27-02-11

Het wetsvoorstel Willems-Landuyt onder vuur

Kroniek van een aangekondigde dood_small.jpgOnderstaande tekst komt uit de brochure 'Kroniek van een aangekondigde dood'  die werd uitgegeven door het Roze Aktiefront in 1997. De brochure geeft een beeld van de controverse rond  het wetsvoorstel Willems-Landuyt (ingediend door CVP'er Luc Willems en SP'er Renaat Landuyt op 8 mei 1996) 'ter bescherming tegen discriminatie op grond van geslacht, seksuele of relationele voorkeur'. Het wetsvoorstel werd gelanceerd tegen de achtergrond van de operatie 'Le nouveau CVP est arrivé' waarin voorzitter Johan Van Hecke een vernieuwing in de CVP inluidde.  Van Hecke haalde het echter niet tegen de conservatieve stromingen in zijn partij en moest afdruipen. Tegen het wetsvoorstel werd ook hevig campagne gevoerd door  Alexandra Colen van het Vlaams Blok.  De RAF-brochure eindigt op het moment dat de affaire Dutroux losbarst.

DE ONDRAAGLIJKE ONBEKWAAMHEID VAN DE CVP

Een van de nieuwe politieke feiten in de discussie over het wetsvoorstel Willems-Landuyt is dat de CVP - of althans een bepaalde fractie daarvan - zich vrij opvallend achter één van de eisen van de beweging heeft gezet. Voor velen een teken dat een doorbraak - mede door de operatie Van Hecke - nakende was. Intussen weten we dat het hier alvast niet om een dijkbreuk ging. Luc Willems gedraagt zich als een volbloed CVP'er. Dat deze partij geen fundamentele veranderingen heeft ondergaan mag blijken uit de schabouwelijke manier waarop het wetsvoorstel werd behandeld. Dit heeft zeker te maken met de katholieke visie op homoseksualiteit.

"Onrechtmatige Discriminatie"

Deze term duikt meermaals op in katholieke teksten over het wetsvoorstel. Louis Janssens, professor moraaltheologie en emeritus: "De recente katechismus van de Katholieke Kerk zegt over homofielen: men moet deze mensen met respect, begrip en fijngevoeligheid behandelen." En hij voegt eraan toe: "Men moet iedere vorm van onrechtmatige discriminatie vermijden." Nu is het begrip 'onrechtmatige discriminatie' zoiets als "droge regen" Als katholieken dergelijke constructies maken is het oppassen geblazen. Louis Janssens houdt zich verder op de vlakte over de vraag of het wetsvoorstel er moet komen of niet. René Stockman, provinciaal overste van de Broeders van Liefde pleit in De Standaard voor regelrechte discriminatie van homo's in beroepen die iets met opvoeding te maken hebben. Voor hem is het wetsvoorstel... een voorbeeld van onrechtmatige discriminatie! Hij besluit zijn artikel met: "De indieners van het wetsvoorstel doen er goed aan zich te bezinnen over het begrip `onrechtmatige discriminatie' en zullen misschien tot het inzicht komen dat hun wetsvoorstel zelf wel eens onrechtmatig zou kunnen zijn. En van de CVP mag ten slotte worden verwacht, al is het natuurlijk geen kerkelijke partij, dat ze ook en bij voorkeur rekening blijft houden met de visie van de katholieke Kerk."

