31-08-12

Bob Carlier over het huwelijk

Bob Carlier_huwelijk.jpgIs een homohuwelijk emancipatorisch?

Twee homoseksuelen die een huwelijksachtige vriendschapsverklaring aflegden, vroegen in vorig nummer van de Homokrant reacties. Het feit alleen dat ze dit vragen, bewijst dat ze dit als een mogelijk discussiepunt zien, en niet zozeer aan hun eigen individuele handeling denken, maar wel aan de symboolwaarde en mogelijke uitbreiding ervan. Het spreekt trouwens vanzelf, dat ik over deze individuele handeling zonder sociale repercussies geen mening wens te hebben, er wordt al genoeg betutteld en bevoogd en gemoraliseerd: ze beantwoordt voor beide betrokkenen allicht aan hun individuele behoefte – ook in deze geritualiseerde vorm (die de enen nodig schijnen te hebben, de anderen niet) –, en zal hun dus de nodige voldoening geschonken hebben, waarover ik mij alleen kan verheugen.

Risico's groter dan voordelen

Anders wordt het als naar een standpunt als homobeweging gevraagd wordt. Vanuit een ideologie die gelijke rechten centraal stelt, zou een homohuwelijk kunnen bepleit worden: wat bij hetero's kan en mag, moet ook bij ons kunnen. Maar hier blijkt reeds de grenzen van zulke ideologie (die bij het begin van een beweging steeds vertrekpunt is). Is de vrouwenbeweging ermee gediend als vrouwen ook verkrachten of per definitie en in feite voorgetrokken worden bij tewerkstelling of mannen in hun mogelijkheden kunnen beperken? Is de homobeweging ermee gediend als wij onze levenswijze qua seksualiteit en relaties aan iedereen als norm kunnen opleggen of als wij van heteroseksualiteit iets verzwegens en beschaamds kunnen maken? Deze wat absurde voorbeelden tonen dat de gelijke-rechten idee slechts zin heeft binnen een bepaalde maatschappijvisie, o.a. wat betreft de wijze waarop aan relaties vorm gegeven wordt. Nu is het huwelijk (en gezin) precies de vorm waarrond de ganse seksualiteit georganiseerd is en die als enig model voor relaties voorgehouden wordt. Zo sterk is deze vorm doorgevoerd, dat men zich de vraag kan stellen of het instituut huwelijk er is voor de mensen, die er steun, veiligheid en geborgenheid in vinden; ofwel of het zich integendeel tégen hen keert. Ik heb de indruk dat de risico's groter geworden zijn dan de voordelen: beperking van ervaringskansen, afscheiding van de  buitenwereld, opslorpend karakter, spiegel en leerschool van maatschappelijke machtsverschillen, schijnveiligheid door de rituele beloften, keurslijf voor niet meer echt gevoelde verplichtingen (en dus leugens, toegevingen, verzwijgingen, frustraties en agressiviteit). Verre van mij hiermee een beeld te willen geven van alle huwelijken, ik zie deze kenmerken alleen als risico's die groter worden als de relatie geïnstitutionaliseerd wordt.

Pleidooi voor individualisering

Een homobeweging die zich naar de maatschappij richt en vragen stelt over de oorzaken van haar homovijandigheid, moet kijken naar de functies die huwelijk en gezin hier en nu binnen die maatschappij vervullen. En dan zie je, dat deze instituties hard meewerken om het bestaande systeem in stand te houden – systeem waarover wij geen redenen hebben om gelukkig te zijn. En of dit systeem nu kapitalisme of patriarchaat of bourgeoisheerschappij of heteronormaliteit genoemd wordt heeft niet zoveel belang hier: vrouwen, kinderen, homo's en lesbiennes weten (naast vele anderen) hoe de gezinscultus meewerk aan hun uitsluiting en onderdrukking. Er gaan de laatste tijd veel stemmen op om te pleiten voor een doorgedreven individualisering: het beginsel om het individu als uitgangspunt te nemen voor de wetgeving (fiscaal, verzekering, burgerlijk) en niet zijn of haar lidmaatschap van een relatie (waardoor o.a. begrippen als kostwinner, huishouden, verschillende rechtspositie ontstaan). Vooral vrouwen zien hier veel heil in om los te komen van hun afhankelijkheidspositie, zowel op het economisch vlak als in het oog van anderen (o.a. De werkgevers en de uitkeerders van werkloosheidsvergoedingen – maar evenzeer de publieke opinie -) Als homoseksuelen hebben we alle reden om op die weg mee te gaan.

Afgezien dus van respect voor wat individuen willen doen zolang het in de privésfeer blijft, meen ik dat wij ons alleen tegen een verdere uitbreiding van het huwelijk als instituut kunnen keren.

 

Bob Carlier, Homokrant januari 1983

Meer over Bob Carlier

 

19:26 | Permalink |  Facebook

1990

1990: Een Belgische Roze Zaterdag en Outing

 

1990_Roze Zaterdag0001.jpg

5 mei 1990: De Roze 90 organiseert de Roze Zaterdag in Antwerpen, die gesteund wordt door de meeste holebi-organisaties, ook door de Waalse groepen die aangesloten zijn bij Antenne Rose. In de voormiddag wordt  een roze kerkdienst door actievoerders en politie beschermd tegen een groep extreem-rechtse herrieschoppers. In de namiddag stappen we in optocht door de straten van Antwerpen en nemen deel aan een openluchtfeest waarop een hele rij sympathiserende artiesten optreden. Het RAF schrijft in 1991: “Voor het eerst sedert jaren wordt door de grote meerderheid van groepen en centra opnieuw samengewerkt aan een gemeenschappelijk project. De vaak zeer versnipperde beweging zet zo een eerste stap naar een grotere en intensere samenwerking.”  Het manifest van de manifestatie werd ondertekend door een groot aantal BV's. Aan deze Roze Zaterdag ging een geanimeerde discussie vooraf.

 

 

Outing_cover2.jpgZaterdag 20 oktober 1990: het RAF organiseert in Antwerpen een debat over outing. Outing was toen een nieuw begrip, dat heel anders werd ingevuld dan de al bestaande term coming-out. coming-out werd omschreven als het vrijwillig uitkomen voor het feit dat je holebi bent. Outing was een actievorm die kwam overwaaien uit de VS waarbij van bekende figuren zonder hun toestemming werd bekend gemaakt dat ze homo of lesbisch zijn. De actie was in de VS ondermeer gelanceerd als vorm van protest tegen het feit dat heel wat hooggeplaatste (en homoseksuele)  politici en andere hoogwaardigheidsbekleders zich niets aantrokken van de door aids geteisterde homogemeenschap. De begrippen outing en coming-out worden intussen door elkaar gebruikt. Het volledige verhaal van deze actie vind je hier.

1990_Wenskaarten.jpgNovember 1990:  Het RAF lanceert een wenskaarten-actie naar 7 bekende Vlamingen. Op het kaartje worden ze opgeroepen om voor hun homo- zijn uit te komen. Een foldertje waarmee de actie op fuiven wordt gepromoot zorgt voor commotie omdat de foto’s van vier van de 7 BV’s erop staan: Dré Steemans, Luk Appermont, Walter Capiau en Koen Crucke.  We komen er mee in het BRT-TV-programma “Zeker Weten” van Jan van Rompaey. Het RAF lanceert dit debat om de coming out, het vrijwillig naar buiten komen van holebi’s, een nieuwe impuls te geven: “We stellen vast dat de meeste uitingen van homocultuur door de media netjes buiten beeld gehouden worden en positieve voorlichting over homoseksualiteit in het onderwijs hangt nog steeds af van de goodwill van individuele leerkrachten en inspecteurs”. 

1990_Bob Carlier.jpgDecember 1990: Bob Carlier overlijdt. Als werkleider aan de Faculteit Moraalwetenschappen was hij een van de eerste figuren uit de academische wereld die aandacht besteedde aan de emancipatie van holebi’s. Hij was lid van het Roze Aktiefront en zat in de Raad van Beheer van de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH). Op zijn uitvaartplechtigheid mocht – onder druk van de familie – slechts één toespraak gehouden worden. De spreker betreurde het feit dat “een bepaald woord hier niet mag genoemd worden”. Bob Carlier, die zijn homoseksualiteit zelden verstopte, had blijkbaar nooit bij testament laten vastleggen hoe zijn uitvaarplechtigheid diende te verlopen. In de RAF-nieuwsbrief van februari 1991: “Het is in deze hypocriete maatschappij blijkbaar nodig dat we mensen, die openlijk als homo geleefd hebben, na hun dood nog eens moeten ‘outen’.” Bob voelde zich nochtans goed in zijn vel als homo. In een interview met de Homo/Lesbiennekrant van december 1983 zei hij: “Ik vind me inderdaad wel gelukkig, al moet ik er wel onmiddellijk bijvoegen dat ik vind dat we nogal in een wreedaardige maatschappij zitten. Oorlogsdreiging, milieuvervuiling, wat men doet met minderheidsgroepen, hoe men durft omspringen met mensen, machtsmisbruik, economische crisis… dat vind ik verschrikkelijk!(…) Ook heb ik het altijd nodig gevonden om me met een aantal principiële zaken bezig te houden. Vroeger was dat politiek en nu is dat sinds een hele tijd de homobeweging”.

Lees hier het standpunt van Bob Carlier over de openstelling van het huwelijk voor holebi's.

fuif_1990_november_Paradox.jpgNaar 1991

Terug naar overzicht

 

 

18:28 | Permalink |  Facebook

30-08-12

1989

fuif_1989_juli_Paradox.jpg1989: Naar een Belgische Roze Zaterdag?

