19-12-10

Homo's houden niet alleen van andere mannen, zij zijn zoals andere mannen

Marc Lenders002.jpgIk woon samen met een meisje, een lesbienne. Binnen de Vlinder schaam ik me daarvoor, heb het idee (?) dat het mijn waarde als radicale homo devalueert. Ik krijg er opmerkingen over - bloempotten die laag vliegen en soms hard aankomen — alsof samenwonen met een vrouw minderwaardig is, je homo-zijn vermindert. Op een fuif zei een Vlindertje tegen mij —zat, maar toch —"Het heterootje van onze groep". Lief klinkt dat, het heterootje. Nog een die ik dikwijls moet horen: "Je bent meer feminist dan homo".

Duidelijk suggererend dat er een tegenstelling bestaat tussen die twee: homo's houden van mannen en willen 'mannenkansen', of zoiets. In ieder geval — om een mooie zin van iemand anders te pikken: voor wie mij tegenkomt, ik lijk slechts een janet.

Doordat ik met een vrouw samenwoon, ben ik me er van bewust dat ik een bepaald gedrag tegenover vrouwen heb en problematiseer ik dat gedrag van mij. Andere homo's doen dat niet of minder. Onder het mom van: we hebben niets met vrouwen te maken, want we geilen op mannen, weigeren ze zichzelf wat dat betreft in vraag te stellen. Door mijn persoonlijke relatie krijg ik constant kritiek op mijn homo-mannengedrag, ik let er daardoor ook meer op, bij mezelf en bij anderen. Dus: ik pleit mezelf helemaal niet vrij van seksistisch, mannelijk gedrag, integendeel.

Als ik nu iets ga zeggen over seksisme bij homo's, dan zal ik zo weinig mogelijk praten over 'andere' homo's: de geïntegreerde, zij die er niet durven voor uitkomen... daarop kunnen wij gemakkelijk schelden. Nee, ik zal het voornamelijk hebben over gedragingen van Vlinders, over de Rooie Vlinder als groep: over wat ik de laatste maand gezien en meegemaakt heb.  ik zal proberen het mannelijke idee van dat gedrag aan te duiden en de politieke consequenties ervan. "Mannelijke chauvinisten accepteren vrouwen alleen maar vanuit het uitgangspunt dat ze mindere wezens zijn. Het is een uitdrukken van de mannenmacht en mannenprivileges. Voor een homo is het best mogelijk om een mannelijk chauvinist te zijn, maar terzelfdertijd is het feit dat hij bestaat ook een aanval op het mannelijke chauvinisme, inzoverre hij zijn overheersingsrol tegenover vrouwen afwijst, en misschien speciaal als hij mannelijke eigenschappen afwijst" (1)

'Ze wil een kindje'

Een meisje loopt met een badge 'mannenhaat-ster'. Antwoord van een Vlinder: "Wel dan ben ik een vrouwenhaatster".
Een Vlindertje slaat een meisje op haar kont, krijgt er opmerkingen over, maar doet toch voort. Als ze zegt: "Nu is het genoeg of ik sla terug",zegt hij: "Jullie worden nog mannenhaatsters".
stop violance against women1.jpgOp de Gentse feesten: een groep homo's en één meisje. Zij laten haar in de kring rondgaan, nemen haar spelenderwijs natuurlijk dingen af, bepotelen haar, één voor één, plagen haar,... feesten dus.
Een Vlinder op de Gentse feesten: hij laat iets tussen een meisje haar borsten vallen — ongetwijfeld 'spontaan en zonder bedoelingen' - en even spontaan en voor ieders oog verdwijnt zijn hand tussen haar borsten en haalt het voorwerp eruit. Gedienstig dus.
Twee homo's — nog op de feesten — zitten te roepen: "Ze wil een kindje, ze wil een kindje". Zeker vijf minuten. Het meisje dat bij hen stond had blijkbaar iets dergelijks gezegd en de homo's riepen het hardop, zoals alle mannen vrouwen belachelijk en beschaamd maken. Of wilden ze haar misschien concreet helpen?
Niets met vrouwen te maken hebben, maar als ze zat zijn vrouwen opvrijen, aan hun lijven komen. Blijkbaar moeten homo's ook zat zijn om 'biseksueel' te doen. Al kan het natuurlijk ook een uiting van lichamelijke solidariteit zijn.
In het GOC-café, een diskussie over anticonceptiva. Een lesbienne zegt: "Wij hebben dat toch niet nodig." Antwoord van een homo: "t Is niet omdat we homo's zijn dat we jullie niet kunnen verkrachten."
Op het comité voor de homo- en lesbiennedag doen de lesbiennes vervelend, dat wil bijvoorbeeld zeggen: ze vitten over mannelijke woorden. Vertwijfeld roept een homo: "Ik word nog lesbiennehater".
Vrouwen vastpakken, optillen, lachend plagen, overpraten... te veel om op te vallen.
Nog op het comité: vrouwen niet ernstig nemen: "Zeiden jullie ook iets?"
Op weg naar de betoging, in de auto met drie Vlindertjes: grapjes over vrouwen die verkracht worden, alle vrouwen die verkracht willen worden.
Bijna iedere Vlindervergadering: grapjes over vrouwen, feministen, verkrachting,.., totdat iemand zegt: "Dat is niet grappig". Nee, maar ja, je moet toch met iets lachen...
De macho spelen voor en tegenover vrouwen. Groot doen, ruimte innemen,... de kunstenaarsziel in onszelf 'waarschijnlijk'...
Homo's en seksisme, heteroproblemen waren dat toch...?

