussen de landen onderling als binnen de landen zelf. "Indien de trend van de jongste 15 jaar zich doorzet in de volgende kwarteeuw, dreigen de wanverhoudingen in de wereldeconomie groteske vormen aan te nemen" waarschuwt Richard Jolly, de belangrijkste auteur van het jaarrapport. Luc Willems verklaarde in het panelgesprek op de jongerenvijfdaagse dat men in de CVP, in tegenstelling met etische dossiers zoals homorechten, perfect weet wat men van plan is op sociaal-economisch vlak. De regering Dehaene heeft volmachten om de bevolking nog harder te laten bloeden. Eén ding is zeker: het toekennen van gelijke rechten aan minderheden past niet in dit plaatje. In dezelfde speech kreeg ook cultuurminister Luc Martens een uitbrander omdat hij voorzichtig gepleit had voor migrantenstemrecht.

"Lawines van geschillen"

Mark Van Peel, die Johan Van Hecke als voorzitter opvolgde, zette duidelijk een heel andere toon en daar werd gretig op ingespeeld. De Standaard publiceerde op 19 juni een standpunt van Fernand Keuleneer, Herwig Arts en Matthias E. Storme, respectievelijk advokaat en hoogleraars aan de katholieke universiteiten Ufsia en KU Leuven. "CVP weet niet meer waaraan ze meewerkt" is de titel. Het is een pleidooi tegen het wetsvoorstel. De auteurs citeren Mark Van De Voorde: "een typisch voorbeeld van een wet waar elke dictator van droomt" en vegen de CVP flink de mantel uit: "Hoe valt het te verklaren dat een toenemend aantal verantwoordelijken in uw partij blijkbaar niet langer in staat is om zelfs de meest voor zich sprekende evidenties te onderkennen? (...) Partijen en personen die aan zo'n initiatief hun medewerking verlenen, plaatsen zich per definitie, als begrippen nog enige betekenis hebben, buiten de christen-democratie." Ze hebben zo hun eigen verklaring voor de houding van de CVP: "Natuurlijk zijn politici het decennia lang gewend geweest om de steun van allerhande groepen in de samenleving te kopen met subsidies uit belastinggelden. Nu zijn er niet langer subsidies te verdelen want de staatskas is leeg. Is het te vergezocht te denken dat politici uit het niets nieuwe rechten in het leven roepen en uitdelen om zo bij nieuwe groepen electorale steun te werven?" Ze voorspellen de chaos: "De staat is zo goed als failliet maar vindt rechten 'op gelijke behandeling' uit die de kiezer kan gebruiken als wapen tegen de sociale zekerheid, zijn werkgever, een school uit de buurt, een willekeurige huisbaas. Met wat geluk int hij de cheque, met dank aan de politici. Zo ontstaan de lawines van geschillen en gerechtelijke procedures, de strijd van elk tegen ieder." De auteurs menen zelfs te weten dat homo's en lesbiennes niet geïnteresseerd zijn in de realisatie van het wetsvoorstel: "Vergissen we ons als we denken dat ook de meerderheid van onze homoseksuele medeburgers niet bereid is in deze al te doorzichtige spelletjes mee te spelen?" Verwijzen naar de anonieme homo voor wie het allemaal niet zo nodig moet of die aan de eisen van de beweging geen boodschap heeft is een demagogisch truukje dat later ook door Van Peel zal gebruikt worden.

Eigenhandig de nek omwringen

Het is overduidelijk dat dit, en nog vele ander inspirerend proza de nieuwe CVP-voorzitter niet onberoerd heeft gelaten. Voor zover dat nog nodig was hebben deze teksten hem grondig geïnspireerd. De Standaard van 27 juni deelde ons op haar frontpagina dan ook mee: "Van Peel fluit Willems terug over homo-voorstel, hevige tegenstand in CVP-kamerfractie" De doodsstrijd van het wetsvoorstel was in een definitieve fase getreden. Merk op dat Van Peel het nodig vond om het wetsvoorstel eigenhandig af te maken en het niet nodig vond te wachten tot 's anderendaags de CVP-kamerfractie bijeen kwam. Van Peel lanceert voor het eerste zijn beruchte voorstel om een inventaris op te maken van situaties waarbij discriminaties zich voordoen en waarin ook mensen die te oud zijn of die te veel lawaaierige kinderen hebben niet vergeten worden: "Dat moet bedachtzaam, niet overhaast of geïmproviseerd gebeuren" zei Van Peel. Pogingen van Renaat Landuyt om het voorstel te zuiveren konden Van Peel niet bekoren: "Het SP-kamerlid wil onder meer amendementen aan het wetsvoorstel aanbrengen, om pedofielen van de juridische bescherming uit te sluiten en ook de discussie in de kerk over homoseksualiteit open te houden. CVP-voorzitter Van Peel zegt dat dit zijn bezwaren tegen het wetsvoorstel niet wegneemt." Niemand kon toen al voorspellen dat er enkele weken later met 'de pedofielen' wel iets grondiger zou afgerekend worden.