3 januari 1989: Het Roze Aktiefront neemt deel aan een betoging tegen de aanwezigheid van 10 Vlaams Blokkers in de Antwerpse gemeenteraad. Het RAF verspreid ook een folder waarin gewaarschuwd wordt voor de anti-homostandpunten van het Vlaams Blok, omdat men vaststelt dat een “verontrustend aantal homo’s en lesbiennes” toch voor deze partij stemmen.

1989_Enquete.jpg13 januari 1989: Het RAF maakt de resultaten bekend van een enquête over de bereidheid van holebi's om deel te nemen aan een roze zaterdag.  Meer dan 1/3 van de ondervraagden verklaarde het zinvol te vinden om voor onze eisen op straat te komen (38 %) en 41 % verklaarde mee te zullen opstappen.  12 % vindt dat er geen homodiscriminatie meer is. Commentaar van het RAF: "Wellicht komt dit doordat ze zelf in een situatie leven waarbij ze weinig of geen onderdrukking (meer) ondervinden of zich persoonlijk aan discriminatie kunnen onttrekken. Dit wijst op de noodzaak de mensen te blijven informeren met een goed homoblad, pamfletten, acties, tussenkomsten in de media... Hoedanook is de stelling dat onze achterban niet militant genoeg is door deze enquête sterk gerelativeerd. Alsook het doemdenken dat je in deze cirisistijd niets van de grond krijgt (...) In elk geval mogen de mensen die het belang van een betoging inzien elkaar niet uit het oog verliezen." Het RAF stelt voor om in 1989 naar de Roze Zaterdag in Haarlem (Nederland) te gaan (men was reeds in Delft in 1988). In 1989 is het ook twintig jaar geleden dat de Stonewall-rellen plaats vonden. "Misschien kunnen we ook rond dit thema een activiteit organiseren" schrijft het RAF.

1989_RAF_Lidkaart.jpgJanuari 1989: het honderdste RAF-lid meldt zich. Een RAF-lidkaart geeft recht op gratis toegang tot de (maandelijkse) RAF-fuiven, een jaarabonnement op De Janet en op de RAF-nieuwsbrief.

1989_Roze90_Ik doe het ook_5mei1990.jpgJuni 1989: Samen met de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (Homofilie is in de naam van de federatie intussen gewijzigd naar Homoseksualiteit) wordt deelgenomen aan de Nederlandse Roze Zaterdag in Haarlem. De Roze 90, het comité dat op 5 mei 1990 de roze zaterdag in Antwerpen organiseert verspreidt een oproep (met spandoek en T-shirts) aan alle Nederlanders om die dag naar Antwerpen te komen. 

Naar 1990

Terug naar overzicht

 

20:39 | Permalink |  Facebook

1988

1988: Protestacties tegen de Anti-homowet in Groot-Brittannië

 

1988_Clause28_Ambassade.jpgMaandag 8 januari 1988: Het Roze Aktiefront geeft samen met holebigroepen uit Gent en Hasselt een brief af aan de Britse Ambassade in Brussel om te protesteren tegen Clause 28, de nieuwe Britse anti-homowet. Deze wet verbiedt ondermeer positieve voorlichting over homoseksualiteit in het onderwijs en  maakt het mogelijk homo-literatuur uit de openbare bibliotheken te verwijderen.

1988_Clause28_Marks&Spencer.jpgZaterdag 30 april 1988: Het “Roze Comité 28” waarin ook het Roze Aktiefront actief is, voert op de Antwerpse Meir een prikactie aan de Antwerpse vestiging van Marks & Spender  tegen Clause 28. Een van de actievoerders wordt opgepakt door de Antwerpse politie. Een andere actievoerder wordt geïnterviewd voor Lichtpunt het vrijzinnige “programma voor derden” op de openbare omroep. 

Zaterdag 4 juni 1988: het Roze Aktiefront neemt deel aan een protesthappening tegen Clause 28 in de Vooruit in Gent. Meer info over de solidariteitsacties tegen Clause 28 vind je hier.

fuif_1988_september.jpgSeptember 1988: Het RAF doet een oproep om opnieuw op straat te komen met onze eisen. 

Oproep aan alle homo's en lesbiennes

Aan alle homo- en lesbienne-organisaties in België 

1981_Optocht Antwerpen0001.jpgJaarlijks demonstreren tienduizenden lesbiennes en homo's over gans de wereld: Engeland, Nederland, De Verenigde Staten, Zweden, Frankrijk... In België is het sedert 1982 geleden dat homo's en lesbiennes nog op straat kwamen voor hun eisen.  

Zes jaar lang werd de homo- en lesbiennesolidariteit enkel binnenskamers gevierd. Beter dan niets,maar toch... We menen dat het dringend tijd wordt dat hierin verandering komt. Van het eisenplatform waarvoor we in '82 voor het laatste op straat kwamen werd reeds... één eis gerealiseerd, namelijk de afschaffing van artikel 372bis. Intussen kunnen er een aantal eisen aan ons lijstje toegevoegd worden: schrapping van ontucht uit het strafwetboek, realiseren van een antidiscriminatiewet, stopzetting van de repressie tegen homomilitanten die pamfletten uitdelen aan scholen... Er zijn, sedert '82, veel redenen-bijgekomen om te demonstreren. 

1981_Optocht Antwerpen0002.jpg

Een homodemonstratie op Belgisch grondgebied is méér dan alleen maar een drukkingsmiddel om onze eisen kracht bij te zetten: de homo- en lesbiennebeweging heeft met haar Gay Pride Day-traditie in grote delen van de wereld een wapen in handen tegen het doodzwijgen van onze levensstijl. Het denken over homo-  en lesbienneseksualiteit evolueert moeizaam van het idee dat het een ziekte of een afwijking zou zijn naar de vaststelling dat het hier om een minderheid gaat die, zoals andere minderheden en ook zoals vrouwen, haar (mensen)rechten opeist. Een jaarlijkse demonstratie is de uitdrukking van het besef dat we evengoed als migranten(Festival van de Immigrant), arbeiders (1 mei) en vrouwen(Internationale Vrouwendag) een strijddag nodig hebben. 1981_Optocht Antwerpen0003.jpg

We zijn van mening dat, naast een groot feest of happening, een betoging op straat niet mag ontbreken. Homo's en lesbiennes hebben zich al të lang verstopt in bars en stadsfeestzalen... Op straat komen voor onze eisen betekent een gedeelte van onze angst overwinnen. Het opnieuw organiseren van een "Roze Zaterdag" in België kan ook een positieve stimulans zijn om onze meningsverschillen opzij te zetten en gezamenlijk voor eenzelfde doel te strijden. Deze oproep is dan ook gericht naar alle homo- en lesbienne-organisaties. We weten dat duizenden homo's en lesbiennes van ons een eensgezinde opstelling verwachten. Meningsverschillen, noch conflicten uit het verleden kunnen als excuus gelden om niet mee te doen.

Deze oproep gaat ook naar alle homo's en lesbiennes, al dan niet georganiseerd in een groep, om hun steentje bij te dragen. Met de inzet van tientallen vrijwillig(st)ers kan een Belgische "Roze Zaterdag '89" een succes worden! We stellen voor om in september de koppen bij mekaar te steken en zo snel mogelijk aan de voorbereiding te beginnen. De homo- en lesbiennegroepen zullen hiervoor schriftelijk uitgenodigd worden. 

Het  Roze Aktiefront

foto's: Optocht 1981 in Antwerpen

Naar 1989

Terug naar overzicht

 

 

 

16:49 | Permalink |  Facebook

1987

1987: Solidair tegen Apartheid en met Seropositieven


Receptie Vrij veilig en Voer Aktie_20150603_0002.jpg1987_Vrij Veilig en voer actie_3.jpgJanuari 1987:
Het Roze Aktiefront lanceert op haar nieuwjaarsreceptie de slogan: “Vrij veilig en voer actie”. In de brochure die de bezoekers krijgen zit ook een condoom voor anale seks. De actie werd als volgt toegelicht: “Deze en andere initiatieven van homogroepen worden wel eens als excuus aangehaald door de verantwoordelijke overheid om de aidspreventie bij de homoseksuele doelgroep te verwaarlozen. Volledig onterecht. De homo- en lesbiennebeweging krijgt in België nauwelijks middelen om haar achterban te bereiken. Ze moet genoegen nemen met enkele kruimels die van tafel vallen. Een uitgebouwde infrastructuur voor het bereiken van onze doelgroep is onbestaande. Gans de beweging draait op middelen die door vrijwillig(st)ers worden verzameld. De meeste homomannen zijn zich niet bewust van de noodzaak van veilig vrijen." Rechts: artikel in De Morgen.

1987_Alfred Machela_Helta_3.jpg

September 1987: het Roze Aktiefront neemt mee het initiatief tot HELTA: “Homo’s en lesbiennes tegen Apartheid”. Zuid-Afrika was toen nog niet bevrijd van het apartheidsregime maar er was een militante holebi-beweging die deel uitmaakte van de anti-Apartheidsbeweging.  Er worden contacten gelegd met Zuid-Afrikaanse holebi-organisaties en we organiseren een avond in Antwerpen (foto) en Brussel met de zwarte homo-activist Alfred Machela.

1987_Boycot Continental Foods_2.jpgSeptember 1987: Het Roze Aktiefront voert een pamflettenactie “Boycot Continental Foods” tegen het gelijknamige bedrijf dat een arbeider aan de deur zette omdat hij seropositief is. Het RAF schreef toen: “Seropositieven zijn de politieke vluchtelingen van de homowereld: ze hebben geen rechten en worden meestal aan hun lot overgelaten. De zeldzame initiatieven voor begeleiding en opvang van seropositieven en aidspatiënten zijn alweer het werk van vrijwillig(st)ers”. 'Peter' was een pseudoniem voor Patrick Reyntiens, die nog steeds actief is rond hiv bij Sensoa. Patrick ontving in 2014 de Lifetime Achievement Award van koepelorganisatie çavaria. Actuele info over hiv en aids bij homomannen vind je hier.