Luc Willems en de ethiek van de barmhartigheid

"Ik behoor niet tot de rechts-conservatieve groep" schrijft Mark Van De Voorde in een reaktie op Luc Willems (DS, 09.07.96). "Als de christen-democraat Luc Willems een regelmatig lezer van Kerk en Leven is dan weet hij zeer goed dat ik behoor tot de brede stroming van de katholieke middengroep die gevoelig is voor de sociale vragen van deze tijd, gekant is tegen elke vorm van extremisme en die de ethiek van de barmhartigheid bepleit." Merkwaardig is dat ook Luc Willems zich op hetzelfde principe beroept om de wet te verdedigen: "De vergelijking valt te maken met wat in de kerk gebeurt. De officiële kerkelijke leer spiegelt een ideaal voor dat niet haalbaar blijkt voor heel wat mensen. Wie zich op dat ideaal vastpint, is meedogenloos voor degenen die het niet halen. De andere strekking in de kerk, de pastorale, pleit voor de ethiek van de barmhartigheid; voor de aandacht voor hen die het meest zinvolle niet kunnen halen. We moeten als christen-democraten hetzelfde doen. De officiële kerkleer tot in de puntjes uitvoeren brengt een maatschappij zonder meededogen mee." (De Morgen, 09.07.96). Beide heren zijn het er dus eigenlijk over eens dat homoseksualiteit niet het 'meest zinvolle' is (minderwaardig dus) en dat wij het 'niet kunnen halen' De norm blijft de 'exclusieve relatie van twee unieke personen die zich met elkaar binden in een duurzaam levensproject' zoals Burggraeve dat zo mooi zegt. Willems schrijft in een reaktie op Alexandra Colen (DS 25.05.96) dat je de bijbelteksten over homoseksualiteit maar niet te strikt moet nemen "zeker als het gaat om een trouwe en duurzame vriendschapsrelatie" Ook al wordt er in het wetsvoorstel niets over deze dwingende norm gezegd, het blijft wel het keurslijf waarbinnen homo's zich volgens Willems het best gedragen. Dat is niet onbelangrijk, omdat Willems ondermeer in juli '95 op een panelgesprek op de homojongerenvijfdaagse verklaarde dat de CVP niet kan blijven bestaan als ze zich rond ethische kwesties niet weet te profileren. In de praktijk zal dat hoogstwaarschijnlijk betekenen dat men homo's de relatieve vrijheid op het vlak van relaties wil afpakken. Een aantal voorstellen rond partnerregistratie gaan in dezelfde richting. Infeite is de ethiek van de barmhartigheid een synoniem voor tolerantie en verdraagzaamheid. Willems en Van De Voorde zijn het er roerend over eens dat je daar het verst mee komt om een groep jouw ideologie aan te smeren. Ze verschillen van mening over de manier waarop: Van De Voorde laat zich leiden door een conservatieve visie, Willems door een 'progressieve' variant die meent dat als je mensen aan de kerk en aan de CVP wilt blijven binden je een eigentijdse versie van je (in wezen onderdrukkende) ideologie moet aanbieden.

Zuivere statistieken

Opvallend is ook dat Willems het gezin wil zuiveren. In Keerpunt het partijblad van de CVP van 31.05.96 laat hij dat duidelijk verstaan: "Ten derde stellen wij deze wetswijziging voor als gezinspartij. Het gezin lijdt eronder als homoseksuelen gestuwd worden naar het man-vrouw-huwelijk uit angst voor niet-aanvaarding van hun eigen aanleg. De ervaring leert dat de keuze van homoseksuelen voor een manvrouw-gezin in veruit de meeste gevallen uitloopt op een definitieve en zeer pijnlijke mislukking." Zoals de werkloosheidsstatistieken regelmatig gezuiverd worden zodat het officiële cijfer niet te hoog wordt, kunnen nu ook de echtscheidsstatistieken gekuist worden door er zoveel mogelijk probleemgevallen uit te ziften. Dit mag dan voor de betrokkenen beter zijn (uiteraard zal niemand homo's aanmoedigen om te trouwen), de bedoeling van Willems is duidelijk ook dat het CVP-ideaal er versterkt uitkomt. Figuren als Willems zijn enkel nuttig voor de homo- en lesbiennebeweging in zoverre ze bereid zijn konkrete stappen te zetten in het realiseren van ons eisenplatform. Dit engagement zal noodzakelijkerwijs beperkt zijn. Willems liet zowel op het panelgesprek op de jongerenvijfdaagse als op een debat op de Gentse Feesten op 24 juli verstaan dat zijn engagement beperkt is: als de CVP er in het najaar geen werk van wil maken dan blijft hij niet aan de kar trekken. De homo- en lesbiennebeweging kan dus beter al beginnen uitkijken naar een volgende patroonheilige.