"Een kreupele wet"

Interessant is dat de illusie, dat er in september toch nog een vervolg komt, door de kranten niet overgenomen wordt, integendeel. Enkel Leo Marynissen beweert in Het Volk: "Beter tijdelijk gezichtsverlies dan een kreupele wet" Maar De Morgen kopt: "CVP begraaft Van Hecke" en het Nieuwsblad: "CVP begraaft homowet". In een commentaarstuk schrijft Wim Winckelmans: "Wie de politieke zeden kent weet dat van het uitstel dat de kamerfractie vraagt, snel afstel komt (...) Pas na de zomer wordt duidelijk of de CVP de kwestie opnieuw zal aankaarten. Intussen is wel een signaal gegeven. De CVP vaart nu een koers die herkenbaar is voor de traditionele CVP-kiezer, waarvan er sommige aan het twijfelen waren geslagen door de experimenten van Van Hecke." Indirect wordt toegegeven dat de druk van het Vlaams Blok niet vreemd is aan de beslissing: "Initiatieven zoals die van Alexandra Colen, de stadsgenote van Van Peel die een petitie-actie was begonnen tegen het homovoorstel van Willems, worden meteen afgeblokt." De Morgen van 28 juni meldt dat de CVP, als vergiftigd geschenk voor dat bochtenwerk, getracteerd werd op de gelukwensen van het Vlaams Blok. Ook de VU-fractie zag plots principiële bezwaren, hoewel ze het voorstel mee ondertekend hebben, en kondigde een "meer algemene antidiscriminatiewet" aan. Waar is de tijd dat Bert Anciaux zich profileerde als de grote pleitbezorger van homo- en lesbiennerechten? Dat imago heeft hem blijkbaar intussen voldoende stemmen opgeleverd. Nu profileert hij zich liever als de vrolijke gebruiker van een joint of als huilende schooljongen op de ijzerbedevaart. Het Volk van 28 juni meldt dat Van Peel er ook op stond dat "er een positieve discriminatie moet blijven van het huwelijk en het gezin." Hij haastte zich ook te zeggen "dat hij op geen enkel moment door een kerkelijk dignitaris was benaderd" Dat hoefde ook niet meer. Mark Van De Voorde had het kerkelijk standpunt glashelder geformuleerd in een blad dat CVP'ers verondersteld worden te lezen. CVP-kamerlid Van Erps beweerde dat hij het artikel in Kerk & Leven niet gelezen had (DM, 28.06.96). Zelfs dat was niet nodig, je hoefde enkel de Knack te kopen.

Outing

Yves Desmet van De Morgen maakt zich kwaad en waarschuwt: de CVP dreigt zich een confessioneel imago toe te meten dat haar op termijn alleen verder zal doen verschrompelen wegens iedere voeling met de reële wereld verloren. "Kijk maar naar wat de katholieke kerk zelf overkwam" Het is een schrale troost. Verder zorgt Desmet voor een primeur door als eerste joernalist in dit land met outing te dreigen: "Als de CVP er echt een strijdpunt van wil maken om trouwe heterokoppels tot enige toegelaten maatschappelijke norm te verheffen, als ze echt iedere andere samenlevingsvorm en relatie als minderwaardig blijft bestempelen en vooral behandelen, dan zal ze het ons niet kwalijk nemen als we in de toecomst scrupuleus zullen nakijken of al haar mandatarissen wel degelijk volgens deze norm leven. Is dit een dreigement? Eigenlijk wel ja." (DM, 28.06.96) De meest cynische commentaar staat in het standpunt van Guy Tegenbos (De Standaard, 28.06.96): "Na de vakantie wordt het hier een hemel op aarde. De CVP komt dan met een plan voor alle groepen die zich gediscrimineerd voelen. Oh, neen, niet om de discussie over de discriminatie van de homo's uit te stellen of te omzeilen! Het gaat alleen niet aan om de ene gediscrimineerde groep te laten voorgaan op de andere! Het worden drukke weken voor de CVP'ers; ze kunnen zowat iedereen over de vloer krijgen: de vrouwen en de mannen, de bejaarden en de jongeren, de gezinnen met kinderen en die zonder, de alleenstaanden, de gehuwden, de samenwonenden, de allochtonen, de autochtonen, de rokers en niet-rokers (...) De waarheid is natuurlijk anders. De CVP was even voorvechter van de wegwerking van de discriminaties tegen homo's maar wil die rol plots kwijt. Die bocht werd veroorzaakt door verschoven machtsposities en strategische overwegingen." Tegenbos maakt van de gelegenheid gebruik om zijn onvrede te uiten over de volmachten: "De frustratie onder de parlementsleden van de meerderheid neemt toe. De regering zet hen voortdurend buiten spel. Niet alleen voor volmachtwetten. Ook bij gewone ontwerpen zoals de asielwet. (...) Misschien kunnen de parlementsleden zich in de vakantie aanmelden bij hun partij als een groep gediscrimineerden." Er is trouwens nog een andere goeie reden om de uitlatingen van Van Peel over de inventaris van gediscrimineerden met een stevige korrel zout te nemen, vooral als hij oudere mensen of gehandicapten vernoemt. De regeringspolitiek is er immers helemaal niet op gericht deze groepen een beter leven te garanderen, integendeel. De door CVP en SP georganiseerde afbraak van de sociale zekerheid maakt hun positie slechter. "Moet je een achterban lastigvallen met homoseksuelen nu er nieuwe lasten in aantocht zijn?" schetst joernalist Bart Brinckman de CVP-mentaliteit in De Morgen van 29 juni.