1987_Jongen_met_jongen001.jpgSeptember 1987: Je kan nu ook lid worden van het Roze Aktiefront.  Wie lid wordt (400 frank per jaar) krijgt gratis toegang op de RAF-fuiven, mag gratis zoekertjes plaatsen in de RAF-nieuwsbrief en ontvangt gratis de poster “Jongen met jongen, moet kunnen”. Een RAF-lid wordt niet geacht aan alle acties mee te doen, maar geeft door lid te worden te kennen dat hij/zij de werking steunt.

1987_Stemrechtbetoging_Genk.jpgZaterdag 31 oktober 1987: Een delegatie van het Roze Aktiefront neemt deel aan een betoging in Genk voor migrantenstemrecht. Het pamfletje dat tot deelname aan deze betoging oproept heeft als titel: “Stemrecht voor Homo’s?” Over deze slogan schreef het RAF 1991: “Even vanzelfsprekend als homo’s stemrecht hebben, zou dat ook zo moeten zijn voor migranten. Begin jaren ’80 stond het toekennen van stemrecht aan migranten nog in een regeringsverklaring. 10 jaar later nemen de grote partijen, die deze verklaring ondertekenden, meer en meer de standpunten van het Vlaams Blok over…”

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

1987_Dirk Cantillon.jpgNovember 1987:  RAF-militant Dirk Cantillon overlijdt aan aids. Dirk was een van de opmerkelijkste en meest dynamische figuren die de holebi-beweging in België ooit gekend heeft. Hij was eerder actief in De Rooie Hond en De Rooie Vlinder. Daarna was hij een van de mede-oprichters van het RAF. Lees hier het aangrijpende verhaal van zijn jeugd. 

Naar 1988

Terug naar overzicht

 

12:32 | Permalink |  Facebook

29-08-12

1986

1986: 30.000 Aids-folders in Antwerpen en een eigen platform

1986_Folder_aids_Wivina De Meester_onderschrift.jpgJanuari 1986: het Roze Aktiefront lanceert een actie waarbij in het Antwerpse 30.000 folders over aids verspreid worden. De folder, die tot stand kwam met de hulp van medici en aidsorganisaties, geeft concrete informatie over safe sex en condooms. Dit kon nauwelijks gezegd worden van de folder (“Open je ogen voor Aids ze sluit”)  die zes maanden later door staatssecretaris van Volksgezondheid Wivina De Meester werd verspreid. In de de RAF-folder werd de vraag gesteld: “Moet (premier) Martens aids krijgen voor de overheid het probleem ernstig aanpakt?” Het RAF schreef in 1991: ”Deze slogan bleek zeer relevant en is dat anno 1991 nog altijd. Een efficiënt aids-beleid is er in dit land nog altijd niet. De overheid, met de hete adem van de Katholieke Kerk en het Vlaams Blok in de nek, verliest kostbare tijd. Dat heeft in de eerste plaats catastrofale gevolgen voor de homogemeenschap, die nog steeds het felst door de ziekte getroffen wordt. Zowel de homobeweging als de aidsorganisaties staan vrijwel machteloos: geld en middelen voor het opzetten van informatie- en preventiecampagnes zijn er niet. Bestaande initiatieven botsen op een verstarde CVP-moraal, die het denken van de bevolking over seksualiteit nog steeds in haar ijzeren greep probeert te houden. Een goede aidscampagne kost nochtans slechts een fractie van het bedrag dat de Belgische overheid aan de Golfoorlog heeft besteed”. Actuele info over aids en hiv vind je hier.

1986_theenamiddag_porno.jpg3 mei 1986: Het RAF organiseert regelmatig 'theenamiddagen' waarop dieper wordt ingegaan op onderwerpen die in de werking niet of minder aan bod komen. Deze bijeenkomst gaat over pornografie.

1986_Wat je als homo moet weten.jpgMei 1986: Het Roze Aktiefront, dat intussen 5 jaar bestaat, publiceert voor het eerst een platform. Daarover schreef het RAF in een brochure naar aanleiding van het 10-jarig bestaan: “Het is het resultaat van veel discussiëren en plannen maken. We deden ook zo maar niet eender wat, de voorbije 5 jaar. Basis van ons werk is het RAF-platform. Dat is niet enkel bedoeld voor harde actievoerders, maar voor alle homo’s en lesbiennes die verder kijken dan hun eigen leven en omgeving. De brochure met het RAF-platform draagt dus niet zonder reden de titel “Wat je als homo moet weten”.

Lees hier de herwerkte versie uit 1990. 


1986_Betoging Martens6.jpg

31 mei 1986: Het Roze Aktiefront neemt deel aan een vakbondsbetoging tegen een bezuinigingsplan van de regering Martens met een spandoek: Homo’s tegen Martens 6.

Recente informatie over LGBT en Vakbond

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

 

1986_Karel Dillen.jpgJuli 1986: Het Roze Aktiefront en de Federatie Werkgroepen Homofilie (nu çavaria) protesteren gezamenlijk tegen een wetsvoorstel van Karel Dillen van het Vlaams Blok dat de leeftijdsgrens voor alle seksueel contact wil optrekken van 16 naar 18 jaar. Dat is dus het tegenovergestelde (en een uitbreiding naar heteroseks) van de eis tot afschaffing van 372bis. Dit is het telexbericht zoals het toen naar de pers werd verstuurd.

Naar 1987

Terug naar overzicht

 

19:20 | Permalink |  Facebook

1985

1985: Het gevecht om de kinderziel

Edegem_Nieuwsbrief0001.jpgFebruari tot juni 1985: in Edegem wordt een strijd gevoerd voor het recht op het uitdelen van homo-pamfletten aan het Onze Lieve Vrouw van Lourdes-college. Politie, rijkswacht, de Liga voor Mensenrechten, locale politici en zelfs het Vlaams Blok mengen  zich in de zaak. Het RAF en HAGAR (een andere Antwerpse holebi-actiegroep) verdedigen zich hardnekkig en gaan verschillende keren terug naar de schoolpoort, ondanks het feit dat ze telkens opnieuw opgepakt worden door de politie en één keer aangevallen worden door het Blok, Xavier Buisseret op kop. Het Anti-fascistisch Front (AFF) springt hen bij. Een samenscholingsverbod aan de school zou op 31 mei 1985 doorbroken worden door een gezamenlijke actie van AFF, RAF en HAGAR.1985_Scholen_uitnodiging.jpg Xavier Buisseret zou later veroordeeld worden tot een morele frank schadevergoeding wegens het fysiek aanvallen van 3 homomilitanten. Wat het Blok er alvast niet van weerhield om hem bij de daaropvolgende parlementsverkiezingen op een verkiesbare plaats te zetten. Later zal Buisseret zijn parlementszetel opgeven toen bekend werd dat hij zich op het partijsecretariaat schuldig maakte aan ongewenste seksuele intimiteiten met enkele jonge meisjes. Slogan van Buisseret tijdens zijn actie in Edegem was “Handen af van onze kinderen!” Wij 1985_Edegem_Buisseret_verslag.jpgtrokken daarna naar de schoolpoort met "Handen af van homo's".

Pausbezoek_JVA_september1985_nr7_donker.jpgZondag 12 mei 1985: het RAF neemt deel aan een betoging in Brussel tegen het bezoek van Paus Johannes-Paulus II aan België. Opnieuw wordt geprotesteerd tegen het standpunt van de Katholieke Kerk inzake homoseksualiteit. Dit standpunt werd in een brief van de Congregatie voor de Geloofsleer nog maar eens bevestigd: “Wanneer een burgerlijke wetgeving wordt ingevoerd om een gedrag te beschermen, waarop niemand enig recht kan doen gelden, zal noch de Kerk noch de samenleving in haar geheel zich er nog over verbazen, wanneer ook andere verkeerde meningen en praktijken veld winnen en ongerijmde en gewelddadige gedragingen toenemen” Met “gedrag” wordt wel degelijk de homoseksuele levensstijl bedoeld. Pausbezoek_sticker.jpgHet standpunt van de Kerk  geeft vrij spel aan herrieschoppers (en aan het Vlaams Blok, zoals we in Edegem hadden onvervonden) om holebi’s met geweld te bedreigen, en moedigt politici aan om wetten die holebi’s beschermen tegen discriminatie tegen te houden. Er wordt een homo-anti-paus-comité opgericht dat een sticker uitgeeft en in een persbericht beklemtoont dat "de pauselijke opvattingen niet van de hand kunnen gedaan worden als hersenspinsels van een excentriekeling. Door de invloed van de kerk en de christelijke leer is de pauselijke veroordeling van homoseksualiteit een tastbare werkelijkheid: ontslag van homoseksuele leerkrachten, anti-homocampagnes in de katholieke pers, de tegenwerking van de CVP tegen elke homovriendelijke wetgeving, het doodzwijgen en onderdrukken van homoseksualiteit in scholen, ziekenhuizen, opvoedingstehuizen..."

September 1985: de Holebibeweging kent de burgemeester van Edegem Van De Kerckhof de jaarlijkse homofobieprijs toe omwille van zijn starre houding in het conflict aan het college. Het toekennen van de prijs wordt een jaarlijkse weerkerende actie. Snel wordt daar ook een positieve prijs aan  toegevoegd, de Homofolieprijs. Deze werd ondermeer toegekend aan Mieke Vogels, Margriet Hermans en Kurt Van Eeghem voor hun inspanningen in de strijd voor holebi-emancipatie.