Van Hecke, het arme, verdreven schaap (met ziekenbriefje)

Regelmatig hoorde je dat het wetsvoorstel de steun genoot van CVP-voorzitter Van Hecke. De plotse ballingschap van de voorzitter voorspelde dan ook niet veel goeds. De FWH stelde in een persbericht te hopen "dat de partij verder steun blijft verlenen aan het anti-discriminatievoorstel dat onlangs werd ingediend." (De Morgen, 07.06.96). Van Hecke mag dan door sommigen als een tragische held beschouwd worden, eigenlijk geniet hij tenvolle van de voordelen die in deze kapitalistische maatschappij toegekend worden aan politiek personeel dat om een of andere reden vroegtijdig voor zijn diensten bedankt werd: Van Hecke heeft zijn job als parlementair opgeschort om in Afrika te gaan logeren maar behoudt zijn volle parlementaire wedde. Hij vond namelijk een dokter die bereid was hem een ziektebriefje mee te geven (Knack, 31.07.96). Van controledokters heeft men in het parlement nog niet gehoord. Zo erg is de arme man er dus niet aan toe. Dat laat ons toe de moed en de beginselvastheid van politici van zijn slag in te schatten. Op het moment dat dergelijke figuren tegenwind krijgen geven ze de strijd op. De houding van Van Hecke geeft te denken over de ernst en vasthoudendheid waarmee hij - en zovele andere politici van zijn soort - het opneemt voor homorechten.

In het interview met De Morgen, vlak na zijn terugkeer uit Afrika (07.09.96) schetst Van Hecke een beeld van de verhoudingen in de CVP en geeft aan waar deze poltici ècht mee bezig zijn. Zijn ze oprecht begaan met het lot van homo's en lesbiennes? Dat is iets wat sommigen in de homobeweging graag geloven, maar Van Hecke zelf trekt dit in twijfel. "Eén uitspraak zal ik nooit, nooit vergeten. Een topfiguur uit de CVP zei me: `Beoefen de christelijke deugd bij uitstek: de hypocrisie, want dat doen we toch allemaal" Naar de buitenwereld toe houdt men de schijn hoog, maar intern is het een krabbenmand: "mensen die met lede ogen hebben aangezien hoe ik mensen heb binnengehaald, anderen minister heb gemaakt dan henzelf (...) Mark (Eyskens) was dolgraag nog eens minister geworden" zegt Van Hecke.

Daar komt Van Peel!