Mum2.jpgOver vrouwen praten, er mee lachen, groot doen, ruimte innemen: het zijn de traditionele manieren waarop mannen hun macht tegenover vrouwen uiten, De onzichtbare macht. Maar even belangrijk is het vastnemen, het op de kont kloppen... De dreiging van fysiek geweld.

"Door tekens wordt de vrouw te kennen gegeven wat met ze kan gebeuren, zodat ze al niet meer op het idee komen om in opstand te komen, Een iets hardere greep om haar arm, een waarschuwende blik, een plagerig haar optillen of vasthouden zodat ze niet weg kan. Symbolen voor potentiële fysieke macht. Ook als de overheersing van mannen niet om economische of fysieke redenen voor de hand ligt, wordt de schijn opgehouden" (2)

Seksistische homo's. Natuurlijk zijn homo's seksistisch, laat ons dat snel toegeven en in de volgende krant een positief artikel over Mannen tegen Seksisme schrijven — niet dat ik die groep nu zo goed vind — en alles is opgelost. Hoe dat seksisme bij homo's komt? We zijn toch slachtoffers van hetzelfde systeem? Wel, vals bewustzijn, tot hetero opgevoed. 'Tot hetero', hetero-problemen dus.

Zelfs voor radicale homo's is seksisme het probleem van anderen (hetero's), of door anderen, (de hetero-opvoeding). Alsof ons seksisme niet een keuze is, om man te mogen zijn onder mannen. Homo's zijn geen seksisten, omdat ze tot hetero's zijn opgevoed, maar wel omdat ze mannen willen zijn.

Niets met vrouwen te maken, wel met homo-moekes

 "We hebben niets met vrouwen te maken", is het veel gehoorde excuus. Maar is dat zo?

Gewoon op het eerste gezicht: het dwepen met Marilyns in alle soorten. Met de vrouwen die vrouwelijker zijn dan vrouw. Is het misschien de illusie scheppen dat ook wij vrouwen kunnen bezitten — onze heteroporno —, vrouwen die zo vrouwelijk zijn dat zelfs valse mannen hen kunnen bezitten? De veel geloofde 'homo-moekes', zijn dat geen vrouwen? En hoeveel homo's omringen zich niet met vrouwen. vriendinnen, tantes, zusters,..?

Waarvoor dienen deze vrouwen? Niet voor de seks,dat doen ze met mannen. De homo-moekes doen gewoon wat alle moeders doen: emotioneel oplapwerk. Daarbij 'het mannelijk ego opbouwen', dwz. hem niet tegenspreken, als aangever fungeren in een gesprek,... De homo heeft behoefte aan een homomoeke omdat dat de illusie schept dat ook hij een vrouw bezit. De homomoekes zijn de emotionele peppillen die de mannelijkheid van de homo bevestigen.

marilyn-monroe-skirt.jpg

Geen seks, wel eten

Maar we hebben op meer manieren met vrouwen te maken: materieel, Iedere (?) homo heeft wel een tante die zijn kleren wast, een zuster die hem al eens eten meegeeft, een buurvrouw die zijn sokken stopt.,. de homo teert zo op een massa onzichtbaar vrouwenwerk. Ik zeg "onzichtbaar", omdat het meestal vrijwilligerswerk, familiewerk is, voortvloeiend uit vriendschaps- of familierelaties. Daardoor lijkt al dat werk een `daad van sympatie'. Maar het valse is dat hetzelfde niet in de omgekeerde richting plaats vindt. Trouwens, al die lieve jongetjes waar we op geilen, waarom helpen die ons niet, waarom doen zij nooit eens iets? Vrouwenwerk dus.

Door het feit dat we voor onze seks niet afhankelijk zijn van een vrouw, zoals de hetero's, kunnen we veel vrouwen tegelijk gebruiken. Dat wil zeggen: we pikken de vrouwen eruit al naargelang we ze nodig hebben: de ene om geld van te lenen, de andere om onze kleren te wassen... Zo versterken we de maatschappelijke heteronorm. Juist omdat we er seksueel-emotioneel niet afhankelijk van zijn, kunnen we — veel gemakkelijker dan de hetero's — vrouwen op andere momenten negeren. Wij zijn verontschuldigd, want wij zijn homo's. Wel is het zo dat die ene vrouw voor die hetero meer werk verzet, dan die zes voor ons, maar in beide gevallen is het maatschappelijk resultaat hetzelfde: vrouwen die werken voor mannen.

En als hij niet `zo'n vrouwen' heeft dan doet hij zijn kleren naar de wasserette, de naaister... Door de organisatie van de patriarchale maatschappij komt hij in een sector terecht — de vermaatschappelijkte huishoudelijke arbeid — waar vrouwen de loondienst uitmaken: de vrouwenjobs.

Emotioneel oplapwerk, huishoudelijk werk, vermaatschappelijkte huishoudelijke arbeid, en dan zegt U: "Homo's hebben niets met vrouwen te maken". Vooral uit de mond van radicale homo's klinkt dat vies. Plotseling heet het dat homoseksualiteit niet meer is dan een seksueel verschil.