Naar 1986

Terug naar overzicht

fuif_1985_november_Vooruit.jpg

 

 

14:42 | Permalink |  Facebook

28-08-12

Het RAF van jaar tot jaar

RAF_Logo0002.jpgHier zie je de hoogtepunten uit de bewogen en kleurrijke geschiedenis van het Roze Aktiefront (RAF). Heb je interesse voor bepaalde documenten die nog niet online staan, stuur dan gerust een mailtje.

BELANGRIJK: heb je zelf nog foto's, teksten, pamfletten, affiches of andere documenten die te maken hebben met de periode 1981-2001? Geef ons een seintje. We verwerken het materiaal graag op deze blog. 

 

 

1981: Een militante start in Kortrijk en Mons

1982: Geen dag, geen week, maar een leven lang!

1983: Een eigen blad en pamfletten aan scholen

1984: Acties tegen sluiting homosauna en tegen 372bis

1985: Het gevecht om de kinderziel

1986: 30.000 Aids-folders in Antwerpen en een eigen platform

1987: Solidair tegen Apartheid en met Seropositieven

1988: Protestacties tegen de Anti-homowet in Groot-Brittannië

1989: Naar een Belgische Roze Zaterdag?

1990: Een Belgische Roze Zaterdag en Outing

1991: Oorlog in de Golf, een T-shirt en een Homomonument

1992Verzet tegen het Blok en solidariteit met allochtonen,  scheepsbouwers  en mensen met hiv

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

 

21:21 | Permalink |  Facebook

1984

1984: Acties tegen sluiting homosauna en tegen 372bis

Haenen_Vincineau0001.jpgVrijdag 6 april 1984: het RAF voert, samen met diverse andere verenigingen, actie aan het Justitiepaleis in Brussel tegen de sluiting van twee homosauna’s (Macho 1 en Macho 2) in Antwerpen en Brussel en tegen het vasthouden van de uitbater Michel Vincineau (activist en prof aan de ULB)  en de barman Rudi Haenen. Onderzoeksrechter Guy Bellemans motiveert zijn ingrijpen door te verwijzen naar de wetgeving over het begrip ontucht. Diverse andere acties zouden later volgen, ondermeer het omdopen van de Vrijheidsstraat te Antwerpen in “Vincineau-haenen-straat”.

Macho_De Janet_mei1984_klein.jpg

Het RAF werkt bij deze acties samen met de de franstalige koepelorganisatie Tels Quels en met de FWH.  Na een lange juridische lijdensweg zouden beide homo’s worden vrijgesproken. De affaire leidde ook tot een wetsvoorstel ter afschaffing van het begrip “ontucht” uit het strafwetboek van Agalev-kamerlid Wilfried Van Durme. Het wetsvoorstel zou het niet halen. De eis tot afschaffing van ontucht werd later opgenomen in het eisenplatform van de Roze Zaterdag. (illustratie: artikel uit Janet Van Antwerpen, mei 1994 nr.3)

Eerste Fuif Paradox.jpgVrijdag 4 mei 1984: Het RAF organiseert de eerste van een lange reeks homofuiven in de Antwerpse zaal Paradox aan de Waalse Kaai. Talloze holebi-groepen zouden snel ons voorbeeld volgen.  De fuiven vormen nog steeds een belangrijke vorm van inkomsten voor de meeste holebi-organisaties.

Zaterdag 13 mei 1984: Het RAF neemt deel aan de Jongerenmars voor Werk in Brussel.Jongerenmars_mei1984_20150316_0001.jpg

Helaas ook Kristus0001.jpg

Meer over holebi's in de sociale strijd

Oktober 1984: Het RAF publiceert de brochure “Helaas, ook Christus was misschien een homo” waarin een verklaring gezocht wordt voor de homo-onderdrukkende refleksen van de Katholieke Kerk. Auteur van de brochure is Paul Gordyn.

1984_Theenamiddag biseksualiteit_0001.jpg

December 1984: Het RAF roept de popgroep Bronski Beat (met leadzanger Jimmy Sommerville) uit tot “Homo’s van het Jaar” omwille van hun openlijk en compromisloos homo zijn.

22 december 1984: Het RAF doet een prik-actie in Zele voor het huis van Etienne Cooreman, voorzitter van de senaatscommissie voor justitie. Bedoeling is hem aan te manen spoed te zetten achter de afschaffing van artikel 372bis uit het strafwetboek, dat de leeftijdsgrens voor homoseks op 18 jaar bepaalde, terwijl heteroseks toegelaten was vanaf 16 jaar.

Cooreman_actie_Janet van Antwerpen_5_januari 1985_detail.jpgHet artikel zou uiteindelijk afgeschaft worden in juni 1985. Een overwinning voor de holebibeweging, en tegelijk ook het enige wat in het parlement voor holebi’s gebeurde in die 10 jaar. Zowel het wetsvoorstel Vandenbosche, dat discriminatie omwille van seksuele en relationele voorkeur wou verbieden, als het wetsvoorstel Van Durme dat het begrip ontucht wilde afschaffen, bleven onbehandeld. Lees hier het verslag van de actie in Zele.

Naar 1985

Terug naar overzicht

 

20:48 | Permalink |  Facebook

1983

1983: Een eigen blad en pamfletten aan scholen


Scholen_0001.jpgFebruari 1983:
Het RAF deelt voor het eerst pamfletten uit aan een middelbare school. 

Scholen_Linkeroever0002.jpg

Een eerste pamfletje bevat enkel een afbeelding van een roze driehoek en volgende tekst: “Wat moet dit voorstellen? Een roze driehoek. De betekenis ervan is je ofwel onmiddellijk duidelijk, ofwel helemaal niet. In het laatste geval wordt het spannend… je vinger opsteken en het vragen in de klas? Maar aan welke leraar… Biologie, Nederlands, Geschiedenis? Probeer het maar…”  

Een tweede pamflet, dat enkele dagen later wordt uitgedeeld, bevat de nodige uitleg. Deze actie zou aan een 40-tal scholen gebeuren. Vooral in Antwerpen, maar op aanvraag (soms van leerlingen zelf) ook in Gent, Leuven, Vilvoorde, Turnhout, Kalmthout, Essen…  Deze actie ontlokte vaak hevige reacties, vooral van katholieke schooldirecties die er soms zelfs de politie bij haalden.

Scholen_0002b_c.jpg

Zondag 23 oktober 1983: Het RAF neemt, samen met andere holebi-organisaties, deel aan de betoging
tegen de plaatsing van kruisraketten in België.
Ook de FWH roept om tot deelname. Onze aanwezigheid op manifestaties van vrouwen, migranten, jongeren, vakbonden en van de vredesbeweging zal een vaste waarde worden, zowel in het programma van het RAF als in het beeld van deze manifestaties. 

Meer over holebi's in de sociale strijd

Janetten tegen Raketten0002.jpg

Zaterdag 24 december 1983: het RAF deelt in verschillende steden pamfletten uit waarin de kerkelijke houding tegenover homoseksualiteit aan de kaak wordt gesteld. In Antwerpen gebeurt dit ondermeer door twee als kerstman verklede RAF-militanten.

Janet Van Antwerpen_nulnummer.jpgMei 1983: Het nulnummer van de Janet Van Antwerpen verschijnt. Dit blad, dat later kortweg “De Janet” zou heten, zou jarenlang de spreekbuis van het RAF blijven. Vanaf 1990 komt het blad in handen van een aparte redactie. Deze zal later fusioneren met de redactie van de Homo-Lesbiennekrant en het blad Zizo oprichten.

Breendonk_1983.jpgJuni 1983: Het RAF organiseert, samen het de FWH en het Antifascistisch Front, een herdenkingsplechtigheid aan het fort van Breendonk. Het feit wordt aangeklaagd dat homoseksuelen niet voorkomen op de lijst van slachtoffers van het nazibewind en na de oorlog ook geen schadevergoeding of erkenning kregen. Het zou tot 2004 duren vooraleer Yvan Brys namens de holebifederatie (çavaria) officieel een krans zou kunnen neerleggen om de holebi's en transgenders te herdenken die in de concentratiekampen omkwamen.

RAF_nieuwsbrief_dec1983.jpgDecember 1983: het eerste exemplaar van de RAF-nieuwsbrief wordt verzonden naar een 80-tal adressen.  Tien jaar later zou dit adressenbestand uitgegroeid zijn tot 900. De nieuwsbrief is op dat moment gratis en bevat ook een activiteitenkalender en zoekertjes.

Naar 1984

Terug naar overzicht fuif_1983_maart_Vooruit.jpg

17:33 | Permalink |  Facebook

1982

1982: Geen dag, geen week, maar een leven lang!

 

 

1982_Geen dag geen week.jpg26 juni 1982: Het RAF neemt deel aan de Homo/Lesbienneweek, georganiseerd door de koepelorganisatie FWH (Federatie Werkgroepen Homofilie) We lanceren de slogan: 'Geen dag, geen week, maar een leven lang openlijk homo en lesbienne'.

1982_september_Actie_Spaans Consulaat_Antwerpen.jpg

Zaterdag 18 september 1982: aan het Spaanse Consulaat in Antwerpen wordt door het RAF actie gevoerd tegen de veroordeling tot 4 maanden gevangenis van de hoofdredacteur van een Spaans homoblad door het Francoregime.

KNS_Dec1982.jpgDecember 1982: Het RAF verspreidt aan de Antwerpse KNS een pamflet waarin geprotesteerd wordt tegen de inhoud van het toneelstuk 'Arm Vlaanderen', dat homoseksualiteit als thema heeft.  Vooral het stereotiepe gedrag van de personages wordt op de korrel genomen.