Het vertrek van Van Hecke heeft alvast negatieve gevolgen voor de evolutie die in de CVP rond de eisen van de homo- en lesbiennebeweging aan de gang is. Mark Eyskens, één van de hardliners die Van Hecke eruit gewipt heeft, zegt enkele dagen later: "Er is helemaal geen contradictie tussen beginselvastheid en tolerantie." (GVA, 13.06.96) En dat klopt ook. Tolerantie is opnieuw het toverwoord dat geleid heeft tot de CVP-beslissing om het wetsvoorstel af te schieten. In De Morgen van 15 juni zegt Van Peel: "Ik ben voor non-discriminatie, hé. Ik vind het belangrijk een wetgeving te stemmen waarin alle daden van discriminatie van homofielen onmogelijk wordt, maar ik vind dat het alle personen en instanties vrij moet staan om hun mening te geven over homofilie" Tot zover het goede nieuws. Maar dan zegt hij onmiddellijk: "Er lopen steeds meer mensen rond die het gevoel hebben: ben ik dan abnormaal aan het worden? Mensen zoals mijn moeder die geloven in het huwelijk en levenslange trouw een na te streven ideaal vinden, mogen niet de indruk krijgen dat ze gemarginaliseerd worden. Sorry hoor, maar dan is het evenwicht zoek. Dat heeft niks meer te maken met het vernieuwings- of verruimingsdebat" Het is duidelijk dat Van Peel de door Alexandra Colen georchestreerde lezersbrieven goed gelezen heeft. Van Peel kan verder bouwen op de houding die de CVP in het debat over samenlevingscontrakten heeft ingenomen: "In Antwerpen hebben we ons met hand en tand verzet tegen ceremonies voor samenlevingskontrakten in het stadhuis. Zo geef je juist het signaal alsof andere samenlevingsvormen op hetzelfde niveau staan als het huwelijk. En dat wil ik niet. Ik ben wel tegen homohuwelijken. Ik vind dat mensen het recht hebben om samen te leven, maar het institutionaliseren van homohuwelijken staat gelijk met het geven van een klap in het gezicht van veel mensen die zich onzeker voelen op ethisch vlak en zich voortdurend de vraag stellen of hun opvattingen dan verkeerd zijn. Een homohuwelijk is een engagement voor het leven en uit de feiten blijkt dat dit veel moeilijker is dan bij een gewoon huwelijk." Hoe strikt de nieuwe voorzitter houdt aan dit "engagement voor het leven" is door de CVP wel heel duidelijk gemaakt door Van Hecke naar Afrika te sturen. De ideeën van Colen en haar briefschrijvers werden half juni verzilverd op het CVP-congres waar Van Peel zijn eerste speech geeft: "Ik weiger af te glijden naar het fin de siècle-sfeertje waarin de uitzondering de norm wordt en waarin mensen die gewoon hun werk doen, trouw aan elkaar vaste keuzes maken n geen bijzondere seksuele geaardheid bezitten, zich op den duur afvragen of er met hen iets mis is. We mogen de wereld en de zekerheid van mensen niet op hun kop zetten." Deze woorden staan natuurlijk niet los van de rest van de CVP-politiek. Als er een zaak door de huidige regering op de helling wordt gezet dan is het wel de zekerheid van een groot deel van de bevolking op een toecomst: werkgelegenheid, pensioenen en vervangingsinkomens worden bedreigd, niet omdat we in een fin-de-siècle-sfeertje zitten, maar omdat de regering een politiek voert die de rijken rijker, en de armen armer maakt. Het is niet de eerste keer dat in periodes van economische crisis de 'etische waarden' plots als hét houvast van de bevolking worden gepresenteerd. De Standaard van 17 juni geeft melding van het jaarrapport van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP). Daaruit blijkt dat de kloof tussen arm en rijk groter wordt, zowel tussen de landen onderling als binnen de landen zelf. "Indien de trend van de jongste 15 jaar zich doorzet in de volgende kwarteeuw, dreigen de wanverhoudingen in de wereldeconomie groteske vormen aan te nemen" waarschuwt Richard Jolly, de belangrijkste auteur van het jaarrapport. Luc Willems verklaarde in het panelgesprek op de jongerenvijfdaagse dat men in de CVP, in tegenstelling met etische dossiers zoals homorechten, perfect weet wat men van plan is op sociaal-economisch vlak. De regering Dehaene heeft volmachten om de bevolking nog harder te laten bloeden. Eén ding is zeker: het toekennen van gelijke rechten aan minderheden past niet in dit plaatje. In dezelfde speech kreeg ook cultuurminister Luc Martens een uitbrander omdat hij voorzichtig gepleit had voor migrantenstemrecht.