Patriarchaal bewustzijn

gay is manly002.jpgMet andere woorden, homoseksualiteit wordt hier gebruikt als excuus voor mannelijkheid. Als op een Rooie Vlindervergadering discussies over reproductie en huishoudelijke arbeid weggelachen worden, of als plotseling de halve vergadering — mild geschat — in slaap valt, dan is dat 'seksisme', mannelijk chauvinistisch seksisme. In niets verschillend van linkse heteroventen, die vinden dat de klassenstrijd historisch belangrijker is. Het is de houding van de man die niet wil dat vrouwenwerk zichtbaar wordt, omdat anders blijkt dat hij erop parasiteert. Deze situatie wordt heus niet opgelost door plotseling een theorie te onderschrijven van: het patriarchaat is gebaseerd op een arbeidsdeling naar sekse die ervoor zorgt dat mannen in de productie en vrouwen in de reproductie zitten.

Nog voor de vergadering gedaan was, zei iemand: "Wij doorbreken dat schemaatje dus". Nonsens. Ik ben ervan overtuigd dat wie dat ook gezegd heeft, zelf gebruik maakt van vrouwenwerk, zo onopvallend dat hij het zich waarschijnlijk niet eens bewust is. Blijkbaar wordt hier een theorie onderschreven om ze te ontkrachten, tot meerdere eer en glorie van de eigen mannelijke privileges. De anderen, de hetero's die duidelijk in dat schema passen, zijnde slechten — en dat zijn ze ook — maar wij zijn de goeien. Zo versluieren we het vrouwenwerk waarop we teren, versterken we onze deelname aan de mannelijke macht en (re)produceren we — individueel en als groep — vrouwenonderdrukking. Tegen deze achtergrond situeert zich het seksisme van homo's, dus ook van de Rooie Vlinder. Het is het afgeven van mannen op vrouwen, het is verbale, fysisch-onzichtbare seksenstrijd. Het is geen vals bewustzijn, het is een patriarchaal bewustzijn.

"Homo's houden niet alleen van andere mannen, ze zijn als andere mannen, zoals hun antifeminisme duidelijk maakt (...). Want homo's, zoals andere mannen, kunnende radikaal feministische analyse die de oorzaak van onderdrukking in de mannelijke overheersingsrol situeert, niet tolereren" (3)

Homo's, mannen één strijd?

Hetero-opvoeding is ook al geen excuus, omdat we de dwang tot heteroseksualiteit wel degelijk doorbreken in ons privé-leven. Blijkbaar slagen we er niet in om de norm heteroseksualiteit', die de strategie van het patriarchaat is omdat ze vorm geeft aan de arbeidsdeling naar sekse, te doorbreken. We willen wel homo zijn in onze seksuele daden, maar hetero blijven in onze maatschappelijke daden. Met andere woorden, we willen onze mannelijke macht behouden. Daarom lost het gezegde 'We zijn opgevoed tot hetero" niets op. We zijn inderdaad opgevoed tot hetero, maar het ergste is dat we het maatschappelijk willen blijven, ondanks onze homoseksualiteit.

"Afwijzing van heteroseksualiteit in je persoonlijk leven is niet hetzelfde als afwijzing van heteroseksualiteit als norm" (4).

17-jarige schoftjes

Voor het gemak hebben we steeds gedaan alsof dat wel degelijk hetzelfde was: homo's waren of zijn — per definitie — onmannelijk. Wij waren de voorboden van de nieuwe menselijkheid. Nogmaals blijkt dat 'mensen' altijd voor 'mannen' staat. We zijn inderdaad de voorboden geweest, maar de voorboden van de nieuwe mannelijkheid: macho, disco, het gewelddadiger worden van seks..., gewoon opgepikt uit de homosubcultuur. Bedankt pa!

Geef eerlijk toe: wat antwoorden we als vrouwen kritiek hebben op ons leer-snor-SM gedrag?  "Jullie verwijten ons onze homoseksualiteit". Een Vlindertje vertelde me dat hij aan het vrijen was met één of andere Zuidamerikaan. Tijdens de vrijpartij zei de 'gast' vreselijke dingen over Chili; het was in de tijd dat Allende, met het geweer in de hand,van de trappen donderde — in de film in slow motion. Het Vlindertje stapte prompt uit bed. Mooi is dat. Maar zouden we dat doen mocht die persoon anti-feministische, of beter, anti-vrouwelijke dingen zeggen? Zouden we dan wel aan vrijen toekomen?

fuck-you1.jpgEn wat zouden we zeggen als vrouwen kritiek hadden op het feit dat we geilen op 17-jarige schoftjes, die tijdens de schoolpauzes op de WC waarschijnlijk wel al eens een meisje verkracht hebben (wie niet?)? "Jullie verwijten ons onze homoseksualiteit"? Maar tussen geilen op hetero's die vrouwen onderdrukken en de Gay Activist Alliance in New York die een paar jaar geleden op hun fuif —ter animatie waarschijnlijk — pornofilms draaiden waarin mannen vrouwen verkrachtten, is slechts een gradueel verschil. Alle manieren om zich als homo te manifesteren zijn goed. Dwz. in beide gevallen gaat het om mannen, jongens, blote lijven. Vrouwen zijn toch onbelangrijk, we hebben toch niets met vrouwen te maken.

We conformeren ons aan de mannebeelden, produceren mannelijkheid, definiëren onszelf via, voor en door het mannelijke, tegen het vrouwelijke. Dat is de mannelijke zelfidentiteit, tegen de moeder, voor de vader.