 

fuif_1982_Tsjaplin.jpgNaar 1983

Terug naar overzicht

17:12 | Permalink |  Facebook

1981

1981: Een militante start in Kortrijk en Mons

 

16 oktober 1981: Oprichtingsvergadering van het Roze Aktiefront.

Eliane Morissens_Docu0001.jpgZaterdag 24 oktober 1981: Het RAF neemt deel aan een protestbetoging tegen het ontslag van de lerares Eliane Morissens door de (socialistische) Bestendige Deputatie. Reden van haar ontslag: haar medewerking aan een televisieprogramma waarin ze haar coming out deed als lesbienne. De betoging trekt door de straten van Mons en verloopt, zoals dat zo mooi in de krant staat, zonder incidenten. De eis tot heropname van Eliane zou maandenlang een strijdpunt blijven voor de holebibeweging. Eliane zou haar verzet volhouden tot voor het Hof van Straatsburg, waar ze geen gelijk kreeg.

1981_Kortrijk.jpgZaterdag 16 december 1981: Het Roze Aktiefront deelt in Kortrijk pamfletten uit waarin de groep wordt voorgesteld en waarin ook geprotesteerd wordt tegen een politiereglement dat actiegroepen verplicht aan de burgemeester toelating te vragen voor het uitdelen van pamfletten. Dit keer verloopt de actie niet  zo rimpelloos. De actievoerders worden opgepakt en enkele uren vastgehouden. Maar niet getreurd: ’s avonds organiseren we in zaal Limelight onze eerste fuif. Op het roze pamflet dat wordt verspreid staan de doelstellingen van het RAF.

Eerste pamflet0003a.jpg

Naar 1982

Terug naar overzicht

 

 

16:50 | Permalink |  Facebook

27-08-12

Confetti voor Cooreman

Confetti voor Cooreman

Cooreman_actie_Janet van Antwerpen_5_januari 1985.jpg

Zaterdagavond 25 juni 1983, op de zesde internationale homo- en lesbiennedag georganiseerd door de FWH, wordt uitbundig feest gevierd. Reden tot fuiven was er wel want uitgerekend die dag keurde de Kamer van Volksvertegenwoordigers het wetsvoorstel goed ter afschaffing van het beruchte artikel 372bis. Dit artikel bepaalt de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact op 18 jaar; heteroseks is reeds toegestaan vanaf 16 jaar.

Voor het eerst bleken de volgehouden acties van De Rooie Vlinder en het gefriemel van de FWH achter de politieke schermen, enige concrete resultaten op te leveren. "Nog slechts een kwestie van enkele weken..." zo klonk het die avond "... en 372bis behoort voorgoed tot het verleden." Inderdaad, de goedkeuring was nog niet helemaal definitief want deze moest eerst nog bekrachtigd worden door de Senaat. En wat weinigen vermoedden, gebeurde ook. Die 'enkele weken' wachten zijn intussen uitgegroeid tot zo'n volwassen achttien maanden.

Etienne Cooreman, CVP'er en voorzitter van de betrokken Senaatscommissie weigerde botweg dit punt op de  agenda te plaatsen. De heer Cooreman doet zijn werk dus niet en de steeds dieper indommelende homobeweging merkt dat amper. Maar intussen blijft 372bis springlevend. Zolang de afschaffing niet definitief is wordt deze wet nog steeds toegepast.

Cooreman_actie_Pamflet_Zele.jpgNaar Zele

Het RAF, niet erg gerust in heel dit vertragingsmanoeuvre, besloot daarom op zaterdag 22 december 1984 op verplaatsing te gaan spelen in het Oost-Vlaamse Zele, een prachtig provinciestadje en tevens woonplaats van homoboeman Cooreman. Met een 10-tal roze fronters werd postgevat aan zijn woning gelegen in een drukke winkelstraat. Temidden de eindejaarsdrukte konden we alvast op voldoende publieke belangstelling rekenen. Dankzij de overvloedige confetti-regen waar wij met plezier voor zorgden, keurde Cooremans stoep helemaal roze. Omhangen met roze linten kreeg zijn voordeur wat extra kerstversiering toebedeeld. Via pamfletten en bordjes met slogans maakten we onze boodschap aan de bevolking van Zele duidelijk: "Cooreman moet zijn werk doen en het wetsontwerp Vandenbossche gehandelen zodat de Senaat het kan goedkeuren en 372bis daarmee voor goed de wereld uit is."

Aan de stok

Eventjes leek het of we aan het kortste eind zouden trekken. Een woedende dame vond het ongehoord dat we zo ongestuurd Cooremans' stoep bevuilden en riep uit dat we geen reden tot protesteren hadden omdat we niet wisten "wat deze goeie man al allemaal voor België gedaan heeft." Daar hadden we inderdaad het raden naar. We kregen het bijna letterlijk met haar aan de stok toen ze het op een lopen wilde zetten met onze bordjes. Zoiets konden we moeilijk toestaan, tenzij ze natuurlijk mee actie wilde voeren. Het werd ons duidelijk dat we hier te doen hadden met een fanatieke Cooreman-volgelinge. Naast het pamflet overhandigden we haar ook een brief met onze eisen, bestemd voor Cooreman. Hij zelf, zo mochten we nog vernemen, was op het ogenblik van de actie 'werkzaam' in de Senaat.

Een tweede belangrijk incident kwam er toen nog een andere verontwaardigde slippendrager van Cooreman kwam opdagen met het niet mis te verstane verzoek de stoep school te vegen. Hij dreigde met de politie, die tot driemaal toe kwam aanzetten maar ons verder rustig liet begaan. Een exemplaar van het pamflet werd opgevraagd.

1 zielige BOB'er

Vooraf hadden we eigenlijk erger verwacht. Temeer omdat De Morgen in een wakkere bui ons persbericht een dag te vroeg had afgedrukt. Zo ging de nodige geheimhouding rond deze 'Operatie Mammoet' finaal de mist in. Spijtig genoeg zijn we het niet waard dat voor een aangekondigde actie van het RAF de straat met enkele knappe Friese Ruiters wordt afgezet. We moesten het stellen met 1 zielige BOB'er, in zijn glimmende wagen verdacht goed opgesteld langs de straatkant.

Cooreman_De Morgen 21dec 1984.jpg

Er kwamen positieve reacties van de Zeelse bevolking. De meesten namen het pamflet, met een voor de kersttijd gebruikelijke beminnelijkheid in ontvangst. Een vrouw op jaren moest het over de lippen "dat we groot gelijk hadden om eens te zeggen wat mannen als Cooreman horen te doen, tenslotte doen zij met ons elke dag hetzelfde!". Na een uurtje uitdelen en confetti strooien werden de resterende pamfletten gebust en verspreid aan de ingang van een warenhuis.

Gelijke behandeling nog geen gemeengoed

Met deze actie heeft het RAF weer de lont aan het vuur gestoken om 372bis definitief in de lucht te blazen. Het gedraal in de Senaatscommissie kan door geen enkele homo aanvaard worden. Het is nu wel duidelijk dat het idee van gelijke behandeling van homo's nog geen gemeengoed is in onze democratie.

Noch een aantal homovriendelijke politici als Marijke van Hemeldonck en Luc Vandenbossche, noch een antidiscriminatiewet - als die er ooit komt - kunnen onze voldoende garanties geven. Het blijft de zaak van de homo's om zelf onze rechten af te dwingen. Deze strijd heeft slechts kans op slagen als zij door zoveel mogelijk homo's ook daadwerkelijk gevoerd wordt!  Dat kan op verschillende plaatsen en niet in het minst op straat!

Mocht blijken dat de heer Cooreman onze aanmaning tot spoed verder negeert, dan mag hij verdere acties aan zijn deur verwachten.

Verslag: Bronski Piet in Janet Van Antwerpen, januari 1985 (nr. 5)

 

372bis_afschaffing_staatsblad.jpgDe opheffing van artikel 372bis verscheen in het Staatsblad van 18 juni 1985

21:13 | Permalink |  Facebook

07-08-12

Homo's bij Smet: 'Laten we elkaar geen Mietje noemen'

FWH bij Miet Smet0001.jpgEen van de (weinige) acties in de jaren '90 waar het RAF niet bij was. Staatssecretaris Miet Smet voelde zich niet bevoegd voor een homo- en lesbiennebeleid. De FWH (nu: çavaria) vond van wel.

 Homo's bij Smet: 'Laten we elkaar geen Mietje noemen'

 

BRUSSEL - De Federatie Werkgroepen Homofilie (FWH) eiste gisteren aan het staatssecretariaat van Emancipatie een onderhoud met Miet Smet. Hiermee wilde zij haar verontwaardiging uiten na de weigering van Moet Smet om het homo- en lesbiennebeleid tot haar bevoegdheid te rekenen. Na veel heen en en weer geduw werd een delegatie uiteindelijk ontvangen door kabinetschef Ronse.

De vertegenwoordigers van de FWH voelden zich vrij agressief behandeld door de conciërge "die ons eerst met een schaar te lijf ging en het daarna nodig achtte de rijkswacht op te roepen." Zij hadden spandoeken bij met slogans als 'laten we elkaar geen Mietje noemen' en ze lieten in aanwezigheid van de rijkswachters een 200-tal roze ballonnen los.