"Lawines van geschillen"

Mark Van Peel, die Johan Van Hecke als voorzitter opvolgde, zette duidelijk een heel andere toon en daar werd gretig op ingespeeld. De Standaard publiceerde op 19 juni een standpunt van Fernand Keuleneer, Herwig Arts en Matthias E. Storme, respectievelijk advokaat en hoogleraars aan de katholieke universiteiten Ufsia en KU Leuven. "CVP weet niet meer waaraan ze meewerkt" is de titel. Het is een pleidooi tegen het wetsvoorstel. De auteurs citeren Mark Van De Voorde: "een typisch voorbeeld van een wet waar elke dictator van droomt" en vegen de CVP flink de mantel uit: "Hoe valt het te verklaren dat een toenemend aantal verantwoordelijken in uw partij blijkbaar niet langer in staat is om zelfs de meest voor zich sprekende evidenties te onderkennen? (...) Partijen en personen die aan zo'n initiatief hun medewerking verlenen, plaatsen zich per definitie, als begrippen nog enige betekenis hebben, buiten de christen-democratie." Ze hebben zo hun eigen verklaring voor de houding van de CVP: "Natuurlijk zijn politici het decennia lang gewend geweest om de steun van allerhande groepen in de samenleving te kopen met subsidies uit belastinggelden. Nu zijn er niet langer subsidies te verdelen want de staatskas is leeg. Is het te vergezocht te denken dat politici uit het niets nieuwe rechten in het leven roepen en uitdelen om zo bij nieuwe groepen electorale steun te werven?" Ze voorspellen de chaos: "De staat is zo goed als failliet maar vindt rechten 'op gelijke behandeling' uit die de kiezer kan gebruiken als wapen tegen de sociale zekerheid, zijn werkgever, een school uit de buurt, een willekeurige huisbaas. Met wat geluk int hij de cheque, met dank aan de politici. Zo ontstaan de lawines van geschillen en gerechtelijke procedures, de strijd van elk tegen ieder." De auteurs menen zelfs te weten dat homo's en lesbiennes niet geïnteresseerd zijn in de realisatie van het wetsvoorstel: "Vergissen we ons als we denken dat ook de meerderheid van onze homoseksuele medeburgers niet bereid is in deze al te doorzichtige spelletjes mee te spelen?" Verwijzen naar de anonieme homo voor wie het allemaal niet zo nodig moet of die aan de eisen van de beweging geen boodschap heeft is een demagogisch truukje dat later ook door Van Peel zal gebruikt worden.

Eigenhandig de nek omwringen

Het is overduidelijk dat dit, en nog vele ander inspirerend proza de nieuwe CVP-voorzitter niet onberoerd heeft gelaten. Voor zover dat nog nodig was hebben deze teksten hem grondig geïnspireerd. De Standaard van 27 juni deelde ons op haar frontpagina dan ook mee: "Van Peel fluit Willems terug over homo-voorstel, hevige tegenstand in CVP-kamerfractie" De doodsstrijd van het wetsvoorstel was in een definitieve fase getreden. Merk op dat Van Peel het nodig vond om het wetsvoorstel eigenhandig af te maken en het niet nodig vond te wachten tot 's anderendaags de CVP-kamerfractie bijeen kwam. Van Peel lanceert voor het eerste zijn beruchte voorstel om een inventaris op te maken van situaties waarbij discriminaties zich voordoen en waarin ook mensen die te oud zijn of die te veel lawaaierige kinderen hebben niet vergeten worden: "Dat moet bedachtzaam, niet overhaast of geïmproviseerd gebeuren" zei Van Peel. Pogingen van Renaat Landuyt om het voorstel te zuiveren konden Van Peel niet bekoren: "Het SP-kamerlid wil onder meer amendementen aan het wetsvoorstel aanbrengen, om pedofielen van de juridische bescherming uit te sluiten en ook de discussie in de kerk over homoseksualiteit open te houden. CVP-voorzitter Van Peel zegt dat dit zijn bezwaren tegen het wetsvoorstel niet wegneemt." Niemand kon toen al voorspellen dat er enkele weken later met 'de pedofielen' wel iets grondiger zou afgerekend worden.