Een van de grote CVP-tegenstanders van het wetsvoorstel is Tony Van Parys. Hij zal ondermeer de geschiedenis in gaan als de man die bij eind `91 de opening van de nieuwe FWH-kantoren in Gent een speech hield waarin hij een verband legde tussen de rechten van homo's en de rechten van het ongeboren kind. In het kamerdebat naar aanleiding van de zaak Dutroux pleitte hij voor een ethisch reveil. Maar het verzet kwam niet enkel vanuit de oude garde. Jan Van Erps (één van de "verruimers" die door Van Hecke was aangetrokken!) heeft het volgens de bevindingen van De Morgen moeilijk met de gelijkberechtiging van homo's maar wil dat zelf niet gezegd hebben. Wat hij wel zegt: "Iedereen vindt dat die mensen geholpen moeten worden." Van Erps blijkt ook heel wat homo's te kennen waarvan de meesten "duidelijk te kennen geven dat ze meer baat hebben bij die laatste oplossing (...) een inventaris van praktische problemen met de bedoeling die concreet op te lossen, eerder dan een principieel en meer ideologisch geïnspireerd wetsvoorstel." Als Van Erps net zo homofoob is als De Morgen vermoedt dan hebben we hier te maken met een vos die de passie preekt. "Mensen uit heel rechtse hoek sloven zich uit met het aandragen van juridische onvolkomenheden om niet te moeten toegeven dat ze discriminatie van homoseksuelen perfect aanvaardbaar vinden" zei Luc Willems in De Standaard van 8 juli.

De roze onderbroek van Marc Van Peel

In Terzake van 27 juni, de dag dat de CVP het wetsvoorstel afschoot, zegt Mark Van Peel ondermeer het volgende: "Ik moet u zeggen dat ik soms vragen heb bij de manier waarop rond die homoproblematiek actie wordt gevoerd. Als ik zie hoe in heel veel gezinnen in Vlaanderen bv. op het moment dat kinderen zeggen tegen hun ouders: wij zijn homofiel - dat is geen vanzelfsprekende mededeling naar vele ouders toe, vraagt een heel aanvaardingsproces enzoverder - heel veel homofielen functioneren compleet gewoon in onze samenleving.., en als die mensen dan hun belangen verdedigd zien door mensen die in roze onderbroeken op roze zaterdag op de barrikaden kruipen en daar allerlei gekke stunts uithalen dan vraag ik mij af - maar ik weet dat ook velen van hen zich afvragen - of dat de juiste manier is om die belangen en die rechten te verdedigen." Je moet maar durven: op een ogenblik dat Van Peel - als een van de machtigste figuren in de politiek - een anti-discriminatiewetsvoorstel begraaft komt hij de homo- en lesbiennebeweging de les lezen. Hij speelt hierbij de deelnemers aan de Roze Zaterdag tegen elkaar uit: de jongeren tegen de roze onderbroeken. Als er één man is die op dat moment de belangen van homo's en lesbiennes slecht verdedigde was hij dat wel. Met dergelijke uitlatingen speculeert men op de angst van homo's om zich te manifesteren en volgt hij een verdeel-en-heers strategie. Louis Tobback, die intussen al een homofobieprijs kreeg, spreidde een gelijkaardige valse bezorgdheid ten toon: "Ik denk dat als de beelden die je doorgaans met de fameuze Gay Pride Parade associeert naar Europa overgebracht worden, dit schade berokkent aan het tot stand komen van een meerderheid voor samenlevingscontrakten." (Uitkomst mei/juni '96). Als er twee figuren zijn die de homo-emancipatie schade hebben berokkent dan zijn het wel Van Peel en Tobback. In De Zevende Dag van de zondag daarop zat Tobback in een zeer comfortabele positie met Van Peel aan tafel: de zwarte piet zat bij zijn kollega en Tobback kon zich voordoen als de koele homo-minnaar die er allemaal geen problemen mee heeft.