Kabinetschef Ronse herhaalde het standpunt van Miet Smet dat zij niet bevoegd is voor het homo- en lesbiennebeleid. Nochtans meent de FWH dat Smet dit wel degelijk is. Hierbij beroept zij zich op artikel 2.2 van het Koninklijk Besluit van 22 september 1988 waarin de bevoegdheden van de staatssecretaris van Emancipatie zijn bepaald. Die bevoegdheden houden in: "Het nemen van initiatieven gericht op: de integratie van een aantal groepen in de samenleving die omwille van financiële, familiale of maatschappelijke omstandigheden niet volwaardig participeren".

FWH bij Miet Smet_quote0001.jpg

Volgens de FWH gaat het niet op dat Miet Smet "zich wel bevoegd voelt voor de discriminatie van vrouwen, terwijl de helft van homo's en lesbiennes vrouwen zijn." De Federatie stelt dat "het onduidelijk is waarom dit aspect van vrouw-zijn verwaarloosd wordt" en leidt eruit af dat niemand voor homoseksuelen verantwoordelijk wil zijn en dat men hen in de marginaliteit wil houden.

De Werkgroepen Homofilie zeggen dat de toestand dramatisch is; de homoseksuelen vertegenwoordigen volgens statistiek onderzoek 5  pct. van de  totale bevolking, maar het grootste deel daarvan leeft in de clandestiniteit, aldus de werkgroepen.

Zij stellen voor dat een degelijk homobeleid een wet inhoudt die iedere discriminatie van homo's en lesbiennes bestraft, naar analogie van de antiracismewet. Ook fichering van homo's en lesbiennes moet worden verboden, stellen zij. Verder moeten samenwonenden dezelfde rechten krijgen als gehuwden, wat inhoudt dat ook homoseksuelen recht hebben op een overlevingspensioen, sociale zekerheid, dat het erfrecht moet aangepast en dat bij echtscheiding homoseksualiteit of lesbianisme geen punt zijn.

Organisaties die zich met homo-emancipatie bezighouden moeten fatsoenlijk betoelaagd worden, aldus nog het voorstel. De werkgroepen zeggen geen onmogelijk zaken te verlangen: anti-discriminatiewetten voor homo's bestaan reeds in Noorwegen, Frankrijk, Denemarken en Zweden, terwijl in Nederland al verschillende voorstellen op tafel liggen. De Nederlandse minister Brinkman heeft bijvoorbeeld onlangs een kleine twintig miljoen frank subsidie gegeven aan het Centrum anti-discriminatie Homoseksualiteit.  (RV)

De Morgen, 22/04/1989

De eisen van de FWH zouden later verwerkt worden in een eisenplatform dat regelmatig ge-update wordt.

 

 

 

 

 

 

 

20:44 | Permalink |  Facebook

Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Roze90_Ik doe het ook_5mei1990.jpgOp 5 mei 1990 vond de eerste Roze Zaterdag of Pride van de jaren '90 plaats. Het was geleden van 1981 dat holebi's en transgenders - in België - nog op straat kwamen. Het organiserend comité 'De Roze 90' bestond uit activisten van het Roze Aktiefront, de FWH (Federatie Werkgroepen Homofilie, nu çavaria), het blad 'De Janet' en losse vrijwillig(st)ers. 

Ze kregen tegenwind van rechts en extreem-rechts. Het Vlaams Blok dreigde met een tegenmanifestatie en John De Wit verspreidde een lange tekst waarin hij voorspelde dat de LGBT-beweging zich in de vernieling zou rijden door het organiseren van een Roze Zaterdag. Vooral de optocht vond in zijn ogen geen genade. Zijn donderpreek maakte weinig indruk. De dag zelf was hij er niet om te protesteren. De aangekondigde tegenacties van het Vlaams Blok bleven beperkt tot enkele slecht gewassen NSV'ers in de kerkdienst en een handvol Vlaams Blokkers ter hoogte van het stadhuis. Steun kwam van prominenten uit de politieke, culturele en syndicale wereld die het manifest ondertekenden.

Het Roze Aktiefront  publiceerde onderstaande tekst waarin alle bezwaren tegen de Roze Zaterdag weerlegd werden.  Het kwam er niet van om de tekst echt als brochure uit te geven maar hij werd ruim verspreid en legde de basis voor de pride zoals we hem nu nog altijd kennen. Hieronder het videoverslag van 5 mei 1990. Een video om te koesteren.  Arno Arnouts doet de interviews met grimmige, verraste en gecharmeerde Antwerpenaars langs de kant. Tom Lanoye en een hoogzwangere Marleen Gordts presenteren de openluchtshow op de Groenplaats. Je ziet Marleen Daniels, Margriet Hermans, de immens populaire diva Madame Brisé (alias David DavidsePlaza en Guido Belcanto. Kurt Van Eeghem stelt zijn nieuwe homogroep Het Groot Diets Blok van het Roze Kruis voor aan een geamuseerd publiek. Hilarisch is het gesprekje met twee Nederlandse homo's die "reeds enkele pilsjes genomen hebben".



Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Onmisbare handleiding voor wie op 5 mei wil meedoen, en... voor wie nog twijfelt.

De Roze Zaterdag van 5 mei belooft een groots, massaal gebeuren te worden. Voor zeer vele homo's en lesbiennes zal het de eerste keer zijn dat ze mee lopen in een roze optocht. Voor sommigen is het niet zo gemakkelijk om die stap te zetten: voor iedereen, op straat, laten zien dat je homo of lesbisch bent. Dat vergt moed. We willen de voornaamste tegenargumenten en twijfels op een rijtje zetten en beantwoorden. Verder geven we enkele tips die je van pas komen om andere mensen te overtuigen met je mee te komen op 5 mei. Wellicht kan je 'twijfelaars' ook helpen wat wat in deze brochure staat. Vele bezwaren tegen de optocht van 5 mei zijn ook gedeeltelijk ingegeven door angst. Deze brochure kan je misschien helpen deze te overwinnen, maar uiteindelijk is dat iets wat je zelf moet doen.

Roze Zaterdag_quotes_belachelijk0001.JPGWaarom gaat de Roze Zaterdag uitgerekend in Antwerpen door?

Na overleg is gekozen voor Antwerpen omdat daar zeer veel homo's, lesbiennes en dito verenigingen gevestigd zijn. Wat de mobilisatie en de organisatie gemakkelijker maakt.

Er is ook een zekere traditie: op één optocht na (in '80, in Brussel) gingen de meeste festiviteiten in Antwerpen door.

Antwerpen biedt dus de beste garantie op een zo groot mogelijke opkomst. Het is niet uitgesloten dat in de toekomst geopteerd wordt voor de Nederlandse formule: daar wordt elk jaar een kleinere stad uitgekozen om de dag te houden. Voorlopig is de Belgische homo- en lesbiennebeweging nog niet sterk genoeg om dit aan te kunnen.

Waarop op 5 mei, en niet eind juni, zoals in de meeste landen?

In de meeste landen wordt de 'Gay Pride Day'  inderdaad de laatste zaterdag van juni gevierd, op de verjaardag van de rellen aan de Stonewall-bar in New York, waar in '69 een politierazzia beantwoord werd door woedende homo's en lesbiennes. We hebben voor 5 mei gekozen omdat dit voor de studerende jongeren gemakkelijker is om zich vrij te maken: de meesten zitten dan nog niet in hun blokperiode. Verder hopen we op een vrij grote delegatie Nederlanders, die niet zouden komen als we onze Roze Zaterdag op dezelfde datum zouden houden als zij dat doen. Tenslotte is er ook nog een historische reden: de allereerste homobetoging in België ging door op 5 mei 1979, in Antwerpen.

Roze Zaterdag_quotes_politic0001.JPG

Zouden we ons niet beter beperken tot een groot openluchtfeest zonder een optocht door de stad?

Een openluchtfeest, zoals dat voorzien is na de optocht, zal wellicht méér deelnemers aantrekken dan de optocht. Het feest is dan ook belangrijk. Maar hetzelfde, om andere redenen, kan gezegd worden over de optocht.

Het is wellicht zo dat deelnemen aan de optocht een groter engagement vraagt. Homo's, lesbiennes, biseksuelen en sympathiserende hetero's laten er mee zien dat ze niet bang zijn om publiekelijk op te komen voor homorechten. Door de geschiedenis heen zijn optochten en betogingen steeds de sterkste en duidelijkste actievorm geweest om kenbaar te maken waarvoor men opkomt. Naast het feestelijke element, dat zich kan uiten in kledij, praalwagens, liedjes, slogans... straalt een optocht ook een vorm van verzet uit.  We vechten voor onze rechten. tegen discriminatie, we willen onze eisen door de stad dragen zodat iedereen ze kan zien. De ervaring, zowel in binnen-als buitenland, leert dat homo-optochten steeds feestelijk. kleurrijk en vrolijk zijn. je kan dus best je mooiste kostuum uit de kast halen, of een speciale outfit bedenken, waarmee ie jezelf van ie mooiste kant laat zien.

Zal zo'n optocht niet gedomineerd worden door verwijfde, extravagante types?

Dat hangt er maar van af. Al wie niet meedoet met het excuus dat hij in een te excentriek of te verwijfd gezelschap zal terechtkomen moet bedenken dat elk mens, met een eigen karakter en uiterlijk, waard is om gehoord en gezien te worden. Er bestaan geen 'goede' en 'slechte' homoseksuelen. De Roze Zaterdag is een dag tegen discriminatie en onderdrukking van homoseksualiteit, en de diverse manieren waarop homo's en lesbiennes, travestieten en transseksuelen en macho's zich voelen en gedragen. Waar moet men trouwens de scheidingslijn trekken? Wie ziet er 'normaal' genoeg uit om als model te mogen staan voor 'de' homo of lesbienne? Het zou van grote onverdraagzaamheid getuigen hier een selectie toe te passen. Trouwens: hoe meer mensen wegblijven omdat ze een te grote aanwezigheid van 'excentriekelingen' vrezen, hoe meer deze op de voorgrond zullen komen. Bedenk ook dat het vaak deze mensen zijn die die kastanjes voor jou uit het vuur halen. omdat ze door hun uiterlijk meer opvallen en dus ook kwetsbaarder zijn voor spot en agressie.