"Een kreupele wet"

Interessant is dat de illusie, dat er in september toch nog een vervolg komt, door de kranten niet overgenomen wordt, integendeel. Enkel Leo Marynissen beweert in Het Volk: "Beter tijdelijk gezichtsverlies dan een kreupele wet" Maar De Morgen kopt: "CVP begraaft Van Hecke" en het Nieuwsblad: "CVP begraaft homowet". In een commentaarstuk schrijft Wim Winckelmans: "Wie de politieke zeden kent weet dat van het uitstel dat de kamerfractie vraagt, snel afstel komt (...) Pas na de zomer wordt duidelijk of de CVP de kwestie opnieuw zal aankaarten. Intussen is wel een signaal gegeven. De CVP vaart nu een koers die herkenbaar is voor de traditionele CVP-kiezer, waarvan er sommige aan het twijfelen waren geslagen door de experimenten van Van Hecke." Indirect wordt toegegeven dat de druk van het Vlaams Blok niet vreemd is aan de beslissing: "Initiatieven zoals die van Alexandra Colen, de stadsgenote van Van Peel die een petitie-actie was begonnen tegen het homovoorstel van Willems, worden meteen afgeblokt." De Morgen van 28 juni meldt dat de CVP, als vergiftigd geschenk voor dat bochtenwerk, getracteerd werd op de gelukwensen van het Vlaams Blok. Ook de VU-fractie zag plots principiële bezwaren, hoewel ze het voorstel mee ondertekend hebben, en kondigde een "meer algemene antidiscriminatiewet" aan. Waar is de tijd dat Bert Anciaux zich profileerde als de grote pleitbezorger van homo- en lesbiennerechten? Dat imago heeft hem blijkbaar intussen voldoende stemmen opgeleverd. Nu profileert hij zich liever als de vrolijke gebruiker van een joint of als huilende schooljongen op de ijzerbedevaart. Het Volk van 28 juni meldt dat Van Peel er ook op stond dat "er een positieve discriminatie moet blijven van het huwelijk en het gezin." Hij haastte zich ook te zeggen "dat hij op geen enkel moment door een kerkelijk dignitaris was benaderd" Dat hoefde ook niet meer. Mark Van De Voorde had het kerkelijk standpunt glashelder geformuleerd in een blad dat CVP'ers verondersteld worden te lezen. CVP-kamerlid Van Erps beweerde dat hij het artikel in Kerk & Leven niet gelezen had (DM, 28.06.96). Zelfs dat was niet nodig, je hoefde enkel de Knack te kopen.

Outing

Yves Desmet van De Morgen maakt zich kwaad en waarschuwt: de CVP dreigt zich een confessioneel imago toe te meten dat haar op termijn alleen verder zal doen verschrompelen wegens iedere voeling met de reële wereld verloren. "Kijk maar naar wat de katholieke kerk zelf overkwam" Het is een schrale troost. Verder zorgt Desmet voor een primeur door als eerste joernalist in dit land met outing te dreigen: "Als de CVP er echt een strijdpunt van wil maken om trouwe heterokoppels tot enige toegelaten maatschappelijke norm te verheffen, als ze echt iedere andere samenlevingsvorm en relatie als minderwaardig blijft bestempelen en vooral behandelen, dan zal ze het ons niet kwalijk nemen als we in de toecomst scrupuleus zullen nakijken of al haar mandatarissen wel degelijk volgens deze norm leven. Is dit een dreigement? Eigenlijk wel ja." (DM, 28.06.96) De meest cynische commentaar staat in het standpunt van Guy Tegenbos (De Standaard, 28.06.96): "Na de vakantie wordt het hier een hemel op aarde. De CVP komt dan met een plan voor alle groepen die zich gediscrimineerd voelen. Oh, neen, niet om de discussie over de discriminatie van de homo's uit te stellen of te omzeilen! Het gaat alleen niet aan om de ene gediscrimineerde groep te laten voorgaan op de andere! Het worden drukke weken voor de CVP'ers; ze kunnen zowat iedereen over de vloer krijgen: de vrouwen en de mannen, de bejaarden en de jongeren, de gezinnen met kinderen en die zonder, de alleenstaanden, de gehuwden, de samenwonenden, de allochtonen, de autochtonen, de rokers en niet-rokers (...) De waarheid is natuurlijk anders. De CVP was even voorvechter van de wegwerking van de discriminaties tegen homo's maar wil die rol plots kwijt. Die bocht werd veroorzaakt door verschoven machtsposities en strategische overwegingen." Tegenbos maakt van de gelegenheid gebruik om zijn onvrede te uiten over de volmachten: "De frustratie onder de parlementsleden van de meerderheid neemt toe. De regering zet hen voortdurend buiten spel. Niet alleen voor volmachtwetten. Ook bij gewone ontwerpen zoals de asielwet. (...) Misschien kunnen de parlementsleden zich in de vakantie aanmelden bij hun partij als een groep gediscrimineerden." Er is trouwens nog een andere goeie reden om de uitlatingen van Van Peel over de inventaris van gediscrimineerden met een stevige korrel zout te nemen, vooral als hij oudere mensen of gehandicapten vernoemt. De regeringspolitiek is er immers helemaal niet op gericht deze groepen een beter leven te garanderen, integendeel. De door CVP en SP georganiseerde afbraak van de sociale zekerheid maakt hun positie slechter. "Moet je een achterban lastigvallen met homoseksuelen nu er nieuwe lasten in aantocht zijn?" schetst joernalist Bart Brinckman de CVP-mentaliteit in De Morgen van 29 juni.