Dutroux est arrivé

De mediacampagne rond de vermoorde meisjes heeft uiteraard gevolgen voor de emancipatie van homo's en lesbiennes en met name voor de eisen van de Roze Zaterdag. "Het ethisch bewustzijn is weer opgewekt" triomfeert Kardinaal Danneels in De Morgen van 31 augustus. Wat hij daarmee bedoelt werd begin juni netjes neergeschreven in het artikel tegen het wetsvoorstel Willems-Landuyt van Mark Van De Voorde in Kerk & Leven. Onder het motto "Marc Dutroux is een zieke, onze maatschappij is dat ook" schrijft Louis De Lentdecker in het populaire weekblad Dag Allemaal (27.08.96): "Men heeft seksuele en andere afwijkingen namens de strijd tegen de taboes een bewijs van goed gedrag en zeden gegeven. Men durfde zelfs te zeggen dat kinderen de omgang met pedofielen leuk vinden. Men heeft het traditionele gezin willen nivelleren tot iets dat niet meer waarde heeft dan een samenlevingscontract" Wat het Vlaams Blok zal ondernemen is momenteel ook nog niet duidelijk. Voor deze partij is het altijd al één pot nat geweest. Guy Tegenbos schreef na het Vlaams Blokcongres van begin juni: "De partij nagelt niet alleen andere rassen en cuituren tegen de muur, maar ook medeburgers met een andere geaardheid. De term homofielen werd niet eens gebruikt; medeburgers met die geaardheid werden meteen bestempeld als pedofielen." (De Standaard 10.06.96) De Morgen van 6 september schrijft: "De moorddadige brutaliteiten van de bende Dutroux veroorzaken bij sommige delen van de bevolking een `back to basics' gevoel. Bovendien worstelt de CVP met de naweeën van het non-discriminatiewetsvoorstel" en in De Standaard van 9 september zegt Tony Van Parys, die deel uitmaakt van de werkgroep die de fameuze inventaris van discriminaties moet opstellen dat de werkgroep andere prioriteiten heeft. Intussen schoot de CVP het wetsvoorstel definitief af. Als troostprijs krijgen we de belofte dat kan gepraat worden over een samenlevingscontrakt, enkel voor homoseksuelen. Dat betekent dat de CVP van plan is om haar tanden te zetten in de wetsvoorstellen rond partnerregistratie die door SP en Agalev werden neergelegd. Wetsvoorstellen die op zich al niet heel ver gaan en die na een weldoend CVP-bad allicht verder zullen verschrompelen.

 

 

17:26 | Permalink |  Facebook

19-12-10

Homo's houden niet alleen van andere mannen, zij zijn zoals andere mannen

Marc Lenders002.jpgIk woon samen met een meisje, een lesbienne. Binnen de Vlinder schaam ik me daarvoor, heb het idee (?) dat het mijn waarde als radicale homo devalueert. Ik krijg er opmerkingen over - bloempotten die laag vliegen en soms hard aankomen — alsof samenwonen met een vrouw minderwaardig is, je homo-zijn vermindert. Op een fuif zei een Vlindertje tegen mij —zat, maar toch —"Het heterootje van onze groep". Lief klinkt dat, het heterootje. Nog een die ik dikwijls moet horen: "Je bent meer feminist dan homo".

Duidelijk suggererend dat er een tegenstelling bestaat tussen die twee: homo's houden van mannen en willen 'mannenkansen', of zoiets. In ieder geval — om een mooie zin van iemand anders te pikken: voor wie mij tegenkomt, ik lijk slechts een janet.

Doordat ik met een vrouw samenwoon, ben ik me er van bewust dat ik een bepaald gedrag tegenover vrouwen heb en problematiseer ik dat gedrag van mij. Andere homo's doen dat niet of minder. Onder het mom van: we hebben niets met vrouwen te maken, want we geilen op mannen, weigeren ze zichzelf wat dat betreft in vraag te stellen. Door mijn persoonlijke relatie krijg ik constant kritiek op mijn homo-mannengedrag, ik let er daardoor ook meer op, bij mezelf en bij anderen. Dus: ik pleit mezelf helemaal niet vrij van seksistisch, mannelijk gedrag, integendeel.