Dat is ook het wrede aan het macho-fenomeen: het bevestigt dit proces. "Het is een spel", zegt men dan. Inderdaad is het dé man spelen. Het is een spel, maar een reëel spel. Men speelt zijn mannelijke droom. Dat is ook het erge eraan. De droom is erger dan de realiteit,omdat hij juist niet beperkt wordt door de realiteit. De macho is de ultieme droom-mannelijkheid: man zijn in bed, op straat, in het hoofd, in het hart, desnoods eventjes maar.

Dat is volgens mij de tweede achtergrond waartegen we het seksisme van homo's moeten situeren. Als het eerste de aanpassing als man was aan het patriarchale economische systeem, dan is het tweede de aanpassing aan het patriarchale ideologische systeem.

Politieke consequenties

Als homo-feminist in radicale homokringen in Nederland al een scheldwoord is geworden —blijkens de inleiding van Mannenmaat, een Rekenboek voor Jongens zonder Meisjes —, dan zal het dat hier ook nog wel worden. Trouwens, "Je bent meer feminist dan homo" duidt op hetzelfde. Als homo hou je niet alleen van mannen —seksueel en emotioneel —, maar hoor je er ook politiek van te houden. Terug naar de man dus. Dat is volgens mij de onderliggende realiteit van het seksisme bij homo's. Het is niet alleen te verklaren door de `traditionele' vrouwenhaat, "omdat vrouwen concurrenten zouden zijn".

Al is het wel degelijk 'vrouwenhaat', politiek-emotionele vrouwenhaat. De hoop van het Gay Liberation Front, dat de homo een aanval is op het mannelijke chauvinisme blijkt dan ook ijdel te zijn. Gay Liberation Front1.jpgDe homo wijst noch zijn overheersingsrol tegenover vrouwen af, noch zijn mannelijke eigenschappen. Integendeel 'Opgevoed tot hetero', 'Vals bewustzijn' of wat dan ook, is als uitleg vals, omdat het de schuld bij anderen legt.Terwijl het onze keuze is om onszelf te zien als mannen, als deel van hen. Je kunt geen deel van hen zijn, zonder deel te nemen aan de mannelijke macht, je kunt niet deelnemen aan de mannelijke macht zonder vrouwen te onderdrukken. We moeten onszelf geen sprookjes wijsmaken.

Man onder mannen

Langs de andere kant kunnen we onszelf sprookjes wijsmaken omdat de anderen onze sprookjes levendig houden. Wij, 'homo's', hebben nog altijd een 'goede' naam. Wij hoeven niet in Mannen tegen Seksisme te zitten, wij worden zó geloofd. Wij zijn de goeien, de niet-mannen. Inderdaad, wij hebben een ander gedrag tegenover vrouwen als de doorsnee hetero, wij hoeven vrouwen niet te bezitten op dezelfde manier als hij dat doet. Wij kunnen ons de luxe permitteren het in een 'verhulde' vorm te doen.

Maar juist in die verhulde vorm zit de leugen. Als de anderen ons goed vinden, is dat omdat ze seksisme beschouwen als een gevolg van een stompzinnig rolpatroon, niet als een uiting van de seksenstrijd. Als het enkel een stompzinnig rolpatroon is, dan zitten wij, homo's, goed. Maar dat geloof ik niet... Wij zijn inderdaad valse mannen, maar dan wel in de betekenis van hypokriet. Wij houden hoog dat we 'onmannelijk' zijn, maar willen niets liever dan man te mogen zijn onder mannen. Wij zijn de wolf in schapevacht.

Kom nou, zult U zeggen, dat alles voor een paar woordjes, een houding, een grapje op een vergadering... Kijk, ik geloof dat deze persoonlijke gedragingen — die de laatste maanden in een verhevigde vorm voorkomen — een uiting zijn van een maatschappelijke keuze. En omdat we geen afstandelijke beweging zijn, vormen deze persoonlijke gedragingen en houdingen de beweging zelf. Dat voorspelt niets goeds.

Om het cru te zeggen: 11 jaar na Stonewall schiet er van het anti-patriarchale karakter van de homobeweging niets meer over.

1. Uit het Gay Liberation Front-Manifest 1971
2. Anja Meulenbelt, Over politiek bewustzijn en de kwestie van de mannelijkheid, in Socialistisch-Feministische teksten, 1, Feministische Uitg. Sara '78, pp. 110-111.
3. John Stoltenberg in Forum on Sado-Masochism in Lavender Culture, red. Karla Jay en Allen Young, Jove/H BJ Edition New York '78 p. 109
4. Stephanie De Voogd, Feminisme en homoseksualiteit, in de Paarse september3, maart'73.

Verschenen in de Rooie Vlinder Krant 15, september 1980. Oorspronkelijk: Ter discussie: Homo's houden niet alleen van andere mannen, zij zijn zoals andere mannen
Auteur: Marc Lenders

06-12-10

Belgian Lesbian & Gay Pride: Eisenplatform 1998

Eisenplatform 1998 + toelichting
Roze Zaterdag - 2 mei 1998

GELIJKE RECHTEN

1. Wettelijk verbod op discriminatie van lesbiennes en homo's in de woon- en werksituatie en op school. Realisatie en strikte toepassing van het wetsvoorstel WillemsLanduyt, dat discriminatie verbiedt op grond van seksuele en relationele voorkeur. Uitbreiding van de voornoemde gronden tot burgerlijke staat en gezinsomstandigheden.