Een van de grote CVP-tegenstanders van het wetsvoorstel is Tony Van Parys. Hij zal ondermeer de geschiedenis in gaan als de man die bij eind `91 de opening van de nieuwe FWH-kantoren in Gent een speech hield waarin hij een verband legde tussen de rechten van homo's en de rechten van het ongeboren kind. In het kamerdebat naar aanleiding van de zaak Dutroux pleitte hij voor een ethisch reveil. Maar het verzet kwam niet enkel vanuit de oude garde. Jan Van Erps (één van de "verruimers" die door Van Hecke was aangetrokken!) heeft het volgens de bevindingen van De Morgen moeilijk met de gelijkberechtiging van homo's maar wil dat zelf niet gezegd hebben. Wat hij wel zegt: "Iedereen vindt dat die mensen geholpen moeten worden." Van Erps blijkt ook heel wat homo's te kennen waarvan de meesten "duidelijk te kennen geven dat ze meer baat hebben bij die laatste oplossing (...) een inventaris van praktische problemen met de bedoeling die concreet op te lossen, eerder dan een principieel en meer ideologisch geïnspireerd wetsvoorstel." Als Van Erps net zo homofoob is als De Morgen vermoedt dan hebben we hier te maken met een vos die de passie preekt. "Mensen uit heel rechtse hoek sloven zich uit met het aandragen van juridische onvolkomenheden om niet te moeten toegeven dat ze discriminatie van homoseksuelen perfect aanvaardbaar vinden" zei Luc Willems in De Standaard van 8 juli.