Maar zullen zij niet onvermijdelijk de aandacht van de media trekken?

Misschien wel, maar misschien ook niet. Uiteraard wordt homoseksualiteit gemakkelijk geassocieerd met 'extreme' gedragingen. Maar wat is extreem? Er was een tijd dat het dragen van lang haar of van een oorbel door iedereen als zeer extreem werd beschouwd. Hoe de media deze optocht verslaan, daar hebben we weinig controle over. Maar is dat een reden om ervan af te zien? Geen enkele wielrenner zal het in zijn hoofd halen om niet mee te rijden met een koers omdat de 'kopman' meer in beeld komt dan hij...

Roze Zaterdag_quotes_vakbond0001.JPGZal zo'n optocht geen averechts effect hebben op politici, op wie we een beroep moeten doen om bv. een antidiscriminatiewet erdoor te krijgen?

Op sommige politici hoeven we sowieso al niet te rekenen. Gerolf Annemans van het Vlaams Blok verklaarde in een interview dat hoe meer homo's en lesbiennes op straat komen hoe moeilijker het zal zijn om te krijgen wat ze willen. In zijn geval zal dat zeker kloppen. Roze Zaterdag of geen Roze Zaterdag. Wie in '89 mee was op de Nederlandse Roze Zaterdag in Haarlem heeft kunnen zien dat politici van bijna alle partijen stonden aan te schuiven om na de optocht op het grote podium hun steun aan de beweging te komen betuigen. Uiteraard moeten we op zo'n dag met veel zijn, willen we in België hetzelfde resultaat bereiken. Maar dat is dan alweer een reden voor jou en ie vrienden om ook mee te doen! De Roze Zaterdag wordt hoedanook een mediagebeurtenis, en politici zijn daar zeer gevoelig voor. Ze weten ook dat een groot aantal van hun kiezers hun stem ondermeer laten afhangen van hun houding tegenover de eisen van homo's en lesbiennes. Als er zo'n 2.000 homo's en lesbiennes op straat komen. weten ze dat er nog véél zijn die het doen en laten van hun partij en van henzelf volgen.

Hoe zal het Vlaams Blok zich opstellen tegenover de Roze Zaterdag?

Het Vlaams Blok is een anti-homopartij en verzet zich tegen elke vorm van coming-out en tegen de homo- en lesbiennebeweging. Zo werden homomilitanten reeds door Vlaams Blokkers lastiggevallen terwijl ze aan een schoolpoort voorlichtingspamfletten over homoseksualiteit aan het uitdelen waren, en werden de ruiten van een vormingscentrum ingegooid omdat de plaatselijke homo- en lesbiennewerking er vergadert. Men kan dus gerust aannemen dat ze zich ook tegen een Roze Zaterdag zullen verzetten. Dit zal echter weinig gevolgen hebben op de dag zelf: de ervaring leert dat ze niet in staat zijn om veel volk op te been te brengen tégen een anti-racistische betoging, en dat zal hen ook niet lukken op 5 mei. Wel is het raadzaam om na het openluchtfeest in kleine groepjes te blijven als men door de stad loopt, omdat aanhangers van het Blok en van extreem-rechtse groepjes dan wel eens agressief zouden kunnen worden tegen individuele homo's en lesbiennes. Dat soort incidenten durft zich al eens voordoen na een anti-racistische manifestatie. Er is echter geen reden tot ongerustheid: Antwerpen zal op 5 mei veeleer een 'roze dan een 'bruine' stad zijn.

Is het niet veel eenvoudiger en efficiënter om gerichte prikacties te organiseren (zoals bv. aan het kabinet van Miet Smet, vorige zomer). Op die manier kan niemand ons pakken op het feit dat er (volgens sommigen) weinig homo's en lesbiennes op straat komen...

Prikacties die, met minder energie en minder mensen. de media halen en de aandacht van de publieke opinie en de politici trekken, zijn zeker belangrijk. Het ene sluit het andere zeker niet uit. Politici die ons niet willen steunen kunnen bij een prikactie van 10 mensen evengoed vraagtekens plaatsen over hoe groot onze achterban is, als ze dat kunnen doen bij een optocht van 1.000 of 1.500. Maar bij zo'n optocht wordt wel duidelijk dat we bereid zijn, en in staat zijn, een gedeelte van onze achterban te mobiliseren. In Nederland doet men dit reeds 10 jaar, en in juni '89 waren er in Haarlem 15.000 aanwezigen op de Roze Zaterdag. Zo'n hoog aantal moeten we op 5 mei uiteraard niet verwachten, maar we staan nu eenmaal aan het begin van een hernieuwde traditie.

Roze Zaterdag_quotes_schrikken0001.JPGMaken we ons niet hopeloos belachelijk als op 5 mei blijkt dat we slechts 1.000 of 2.000 mensen op de been weten te brengen? 

Niemand die voor zijn/haar rechten opkomt. maakt zich belachelijk. Wie er op 5 mei bij zal zijn, heeft alvast de verdienste bij de eersten te zijn van een beweging die de komende jaren moet groeien. We, weten dat het voor velen dit jaar nog te vroeg zal zijn, dat ze hun angst en onzekerheid nog niet de baas kunnen. We weten echter dat het mogelijk is om de groep die bereid is op straat te komen te doen groeien. Het ligt er maar aan hoe je het bekijkt: voor tegenstanders van een optocht zal er altijd te weinig volk zijn, voorstanders zullen zich gesteund weten door de aanwezigheid van honderden, of duizenden. De 15.000 deelnemers aan de Roze Zaterdag in Haarlem worden daar door niemand 'belachelijk' gevonden, ook al vertegenwoordigen ook zij maar een klein percentage van alle homoseksuelen in Nederland.

Moet je zo'n Roze Zaterdag niet gewoon zien als een stuk onschuldige folklore?

Folklore is geen negatief gegeven, maar een uiting van cultuur. Onze homo- en lesbiennecultuur heeft momenten nodig waarop deze tenvolle tot uiting kan komen, naast producten als films, boeken en toneelstukken. Een roze optocht biedt iedereen, ook wie minder talent heeft. de kans om zich als homo of lesbienne te laten zien. In de Verenigde Staten groeien de roze parades vaak uit tot heuse carnavals, met al het feestelijke en kleurrijke dat ermee gepaard gaat. In Vlaanderen bestaat een lange traditie van praalwagens en gekostumeerde stoeten. We moeten niet bang zijn hier op gepaste wijze op in te spelen.

Zal de Roze Zaterdag niet gedomineerd worden door bepaalde politieke partijen en zal dat de geloofwaardigheid van het gebeuren niet schaden?

De zeldzame politici die in het verleden bewezen hebben iets te doen voor de emancipatie van homo's en lesbiennes verdienen het uiteraard om aan het woord te komen. We weten dat deze vooral uit linkse en groene partijen komen. Dat ligt niet aan hen, ook niet aan de homobeweging. maar aan de partijen en groepen die niets doen! De organisatoren zullen er wel degelijk op toezien dat iedereen uit de politieke of syndicale wereld die zijn steun wil komen betuigen aan bod zal komen, zonder het geheel te overheersen.

Is een optocht of betoging niet waardeloos als deze niet gesteund wordt door grote machtsblokken zoals de vakbonden?

Het zou natuurlijk prachtig zijn moest bv. de nationale leiding van het ABVV zich achter de betoging zetten en al haar leden zou oproepen mee te doen. Dat zit er voor 5 mei niet in. Wat wel reeds kan is dat kleinere actiegroepen en belangenverenigingen de Roze Zaterdag ondersteunen. zo zijn er o.a. goede contacten met het Humanistisch Verbond. Er wordt in ieder geval aan gewerkt om uit zoveel mogelijk hoeken solidariteit los te krijgen. De anti-racistische beweging heeft voor gelijkaardige uitdagingen gestaan. In Antwerpen bijvoorbeeld organiseerde het antifascistisch front op 1 oktober '88 een betoging met weinig of geen steun uit de politieke en syndicale wereld. Nog geen jaar later was dit echter reeds sterk verbeterd: in mei '89 manifesteerde men opnieuw,dit keer met ABVV-voorzitter Vandenbroucke en delegaties en mandatarissen van SP en Agalev.

Roze Zaterdag_quotes_kranten0001.JPGZou het niet beter zijn af te zien van een Roze Zaterdag tot er in alle partijen voldoende politici gevonden zijn die onze zaak steunen?

De vraag hierbij is: hoelang moeten we dan nog wachten? Bovendien leert de ervaring in Nederland dat de steun van politici rechtstreeks verband houdt met de bereidheid van homo's en lesbiennes om zelf voor hun rechten op te komen. Ook bij de afschaffing van het artikel 372bis uit het Belgische strafwetboek (dat de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact op 18 stelde) hebben we dit gemerkt: politici schieten sneller in gang als de basis zich roert. 372bis werd trouwens ingevoerd in de jaren '60, een periode dat de homo- en lesbiennebeweging veel kleiner was en vooral binnenskamers werkte. Het werd afgeschaft in het begin van de jaren '80 toen de beweging reeds veel beter uitgebouwd was en reeds diverse manifestaties had georganiseerd, waaronder 4 betogingen.

Houden de politici eigenlijk wel rekening met wat de bevolking vindt?