In Zuid-Afrika staat het verbod op discriminatie omwille van seksuele geaardheid ingeschreven in de grondwet. Zover is België nog lang niet. Een eerste wetsvoorstel dat discriminatie strafbaar stelt werd reeds in 1984 neergelegd in de Kamer. Het werd nooit besproken. Ruim tien jaar later leek er opnieuw schot in de zaak te komen. In 1996 werd, enkele dagen voor de Roze Zaterdag van 18 mei, het wetsvoorstel Willems-Landuyt aan de pers voorgesteld. Met dit wetsvoorstel, dat zich ondermeer liet inspireren door de antiracismewet, wilde men tegemoet komen aan bovenstaande eis. Dit initiatief botste onmiddellijk na de Roze Zaterdag op heel wat weerstand, zowel buiten de CVP (een brievencampagne van Vlaams Blok-kamerlid Alexandra Colen) als in de CVP zelf. Het wetsvoorstel werd in september '96 door de CVP begraven.

Door dit wetsvoorstel goed te keuren zou het Belgische parlement zich in regel stellen met een aantal internationale richtlijnen, die oproepen om discriminatie op basis van seksuele voorkeur te verbieden. De wet dient niet alleen gestemd te worden, maar ook effectief en strikt uitvoerbaar en afdwingbaar gemaakt te worden. Dit houdt in het bijzonder in: de goedkeuring van de bepalingen in artikel 7 en 9 uit het wetsvoorstel Willems-Landuyt: belangenorganisaties moeten in rechte kunnen optreden in alle rechtsgeschillen waartoe de toepassing van de wet aanleiding kan geven (Art. 7). Dit is meer dan alleen zich burgerlijke partij kunnen stellen, het houdt in dat men ook klacht kan neerleggen of een geding inleiden. Dit is nodig omdat voor individuen de drempel om klacht neer te leggen tegen gevallen van discriminatie dikwijls te hoog is. Verder moet het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor racismebestrijding als bijkomende opdracht krijgen de gelijkheid van kansen te bevorderen en elke discriminatie op hoger genoemde gronden te bestrijden (Art. 9). Onlangs sloot directeur Johan Leman zich bij dit laatste standpunt aan.

De huidige lacune in de wetgeving leidt ertoe dat zelfs hogere gerechtshoven openlijk discrimineren. Onlangs stelde het Europees Hof dat discriminatie omwille van seksuele voorkeur toegelaten is als ze niet bij wet verboden is. Op 23 april 1996 velde het Hof van Beroep te Antwerpen een vonnis, dat de noodzaak van zowel een sluitende anti-discriminatiewet onderstreept. Lili, een moeder van vier kinderen, kreeg deze kinderen niet toegewezen bij de echtscheiding omdat ze lesbisch is en met een vriendin samen woont. Dat staat met zoveel woorden in het vonnis.Tegen dit vonnis werd cassatieberoep aangetekend.

BLGP_1998.jpg2. Gelijkwaardige behandeling van homoseksuele relaties bij de verschillende wetgevingen en regelingen die de relatie als uitgangspunt hebben. Geen discriminatie van homo's of lesbiennes bij echtscheiding. Recht voor homo's en lesbiennes op het krijgen en opvoeden van kinderen, door adoptie of kunstmatige inseminatie. Realisatie van een partnerregistratie die de nodige wettelijke garanties biedt en open staat voor heteroseksuele en homoseksuele partners.

Het politiek debat dat, naar aanleiding van de gemeentelijke partnerregisters, rond de wetgeving in verband met partnerregeling in 1996 werd gevoerd moet verder gezet worden en tot concrete wetgevende initiatieven leiden waarbij het principe van de gelijke rechten en de gelijkheid van kansen vooropstaat.

De recente ontwikkelingen, met name het installeren van een samenlevingsregister in bepaalde steden en de gedeeltelijke verlaging van de successierechten, heeft dit punt volop in de belangstelling gebracht. Homoseksuele en lesbische relaties worden ongelijk behandeld in vergelijking met heteroseksuele relaties bij alle wetgevingen en regelingen die een relatie als uitgangspunt gebruiken om bepaalde voordelen toe te kennen. Zo is er voor homoseksuele en lesbische koppels nog geen regeling. Wat betreft nalatenschappen, erfenissen, en eigendomsrechten, worden homoseksuele en lesbische relaties nog gediscrimineerd. In allerlei regelingen zoals pensioenregelingen, sociale zekerheid, e.d.m. is dit nog vaak het geval. Ook is het voor homoseksuele of lesbische koppels onmogelijk om samen kinderen te adopteren (waar dit b.v. voor alleenstaanden wel mogelijk is), en kunnen lesbische meemoeders een kind uit KID-bevruchting niet wettelijk erkennen, waardoor het kind bij overlijden van de biologische moeder de speelbal wordt van familie en overheid. Tenslotte worden openlijke homoseksuelen en lesbiennes gediscrimineerd bij echtscheidingen, waarbij het hoederecht bijna steeds wordt toegekend aan de heteroseksuele partner.

Homo- en lesbische koppels wachten nog steeds op het begin van een wettelijke regeling voor hun relatie. Deze dreigt op de lange baan geschoven te worden, ondermeer omdat het gekoppeld wordt aan zwaargeladen dossiers (belastingverlaging voor gehuwden) waarvan de oplossing nog lang op zich kan laten wachten. We zijn wel van mening dat het eerste punt van dit eisenplatform prioritair blijft. Wie zich openlijk verbindt met iemand van hetzelfde geslacht stelt zich immers bloot aan discriminatie en dient daartegen beschermd te worden door de wet.