Als ik nu iets ga zeggen over seksisme bij homo's, dan zal ik zo weinig mogelijk praten over 'andere' homo's: de geïntegreerde, zij die er niet durven voor uitkomen... daarop kunnen wij gemakkelijk schelden. Nee, ik zal het voornamelijk hebben over gedragingen van Vlinders, over de Rooie Vlinder als groep: over wat ik de laatste maand gezien en meegemaakt heb.  ik zal proberen het mannelijke idee van dat gedrag aan te duiden en de politieke consequenties ervan. "Mannelijke chauvinisten accepteren vrouwen alleen maar vanuit het uitgangspunt dat ze mindere wezens zijn. Het is een uitdrukken van de mannenmacht en mannenprivileges. Voor een homo is het best mogelijk om een mannelijk chauvinist te zijn, maar terzelfdertijd is het feit dat hij bestaat ook een aanval op het mannelijke chauvinisme, inzoverre hij zijn overheersingsrol tegenover vrouwen afwijst, en misschien speciaal als hij mannelijke eigenschappen afwijst" (1)

'Ze wil een kindje'

Een meisje loopt met een badge 'mannenhaat-ster'. Antwoord van een Vlinder: "Wel dan ben ik een vrouwenhaatster".
Een Vlindertje slaat een meisje op haar kont, krijgt er opmerkingen over, maar doet toch voort. Als ze zegt: "Nu is het genoeg of ik sla terug",zegt hij: "Jullie worden nog mannenhaatsters".
stop violance against women1.jpgOp de Gentse feesten: een groep homo's en één meisje. Zij laten haar in de kring rondgaan, nemen haar spelenderwijs natuurlijk dingen af, bepotelen haar, één voor één, plagen haar,... feesten dus.
Een Vlinder op de Gentse feesten: hij laat iets tussen een meisje haar borsten vallen — ongetwijfeld 'spontaan en zonder bedoelingen' - en even spontaan en voor ieders oog verdwijnt zijn hand tussen haar borsten en haalt het voorwerp eruit. Gedienstig dus.
Twee homo's — nog op de feesten — zitten te roepen: "Ze wil een kindje, ze wil een kindje". Zeker vijf minuten. Het meisje dat bij hen stond had blijkbaar iets dergelijks gezegd en de homo's riepen het hardop, zoals alle mannen vrouwen belachelijk en beschaamd maken. Of wilden ze haar misschien concreet helpen?
Niets met vrouwen te maken hebben, maar als ze zat zijn vrouwen opvrijen, aan hun lijven komen. Blijkbaar moeten homo's ook zat zijn om 'biseksueel' te doen. Al kan het natuurlijk ook een uiting van lichamelijke solidariteit zijn.
In het GOC-café, een diskussie over anticonceptiva. Een lesbienne zegt: "Wij hebben dat toch niet nodig." Antwoord van een homo: "t Is niet omdat we homo's zijn dat we jullie niet kunnen verkrachten."
Op het comité voor de homo- en lesbiennedag doen de lesbiennes vervelend, dat wil bijvoorbeeld zeggen: ze vitten over mannelijke woorden. Vertwijfeld roept een homo: "Ik word nog lesbiennehater".
Vrouwen vastpakken, optillen, lachend plagen, overpraten... te veel om op te vallen.
Nog op het comité: vrouwen niet ernstig nemen: "Zeiden jullie ook iets?"
Op weg naar de betoging, in de auto met drie Vlindertjes: grapjes over vrouwen die verkracht worden, alle vrouwen die verkracht willen worden.
Bijna iedere Vlindervergadering: grapjes over vrouwen, feministen, verkrachting,.., totdat iemand zegt: "Dat is niet grappig". Nee, maar ja, je moet toch met iets lachen...
De macho spelen voor en tegenover vrouwen. Groot doen, ruimte innemen,... de kunstenaarsziel in onszelf 'waarschijnlijk'...
Homo's en seksisme, heteroproblemen waren dat toch...?

Mum2.jpgOver vrouwen praten, er mee lachen, groot doen, ruimte innemen: het zijn de traditionele manieren waarop mannen hun macht tegenover vrouwen uiten, De onzichtbare macht. Maar even belangrijk is het vastnemen, het op de kont kloppen... De dreiging van fysiek geweld.

"Door tekens wordt de vrouw te kennen gegeven wat met ze kan gebeuren, zodat ze al niet meer op het idee komen om in opstand te komen, Een iets hardere greep om haar arm, een waarschuwende blik, een plagerig haar optillen of vasthouden zodat ze niet weg kan. Symbolen voor potentiële fysieke macht. Ook als de overheersing van mannen niet om economische of fysieke redenen voor de hand ligt, wordt de schijn opgehouden" (2)

Seksistische homo's. Natuurlijk zijn homo's seksistisch, laat ons dat snel toegeven en in de volgende krant een positief artikel over Mannen tegen Seksisme schrijven — niet dat ik die groep nu zo goed vind — en alles is opgelost. Hoe dat seksisme bij homo's komt? We zijn toch slachtoffers van hetzelfde systeem? Wel, vals bewustzijn, tot hetero opgevoed. 'Tot hetero', hetero-problemen dus.