De roze onderbroek van Marc Van Peel

In Terzake van 27 juni, de dag dat de CVP het wetsvoorstel afschoot, zegt Mark Van Peel ondermeer het volgende: "Ik moet u zeggen dat ik soms vragen heb bij de manier waarop rond die homoproblematiek actie wordt gevoerd. Als ik zie hoe in heel veel gezinnen in Vlaanderen bv. op het moment dat kinderen zeggen tegen hun ouders: wij zijn homofiel - dat is geen vanzelfsprekende mededeling naar vele ouders toe, vraagt een heel aanvaardingsproces enzoverder - heel veel homofielen functioneren compleet gewoon in onze samenleving.., en als die mensen dan hun belangen verdedigd zien door mensen die in roze onderbroeken op roze zaterdag op de barrikaden kruipen en daar allerlei gekke stunts uithalen dan vraag ik mij af - maar ik weet dat ook velen van hen zich afvragen - of dat de juiste manier is om die belangen en die rechten te verdedigen." Je moet maar durven: op een ogenblik dat Van Peel - als een van de machtigste figuren in de politiek - een anti-discriminatiewetsvoorstel begraaft komt hij de homo- en lesbiennebeweging de les lezen. Hij speelt hierbij de deelnemers aan de Roze Zaterdag tegen elkaar uit: de jongeren tegen de roze onderbroeken. Als er één man is die op dat moment de belangen van homo's en lesbiennes slecht verdedigde was hij dat wel. Met dergelijke uitlatingen speculeert men op de angst van homo's om zich te manifesteren en volgt hij een verdeel-en-heers strategie. Louis Tobback, die intussen al een homofobieprijs kreeg, spreidde een gelijkaardige valse bezorgdheid ten toon: "Ik denk dat als de beelden die je doorgaans met de fameuze Gay Pride Parade associeert naar Europa overgebracht worden, dit schade berokkent aan het tot stand komen van een meerderheid voor samenlevingscontrakten." (Uitkomst mei/juni '96). Als er twee figuren zijn die de homo-emancipatie schade hebben berokkent dan zijn het wel Van Peel en Tobback. In De Zevende Dag van de zondag daarop zat Tobback in een zeer comfortabele positie met Van Peel aan tafel: de zwarte piet zat bij zijn kollega en Tobback kon zich voordoen als de koele homo-minnaar die er allemaal geen problemen mee heeft.

Dutroux est arrivé

De mediacampagne rond de vermoorde meisjes heeft uiteraard gevolgen voor de emancipatie van homo's en lesbiennes en met name voor de eisen van de Roze Zaterdag. "Het ethisch bewustzijn is weer opgewekt" triomfeert Kardinaal Danneels in De Morgen van 31 augustus. Wat hij daarmee bedoelt werd begin juni netjes neergeschreven in het artikel tegen het wetsvoorstel Willems-Landuyt van Mark Van De Voorde in Kerk & Leven. Onder het motto "Marc Dutroux is een zieke, onze maatschappij is dat ook" schrijft Louis De Lentdecker in het populaire weekblad Dag Allemaal (27.08.96): "Men heeft seksuele en andere afwijkingen namens de strijd tegen de taboes een bewijs van goed gedrag en zeden gegeven. Men durfde zelfs te zeggen dat kinderen de omgang met pedofielen leuk vinden. Men heeft het traditionele gezin willen nivelleren tot iets dat niet meer waarde heeft dan een samenlevingscontract" Wat het Vlaams Blok zal ondernemen is momenteel ook nog niet duidelijk. Voor deze partij is het altijd al één pot nat geweest. Guy Tegenbos schreef na het Vlaams Blokcongres van begin juni: "De partij nagelt niet alleen andere rassen en cuituren tegen de muur, maar ook medeburgers met een andere geaardheid. De term homofielen werd niet eens gebruikt; medeburgers met die geaardheid werden meteen bestempeld als pedofielen." (De Standaard 10.06.96) De Morgen van 6 september schrijft: "De moorddadige brutaliteiten van de bende Dutroux veroorzaken bij sommige delen van de bevolking een `back to basics' gevoel. Bovendien worstelt de CVP met de naweeën van het non-discriminatiewetsvoorstel" en in De Standaard van 9 september zegt Tony Van Parys, die deel uitmaakt van de werkgroep die de fameuze inventaris van discriminaties moet opstellen dat de werkgroep andere prioriteiten heeft. Intussen schoot de CVP het wetsvoorstel definitief af. Als troostprijs krijgen we de belofte dat kan gepraat worden over een samenlevingscontrakt, enkel voor homoseksuelen. Dat betekent dat de CVP van plan is om haar tanden te zetten in de wetsvoorstellen rond partnerregistratie die door SP en Agalev werden neergelegd. Wetsvoorstellen die op zich al niet heel ver gaan en die na een weldoend CVP-bad allicht verder zullen verschrompelen.

 

 

17:26 | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.