Op 19 maart 1998 heeft de Kamer van Volksvertegenwoordigers een wet aangenomen inzake het ongehuwd samenwonen. Een wet die ook van toepassing is op man-man en vrouw-vrouw koppels. Een kleine symbolische stap in de goede richting, maar de inhoud ervan is minimaal. Er is niets geregeld betreffende adoptie, erfenisrechten, ziekteverzekering of werkloosheid voor koppels die niet kunnen of willen trouwen. Onze eis blijft dus actueel.

3. Schrapping van het begrip 'ontucht' uit het strafwetboek, zodat dit in al zijn vaagheid niet meer kan worden gebruikt om lesbiennes en homo's te vervolgen.

Een wetsvoorstel tot schrapping van het begrip ontucht werd vier jaar geleden weggestemd. Het begrip ontucht werd in het recente verleden door het gerecht gebruikt om op een verdoken manier homoseksualiteit te vervolgen. Denken we maar aan de zaak Vincineau en de Macho-sauna's, de problemen die het Brusselse franstalige homoblad Tels Quels gehad heeft met contactadvertenties, en de rijkswachtinval in de Kortrijkse dancing Le Délire. In al deze zaken werd het begrip ontucht gehanteerd om homoseksualiteit of homoseksueel gedrag zelf te vervolgen. In principe kan deze onduidelijkheid in de zedelijkheidswetgeving nog steeds gebruikt worden als alibi om homoseksualiteit te discrimineren bij geschillen over b.v. huurcontracten. In Engeland werden 7 volwassen mannen (in de media bekend als 'The Bolton seven') juridisch vervolgd omdat ze groepsseks hadden. In de wetgeving op de afluisterpraktijken van Minister Wathelet werd het begrip ontucht als "zwaar misdrijf" opnieuw gehanteerd en in de discussie over de mensenhandel dook het opnieuw op. Er bestaat echter momenteel geen enkele wettelijke garantie dat het begrip ontucht niet opnieuw zal gebruikt worden om seksualiteit tussen toestemmende volwassenen te vervolgen. De wetgever dient zich te beperken tot het beteugelen van seksuele delicten volgens het principe, gelanceerd door de Britse homobeweging 'No Victim, no crime' Daarom moet het begrip ontucht zo snel mogelijk worden geschrapt uit het strafwetboek, of moet het tenminste duidelijker worden omschreven.

EMANCIPATIE

Op politiek vlak:

4. Expliciete toewijzing van de bevoegdheid voor het voeren van een actief emancipatie-en antidiscriminatiebeleid aan een minister of staatssecretaris, in overleg met de homo- en lesbienneorganisaties. Een homovriendelijk personeelsbeleid in de overheidsdiensten. Positieve en volledige voorlichting over homo- en lesbienneseksualiteit bij het leger, de politie, het gerecht, in gevangenissen en andere. Ondersteuning van de georganiseerde homo- en lesbiennebeweging via een specifieke subsidieregeling.

BLGP_1997.jpgHet is een stap vooruit dat homo- en lesbienne-emancipatie werd opgenomen in het takenpakket van de Vlaamse minister van Brusselse aangelegenheden en gelijke kansenbeleid. Het is echter onvoldoende. Ten eerste heeft de minister geen bevoegdheid op federaal vlak, terwijl heel wat elementen van een emancipatiebeleid beslissingen op federaal vlak vergen. Ook de federale regering moet binnen haar bevoegdheden initiatieven nemen. Door de bevoegdheden gespreid te laten over de verschillende ministers, is uiteindelijk niemand bevoegd, en worden we telkens weer van het kastje naar de muur gestuurd. Naast het stemmen van een goede antidiscriminatie-wetgeving, dat een instrument moet zijn om bestaande discriminaties te bestrijden, is het daarom minstens even belangrijk dat er werk gemaakt wordt van een actief gelijke kansenbeleid op alle bevoegdheidsniveau's, b.v. in openbare diensten, leger, scholen, politie en gerecht, gevangenissen, wetgeving, e.d.m. Het beleid, gericht op de emancipatie van maatschappelijke minderheden, desgewenst ondersteund door een wetgeving terzake, dient ons inziens in eerste instantie te verlopen in dialoog en samenwerking met de belangenorganisaties van de betrokken groepen. Vandaar dat vertegenwoordigers van de homo- en lesbienne beweging dienen opgenomen te worden in de beleidsbepalende of -adviserende organen, zoals b.v. emancipatieraden, waarvan dan de bevoegdheden worden uitgebreid naar de homoseksuele en lesbische minderheid.

De Holebifoon, een servicelijn voor homo's, lesbiennes en biseksuelen, wordt in zijn bestaan bedreigd bij gebrek aan subsidie. Een beslissing waarmee men net in de tegenovergestelde richting gaat als de eisen in dit platform. Om de nodige deskundigheid te verwerven moet er een specifieke subsidieregeling worden ingevoerd voor de homo- en lesbienne-organisaties die zich bezighouden met emanciperende werking. Zoals er specifieke regelingen zijn voor jongeren opvangcentra (b.v. JAC), voor CGSO's of voor vrouwenorganisaties, zo moet een deel van het homo- en lesbiennebeleid erin bestaan ook specifieke regelingen uit te werken voor homo- en lesbienne organisaties, zodat degenen die hierin actief zijn zich voornamelijk, kunnen bezighouden met de emanciperende werking, eerder dan voortdurend fuiven e.d. te moeten organiseren om aan financiële middelen te geraken.