Zelfs voor radicale homo's is seksisme het probleem van anderen (hetero's), of door anderen, (de hetero-opvoeding). Alsof ons seksisme niet een keuze is, om man te mogen zijn onder mannen. Homo's zijn geen seksisten, omdat ze tot hetero's zijn opgevoed, maar wel omdat ze mannen willen zijn.

Niets met vrouwen te maken, wel met homo-moekes

 "We hebben niets met vrouwen te maken", is het veel gehoorde excuus. Maar is dat zo?

Gewoon op het eerste gezicht: het dwepen met Marilyns in alle soorten. Met de vrouwen die vrouwelijker zijn dan vrouw. Is het misschien de illusie scheppen dat ook wij vrouwen kunnen bezitten — onze heteroporno —, vrouwen die zo vrouwelijk zijn dat zelfs valse mannen hen kunnen bezitten? De veel geloofde 'homo-moekes', zijn dat geen vrouwen? En hoeveel homo's omringen zich niet met vrouwen. vriendinnen, tantes, zusters,..?

Waarvoor dienen deze vrouwen? Niet voor de seks,dat doen ze met mannen. De homo-moekes doen gewoon wat alle moeders doen: emotioneel oplapwerk. Daarbij 'het mannelijk ego opbouwen', dwz. hem niet tegenspreken, als aangever fungeren in een gesprek,... De homo heeft behoefte aan een homomoeke omdat dat de illusie schept dat ook hij een vrouw bezit. De homomoekes zijn de emotionele peppillen die de mannelijkheid van de homo bevestigen.

marilyn-monroe-skirt.jpg

Geen seks, wel eten

Maar we hebben op meer manieren met vrouwen te maken: materieel, Iedere (?) homo heeft wel een tante die zijn kleren wast, een zuster die hem al eens eten meegeeft, een buurvrouw die zijn sokken stopt.,. de homo teert zo op een massa onzichtbaar vrouwenwerk. Ik zeg "onzichtbaar", omdat het meestal vrijwilligerswerk, familiewerk is, voortvloeiend uit vriendschaps- of familierelaties. Daardoor lijkt al dat werk een `daad van sympatie'. Maar het valse is dat hetzelfde niet in de omgekeerde richting plaats vindt. Trouwens, al die lieve jongetjes waar we op geilen, waarom helpen die ons niet, waarom doen zij nooit eens iets? Vrouwenwerk dus.

Door het feit dat we voor onze seks niet afhankelijk zijn van een vrouw, zoals de hetero's, kunnen we veel vrouwen tegelijk gebruiken. Dat wil zeggen: we pikken de vrouwen eruit al naargelang we ze nodig hebben: de ene om geld van te lenen, de andere om onze kleren te wassen... Zo versterken we de maatschappelijke heteronorm. Juist omdat we er seksueel-emotioneel niet afhankelijk van zijn, kunnen we — veel gemakkelijker dan de hetero's — vrouwen op andere momenten negeren. Wij zijn verontschuldigd, want wij zijn homo's. Wel is het zo dat die ene vrouw voor die hetero meer werk verzet, dan die zes voor ons, maar in beide gevallen is het maatschappelijk resultaat hetzelfde: vrouwen die werken voor mannen.

En als hij niet `zo'n vrouwen' heeft dan doet hij zijn kleren naar de wasserette, de naaister... Door de organisatie van de patriarchale maatschappij komt hij in een sector terecht — de vermaatschappelijkte huishoudelijke arbeid — waar vrouwen de loondienst uitmaken: de vrouwenjobs.

Emotioneel oplapwerk, huishoudelijk werk, vermaatschappelijkte huishoudelijke arbeid, en dan zegt U: "Homo's hebben niets met vrouwen te maken". Vooral uit de mond van radicale homo's klinkt dat vies. Plotseling heet het dat homoseksualiteit niet meer is dan een seksueel verschil.

Patriarchaal bewustzijn

gay is manly002.jpgMet andere woorden, homoseksualiteit wordt hier gebruikt als excuus voor mannelijkheid. Als op een Rooie Vlindervergadering discussies over reproductie en huishoudelijke arbeid weggelachen worden, of als plotseling de halve vergadering — mild geschat — in slaap valt, dan is dat 'seksisme', mannelijk chauvinistisch seksisme. In niets verschillend van linkse heteroventen, die vinden dat de klassenstrijd historisch belangrijker is. Het is de houding van de man die niet wil dat vrouwenwerk zichtbaar wordt, omdat anders blijkt dat hij erop parasiteert. Deze situatie wordt heus niet opgelost door plotseling een theorie te onderschrijven van: het patriarchaat is gebaseerd op een arbeidsdeling naar sekse die ervoor zorgt dat mannen in de productie en vrouwen in de reproductie zitten.

Nog voor de vergadering gedaan was, zei iemand: "Wij doorbreken dat schemaatje dus". Nonsens. Ik ben ervan overtuigd dat wie dat ook gezegd heeft, zelf gebruik maakt van vrouwenwerk, zo onopvallend dat hij het zich waarschijnlijk niet eens bewust is. Blijkbaar wordt hier een theorie onderschreven om ze te ontkrachten, tot meerdere eer en glorie van de eigen mannelijke privileges. De anderen, de hetero's die duidelijk in dat schema passen, zijnde slechten — en dat zijn ze ook — maar wij zijn de goeien. Zo versluieren we het vrouwenwerk waarop we teren, versterken we onze deelname aan de mannelijke macht en (re)produceren we — individueel en als groep — vrouwenonderdrukking. Tegen deze achtergrond situeert zich het seksisme van homo's, dus ook van de Rooie Vlinder. Het is het afgeven van mannen op vrouwen, het is verbale, fysisch-onzichtbare seksenstrijd. Het is geen vals bewustzijn, het is een patriarchaal bewustzijn.

"Homo's houden niet alleen van andere mannen, ze zijn als andere mannen, zoals hun antifeminisme duidelijk maakt (...). Want homo's, zoals andere mannen, kunnende radikaal feministische analyse die de oorzaak van onderdrukking in de mannelijke overheersingsrol situeert, niet tolereren" (3)

Homo's, mannen één strijd?

Hetero-opvoeding is ook al geen excuus, omdat we de dwang tot heteroseksualiteit wel degelijk doorbreken in ons privé-leven. Blijkbaar slagen we er niet in om de norm heteroseksualiteit', die de strategie van het patriarchaat is omdat ze vorm geeft aan de arbeidsdeling naar sekse, te doorbreken. We willen wel homo zijn in onze seksuele daden, maar hetero blijven in onze maatschappelijke daden. Met andere woorden, we willen onze mannelijke macht behouden. Daarom lost het gezegde 'We zijn opgevoed tot hetero" niets op. We zijn inderdaad opgevoed tot hetero, maar het ergste is dat we het maatschappelijk willen blijven, ondanks onze homoseksualiteit.

"Afwijzing van heteroseksualiteit in je persoonlijk leven is niet hetzelfde als afwijzing van heteroseksualiteit als norm" (4).

17-jarige schoftjes

Voor het gemak hebben we steeds gedaan alsof dat wel degelijk hetzelfde was: homo's waren of zijn — per definitie — onmannelijk. Wij waren de voorboden van de nieuwe menselijkheid. Nogmaals blijkt dat 'mensen' altijd voor 'mannen' staat. We zijn inderdaad de voorboden geweest, maar de voorboden van de nieuwe mannelijkheid: macho, disco, het gewelddadiger worden van seks..., gewoon opgepikt uit de homosubcultuur. Bedankt pa!

Geef eerlijk toe: wat antwoorden we als vrouwen kritiek hebben op ons leer-snor-SM gedrag?  "Jullie verwijten ons onze homoseksualiteit". Een Vlindertje vertelde me dat hij aan het vrijen was met één of andere Zuidamerikaan. Tijdens de vrijpartij zei de 'gast' vreselijke dingen over Chili; het was in de tijd dat Allende, met het geweer in de hand,van de trappen donderde — in de film in slow motion. Het Vlindertje stapte prompt uit bed. Mooi is dat. Maar zouden we dat doen mocht die persoon anti-feministische, of beter, anti-vrouwelijke dingen zeggen? Zouden we dan wel aan vrijen toekomen?

fuck-you1.jpgEn wat zouden we zeggen als vrouwen kritiek hadden op het feit dat we geilen op 17-jarige schoftjes, die tijdens de schoolpauzes op de WC waarschijnlijk wel al eens een meisje verkracht hebben (wie niet?)? "Jullie verwijten ons onze homoseksualiteit"? Maar tussen geilen op hetero's die vrouwen onderdrukken en de Gay Activist Alliance in New York die een paar jaar geleden op hun fuif —ter animatie waarschijnlijk — pornofilms draaiden waarin mannen vrouwen verkrachtten, is slechts een gradueel verschil. Alle manieren om zich als homo te manifesteren zijn goed. Dwz. in beide gevallen gaat het om mannen, jongens, blote lijven. Vrouwen zijn toch onbelangrijk, we hebben toch niets met vrouwen te maken.

We conformeren ons aan de mannebeelden, produceren mannelijkheid, definiëren onszelf via, voor en door het mannelijke, tegen het vrouwelijke. Dat is de mannelijke zelfidentiteit, tegen de moeder, voor de vader.