5. Een volwaardig en globaal AIDS-beleid i.s.m. vertegenwoordigers van de homo- en lesbiennebeweging en de AIDS-organisaties. Voorlichting en informatie over AIDS en veilig vrijen in alle milieus, zoals bijvoorbeeld bij de doofstommen, vanuit een positieve ingesteldheid tegenover seksualiteitsbeleving. Financiële ondersteuning van de organisaties die zich bezighouden met preventie, zorg en begeleiding van seropositieven en AIDS-patiënten. Wettelijk verbod op discriminatie van seropositieven en AIDS-patiënten. Seksuele voorlichting, ondermeer als vorm van AIDS-preventie, vanaf 12 jaar.

Aids is geen homoziekte. Toch blijven homoseksuele mannen één van de belangrijkste doelgroepen binnen het aidsbeleid. Homo's en lesbiennes hebben veel meer te maken met aids dan de rest van de algemene bevolking. Daarom vraagt de homo- en lesbiennebeweging blijvende aandacht voor homoseksualiteit, zowel in het kader van de aidspreventie als bij de opvang en begeleiding van homoseksuele mannen met hiv/aids. De homo- en lesbiennebeweging wil dat er rekening gehouden wordt met haar mening bij het tot stand komen van dit beleid. Het aidsbeleid is een werk van lange adem. De preventie van aids en de opvang van mensen met hiv/aids verdienen daarom een blijvende ondersteuning. Ook het wetenschappelijk onderzoek naar de sociale aspecten van aids en homoseksualiteit moet voldoende middelen krijgen. Politieke partijen hebben hun eigen visie op aids. Het opstellen van het beleid dient echter in de eerste plaats te gebeuren door deskundigen op het aids-terrein. Dit is onvoldoende het geval. Zo dienden leden van Aidsorganisaties actie te voeren bij minister De Galan om de nieuwe Aidscoctails op te nemen in het ziekenfondspakket. Dit gebeurde slechts na lang aandringen. Het beleid moet vertrekken vanuit de feiten en de noden van het veld, niet vanuit de wensen van partijen. Veilig vrijen en homoseksualiteit moeten bespreekbaar zijn in alle scholen. Anders kan de verspreiding van aids niet doeltreffend worden bestreden. De informatie over veilig vrijen moet ook op tijd gegeven worden. In april '95 greep de politie in toen het AIDS Team een video over veilig vrijen wou vertonen op een homo-horecabeurs in Antwerpen. De politie baseerde zich op de wetgeving die het vertonen van dergelijk materiaal voorbehoudt aan jongeren boven de 18 jaar. Deze wet verhindert dat jongeren op tijd - dwz. vanaf 12 jaar - concrete informatie over veilige seks kunnen krijgen. Er moet een wettelijke bescherming komen, zodat mensen met hiv/aids niet gediscrimineerd worden.

In het onderwijs en het wetenschappelijk onderzoek:

6. Fondsen voor onderzoek naar de situatie van homo's, lesbiennes en biseksuelen, ter ondersteuning van een homobeleid. Positieve informatie over de homoseksuele, lesbische en biseksuele leefstijl(en) in alle schoolnetten. Lesbische en homoseksuele leerkrachten en opvoed(st)ers moeten het recht hebben kinderen op te voeden en te onderwijzen. Positieve informatie over homoseksualiteit moet een verplicht thema zijn in alle lerarenopleidingen en moet uitdrukkelijk als doel gesteld worden in de eindtermen van de verschillende graden van het secundair onderwijs.

In 1992 voerde de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit actie tegen de uitlatingen van Professor Omer Steeno die homoseksualiteit een ziekelijke afwijking noemde. Een achterhoedegevecht? In april '96 beweerde Marcel Joniau, rector van de KULAK dat men homoseksueel wordt door erover te praten. Extreem-rechtse theoriën over homoseksualiteit worden, ondermeer door Alexandra Colen, nog steeds verspreid. Het blijft een feit dat er op wetenschappelijk vlak nog heel wat werk te doen is. Naar analogie met Nederland moet de gelegenheid gecreëerd worden om aan de universiteiten onderzoek uit te voeren naar de situatie van de homo's en lesbiennes, zowel op maatschappelijk, economisch, familiaal en gezondheidsvlak. Dit onderzoek moet de nodige gegevens verstrekken over de situatie van de homo s en lesbiennes, moet de verschillende vaak verdoken vormen van discriminatie aan het daglicht brengen, moet de seksuele gewoonten op het vlak van veilig vrijen bestuderen, dit alles ter ondersteuning van het beleid, en met het oog op het nemen van de nodige maatregelen. Er is dus dringend behoefte aan meer onderzoek naar de leefomstandigheden, zowel op familiaal, economisch, maatschappelijk en gezondheidsvlak, en naar het seksueel gedrag van de homoseksuele bevolkingsgroep, in navolging van het onderzoek dat aan de RUG door John Vincke werd gestart, en dat werd gerapporteerd in het boek "Mannen met mannen ", door John Vincke, Ruud Mak en Ralph Bolton (Uitgegeven door CGSO-Forum).