Dat is ook het wrede aan het macho-fenomeen: het bevestigt dit proces. "Het is een spel", zegt men dan. Inderdaad is het dé man spelen. Het is een spel, maar een reëel spel. Men speelt zijn mannelijke droom. Dat is ook het erge eraan. De droom is erger dan de realiteit,omdat hij juist niet beperkt wordt door de realiteit. De macho is de ultieme droom-mannelijkheid: man zijn in bed, op straat, in het hoofd, in het hart, desnoods eventjes maar.

Dat is volgens mij de tweede achtergrond waartegen we het seksisme van homo's moeten situeren. Als het eerste de aanpassing als man was aan het patriarchale economische systeem, dan is het tweede de aanpassing aan het patriarchale ideologische systeem.

Politieke consequenties

Als homo-feminist in radicale homokringen in Nederland al een scheldwoord is geworden —blijkens de inleiding van Mannenmaat, een Rekenboek voor Jongens zonder Meisjes —, dan zal het dat hier ook nog wel worden. Trouwens, "Je bent meer feminist dan homo" duidt op hetzelfde. Als homo hou je niet alleen van mannen —seksueel en emotioneel —, maar hoor je er ook politiek van te houden. Terug naar de man dus. Dat is volgens mij de onderliggende realiteit van het seksisme bij homo's. Het is niet alleen te verklaren door de `traditionele' vrouwenhaat, "omdat vrouwen concurrenten zouden zijn".

Al is het wel degelijk 'vrouwenhaat', politiek-emotionele vrouwenhaat. De hoop van het Gay Liberation Front, dat de homo een aanval is op het mannelijke chauvinisme blijkt dan ook ijdel te zijn. Gay Liberation Front1.jpgDe homo wijst noch zijn overheersingsrol tegenover vrouwen af, noch zijn mannelijke eigenschappen. Integendeel 'Opgevoed tot hetero', 'Vals bewustzijn' of wat dan ook, is als uitleg vals, omdat het de schuld bij anderen legt.Terwijl het onze keuze is om onszelf te zien als mannen, als deel van hen. Je kunt geen deel van hen zijn, zonder deel te nemen aan de mannelijke macht, je kunt niet deelnemen aan de mannelijke macht zonder vrouwen te onderdrukken. We moeten onszelf geen sprookjes wijsmaken.

Man onder mannen

Langs de andere kant kunnen we onszelf sprookjes wijsmaken omdat de anderen onze sprookjes levendig houden. Wij, 'homo's', hebben nog altijd een 'goede' naam. Wij hoeven niet in Mannen tegen Seksisme te zitten, wij worden zó geloofd. Wij zijn de goeien, de niet-mannen. Inderdaad, wij hebben een ander gedrag tegenover vrouwen als de doorsnee hetero, wij hoeven vrouwen niet te bezitten op dezelfde manier als hij dat doet. Wij kunnen ons de luxe permitteren het in een 'verhulde' vorm te doen.

Maar juist in die verhulde vorm zit de leugen. Als de anderen ons goed vinden, is dat omdat ze seksisme beschouwen als een gevolg van een stompzinnig rolpatroon, niet als een uiting van de seksenstrijd. Als het enkel een stompzinnig rolpatroon is, dan zitten wij, homo's, goed. Maar dat geloof ik niet... Wij zijn inderdaad valse mannen, maar dan wel in de betekenis van hypokriet. Wij houden hoog dat we 'onmannelijk' zijn, maar willen niets liever dan man te mogen zijn onder mannen. Wij zijn de wolf in schapevacht.

Kom nou, zult U zeggen, dat alles voor een paar woordjes, een houding, een grapje op een vergadering... Kijk, ik geloof dat deze persoonlijke gedragingen — die de laatste maanden in een verhevigde vorm voorkomen — een uiting zijn van een maatschappelijke keuze. En omdat we geen afstandelijke beweging zijn, vormen deze persoonlijke gedragingen en houdingen de beweging zelf. Dat voorspelt niets goeds.

Om het cru te zeggen: 11 jaar na Stonewall schiet er van het anti-patriarchale karakter van de homobeweging niets meer over.

1. Uit het Gay Liberation Front-Manifest 1971
2. Anja Meulenbelt, Over politiek bewustzijn en de kwestie van de mannelijkheid, in Socialistisch-Feministische teksten, 1, Feministische Uitg. Sara '78, pp. 110-111.
3. John Stoltenberg in Forum on Sado-Masochism in Lavender Culture, red. Karla Jay en Allen Young, Jove/H BJ Edition New York '78 p. 109
4. Stephanie De Voogd, Feminisme en homoseksualiteit, in de Paarse september3, maart'73.

Verschenen in de Rooie Vlinder Krant 15, september 1980. Oorspronkelijk: Ter discussie: Homo's houden niet alleen van andere mannen, zij zijn zoals andere mannen
Auteur: Marc Lenders