In de media:

7. Méér en positieve aandacht in de media voor de homoseksuele en lesbische leefstijl en cultuur. Homo's, lesbiennes, bi's en hun organisaties moeten systematisch aan bod komen.

We zijn ons bewust van de bereidheid bij (sommige) journalisten om de homogemeenschap op een positieve manier voor te stellen in hun medium. De belangstelling van de media is intussen toegenomen, wat we zeer positief vinden. Daarnaast ervaren we echter regelmatig dat de pers een vertekend of ongenuanceerd beeld geeft van de homo/lesbiennecultuur of deel-aspekten ervan. Zo wordt de optocht tijdens de Roze Zaterdag nog al te vaak voorgesteld als een carnavalstoet, terwijl het in de eerste plaats een manifestatie voor gelijke rechten is met dit eisenplatform als ruggegraat.

In de filosofische en religieuze gemeenschappen:

8. Erkenning, door de verschillende erediensten, van het recht voor homoseksuelen en lesbiennes en biseksuelen om hun seksualiteit volwaardig te beleven. Het ontwikkelen van een dialoog bij alle levensbeschouwelijke gemeenschappen met het doel gelijke rechten te realiseren voor lesbiennes, homo's en biseksuelen.

Alhoewel er reeds diverse contacten zijn geweest met de officiële instanties van de katholieke Kerk, hebben die helaas niet geleid tot een verandering van haar afwijzende houding tegenover een volwaardige beleving van homoseksualiteit. Op de Roze Zaterdag organiseren de werkgroepen 'Homo en Geloof' een religieuze viering. Daarmee komen ze samen met hun Franstalige medegelovigen, eens te meer op voor een kerk die alle mensen, ongeacht hun seksuele geaardheid, verwelkomt en openstaat voor alle eisen van dit platform.

SOLIDARITEIT

Op internationaal vlak:

9. Internationale erkenning als politiek gevangene van iedereen die omwille van lesbisch of homo zijn van haar/zijn vrijheid beroofd en/of gefolterd worden. Toevoeging van "relationele, affektieve of seksuele voorkeur" aan alle teksten, verdragen en internationale richtlijnen die een verbod stellen op discriminatie op basis van ras, geslacht, geloof of politieke overtuiging. Dit met name in het nieuwe verdrag van de Europese Unie dat momenteel besproken wordt. Open grenzen voor asielzoekers die hun land omwille van hun seksuele voorkeur dienden te verlaten.

BLGP_1996.jpgDe homo- en lesbiennebeweging krijgt meldingen van homo's die hun land verlaten hebben omwille van het homofobe klimaat en die in België geen politiek asiel krijgen. In vele landen is het organiseren van een manifestatie als deze ondenkbaar. Het uitdrukken van de internationale solidariteit is dan ook een belangrijke plicht voor de homo- en lesbiennebeweging in België.

Op papier erkent de Belgische overheid asielzoekers die op basis van hun homoseksualiteit vervolgd worden. In de praktijk duiken echter nog heel wat hindernissen op. In juni 1997 heeft de Europese Unie een clausule gestemd tegen discriminatie op basis van seksuele geaardheid. Dat is een stap in de goede richting. De discussie over de concrete toepassing hiervan is echter nog volop bezig. De homo- en lesbiennebeweging zal erop toezien dat het niet bij mooie verklaringen blijft. Onlangs verscheen een ministeriële omzendbrief die de situatie regelt van buitenlanders die hier in België met een partner samenleven. Deze regeling geldt zowel voor homo- als voor heteroseksuele koppels. Deze poging om de ongelijkheid tussen gehuwden en samenwonenden weg te werken lijdt echter onder de politiek van gesloten grenzen van de regering. Dat komt ondermeer tot uiting in de eis dat de Belgische partner minstens 35.000 frank moet verdienen om zijn buitenlandse vriend(in) hier te kunnen houden . Bovendien moet de (illegale) buitenlandse partner terug naar het land van herkomst om een machtiging tot verblijf aan te vragen. Een definitieve oplossing voor koppels waarvan één der partners buitenlander is dient mee opgenomen te worden in de wetgeving op de partnerregeling.

Op nationaal vlak:

10. Emancipatie mag niet beperkt blijven tot onze eigen doelgroep maar geldt voor alle gediscrimineerde groepen. Daarom willen wij ondermeer een positieve oplossing van het probleem van het racisme in onze samenleving. Deze oplossing moet klaar en duidelijk uitgaan van de menselijke waardigheid, gelijkheid en solidariteit. Volledige politieke en sociale rechten voor alle bevolkingsgroepen, zowel migranten als autochtonen.Toepassing en verscherping van de wet op het racisme.

Toepassing van de wet op het racisme is zo evident, en blijkbaar toch zo moeilijk. Hoe langer deze wet bestaat, hoe meer racisme er blijkt te zijn. De toepassing van de wet op het racisme eisen is voor ons ook belangrijk omdat wij zelf een anti-discriminatiewetgeving voor homo's en lesbiennes eisen. Dergelijke wet zou dan waarschijnlijk ook niet toegepast worden.

Van boven naar onder: logo BLGP 1998, 1997 en 1996

Vergelijk deze tekst met het eisenplatform van de Roze Zaterdag 1992

Vergelijk deze tekst uit 1998 met het actuele eisenplatform.

12:10 | Permalink |  Facebook