Je kan stellen dat dit slechts in beperkte mate het geval is. De meeste politici hebben de neiging om te plooien naar de eisen van de grote. machtige kapitaalsgroepen. die over allerlei middeltjes beschikken om de politieke wereld aan zich te binden. Politici hebben totnogtoe weinig rekening gehouden met de problemen van homo's en lesbiennes. Toch worden sommige politici bereid gevonden om nu en dan iets voor ons te doen, als we maar voldoende druk uitoefenen. Dat geldt niet alleen voor homo's en lesbiennes: de Limburgse mijnwerkers hadden nooit zo'n hoge afdankingspremie gekregen zonder een maandenlange staking. De opvoeders en het verplegend personeel hebben betere werkvoorwaarden afdwongen door actie te voeren. Homoseksuelen kunnen niet staken of een bedrijf bezetten, maar ze kunnen wel op straat komen.

Zou het niet beter zijn, in plaats van nu al een Roze Zaterdag te organiseren, eerst te proberen wat meer medewerking van de homohoreca (bars, sauna's...) te krijgen? Op die manier zou je zeer veel homo's en lesbiennes bereiken.

De homohoreca moet zeker, in de mate van het mogelijke. betrokken worden bij de strijd tegen discriminatie. Maar we weten dat daar nogal verschillend gereageerd wordt: zo'n zaken bestaan nu eenmaal om geld te verdienen, niet om met homo-emancipatie bezig te zijn. Sommige horeca-uitbaters staan positief tegenover de beweging, anderen laat het onverschillig, sommige reageren zelfs vijandig als je bv. een affiche in hun etablissement wil ophangen. In Nederland staat men ook wat dat betreft reeds verder. Maar daar is de beweging dan ook reeds veel beter uitgebouwd, met een heleboel initiatieven waaraan een aantal horecazaken hun steun verlenen. Uiteindelijk heeft de beweging de horeca voor een stuk meegetrokken, door zelf dingen te organiseren, niet door zich op de horeca te concentreren. Op die manier worden inderdaad ook veel mensen bereikt.

Is het niet beter zelf, elke dag, openlijk als homo of lesbienne te leven, is dat niet veel overtuigender dan al dat agressief gedoe op straat?

Het ene sluit alweer het andere niet uit. Individuele coming-out in je familie, op het werk, in het jeugdhuis, op school... is zeer belangrijk, omdat het voor je omgeving een manier is om hun angsten en vooroordelen tegenover homoseksualiteit in vraag te stellen. Ook individueel verzet tegen discriminatie is nodig en nuttig. Maar zoals arbeiders in een fabriek meestal ook niet in staat zijn op hun eentje een loonsverhoging los te krijgen van hun baas, en daarvoor een beroep moeten doen op hun vakbond, zo hebben homo's en lesbiennes ook organisaties die voor hun specifieke eisen opkomen. En zoals de vakbond nu en dan zijn leden oproept om actie te voeren om eisen kenbaar te maken en kracht bij te zetten, zo doet ook de homo- en lesbiennebewegïnq dat. Samen staan we sterker. De Roze Zaterdag is ondermeer bedoeld om onze eensgezindheid en solidariteit aan de oppervlakte te brengen. Dat dit voor sommigen agressief overkomt, is onvermijdelijk, maar dat is met elke actie zo, hoe veel of hoe weinig mensen er ook aan deelnemen. Voor velen heeft een Roze Zaterdag trouwens een grote betekenis in hun eigen, persoonlijke ontwikkeling. Organisatoren van de Roze Zaterdag van 1988 in Delft maakten bekend dat 1 op 5 deelnemers daar voor de eerste keer als homo of lesbienne naar buiten kwamen.

Roze Zaterdag_quotes_verkeerd0001.JPGZal zo'n Roze optocht geen afschrikwekkend effect hebben bij de publieke opinie?

Als dat zo is, is dat nog geen reden om ervan af te zien. Toen in de Verenigde Staten een antidiscriminatiewet voor homo's goedgekeurd werd, kwamen er ook negatieve reacties. Toen waren er ook mensen die zich bedreigd voelden door het feit dat homo's en lesbiennes meer rechten kregen. Is dat een reden om dan maar geen antidiscriminatiewetgeving te eisen? Natuurlijk niet. Er zullen nog lang mensen rondlopen die schrikken van alles wat met homoseksualiteit te maken heeft, of dat nu een wet is of een optocht. Het is niet aan ons om daarvoor terug te krabbelen en braaf binnen te blijven.

Is een optocht niet ten dele passé?

Er is de laatste jaren nog zeer veel gebruik gemaakt van dit actiemiddel. Jongeren, mijnwerkers, opvoeders. jeugdhuiswerkers, ambtenaren... zelfs politieagenten en rijkswachters kwamen op straat met hun eisen. Uiteraard werd niet elke keer onmiddellijk aan hun wensen voldaan. Een Roze Zaterdag met optocht is ook geen ultiem, definitief middel om onze rechten krijgen. De homo- en lesbiennebeweging doet nog veel meer dan dat. Op straat komen is slechts één van de middelen om aan onze bevrijding te werken, maar het is wel het enige waarbij we zoveel mensen tegelijk kunnen mobiliseren. Het is belangrijk dat iedere homo en lesbienne nu en dan de kans krijgt om zelf iets te doen tegen discriminatie. Betogingen en optochten zijn trouwens een democratisch recht, dat ingeschreven staat in de Belgische grondwet. Het zou dom zijn er geen gebruik van te maken. Men kan evengoed stellen dat sedert radio, TV en video het uitgeven van kranten ten dele passé is. Maar dat is blijkbaar voor niemand een reden om geen kranten meer uit te geven. In de ons omringende landen en in de V.S. wordt jaarlijks bewezen dat er niets verouderd is aan de jaarlijkse optochten van homo's en lesbiennes, evenmin als de jaarlijkse 1 mei-optochten in vraag gesteld worden.

Is op straat komen geen gemakkelijke oplossing, die bij gebrek aan creativiteit gelanceerd werd? Je kan je eigen geweten sussen, de niet-betogers halvelings verwijten dat ze niet meededen en er later met jeugdsentiment aan terugdenken...

Zoals we reeds schreven is het voor velen niet zo gemakkelijk, en vergt het moed om op straat te komen, ook al zijn we met velen tegelijk om dat te doen. Het heeft weinig zin om wie niet mee deed verwijten toe te sturen: men kan wel proberen hen te overtuigen van de noodzaak om mee de straat op te gaan. Vele homo's en lesbiennes, die er in '79, 80, 81 of '82 bij waren hebben daar inderdaad goede herinneringen aan: ze omschrijven de betogingen van toen als een kleurrijk, feestelijk en strijdbaar gebeuren. Is dat jeugdsentiment? Misschien, maar op 5 mei krijgt iedereen de kans om er een nieuwe 'kick' van te krijgen: met zoveel homo's en lesbiennes tegelijk op straat lopen geeft een gevoel dat je niet zo snel vergeet. En men moet ons maar eens uitleggen wat daar verkeerd aan is!

Is het organiseren van een Roze Zaterdag geen uiting van minachting van de basis?

Juist niet. Door op te roepen voor onze rechten te manifesteren, ontwikkelt men precies een mentaliteit waarbij niet alleen een kleine groep (militante) homo's actie voert, maar iedereen die dat wil daaraan kan meedoen. De homo- en lesbiennebeweging mag niet beperkt blijven tot enkele 'helden' die het in onze plaats gaan oplossen, maar moet gedragen worden door een zo breed mogelijke basis die op een democratische manier, betrokken wordt bij wat in de beweging gebeurt. Alleen al het organiseren van een Roze Zaterdag is voor tientallen homo's en lesbiennes een gelegenheid om zich actief in te zetten, mee te werken en te discussiëren. Een Roze Zaterdag organiseren zonder de basis, dat gaat gewoon niet.

Roze Zaterdag_quotes_traditie0001.JPGZou de homobeweging zich niet beter bezighouden met het bestrijden van concrete vormen van discriminatie, zoals bijvoorbeeld de rijkswachtrazzia in de Kortrijkse homodancing Le Délire?

Uiteraard moet de homobeweging elke vorm van discriminatie en intimidatie aanklagen en bestrijden. Er zijn trouwens inspanningen gedaan rond Le Délire. Een probleem is. dat de beweging in België nog lang niet sterk genoeg staat om elke vorm van discriminatie aan te pakken. Het organiseren van een Roze Zaterdag kan dit probleem niet oplossen. maar je kan 5 mei wèl zien als een antwoord van homo's en lesbiennes op de discriminatie en onderdrukking die ze reeds sedert jaren ondervinden. Wie in Le Délire door de rijkswacht werd lastiggevallen, kan op 5 mei terugslaan: iedereen krijgt dan de kans om deze, en vele andere wantoestanden aan te klagen, door er bijvoorbeeld een bord of spandoek over mee te dragen.

Weten de organisatoren van 5 mei eigenlijk wel waarvoor ze op straat komen? Van een concreet eisenplatform is geen sprake... 

Er is, voor 5 mei '90 inderdaad geopteerd geen uitgewerkt eisenplatform op te stellen. En dat is enerzijds jammer, omdat het noodzakelijk is duidelijke eisen te stellen. Anderzijds kon het dit jaar moeilijk anders: eigenlijk moest men vanaf nul beginnen. Het eerste streefdoel was: de traditie in ere herstellen. Daarom wordt dit jaar de nadruk gelegd op het op straat komen, met zoveel mogelijk, om te laten zien dat we bestaan en van ons af weten te bijten. Het staat iedereen vrij om, in de optocht, zelf eisen mee te dragen die bijdragen tot de emancipatie van de verschillende 'soorten' homoseksuele mannen en vrouwen. De Roze 90, het samenwerkingsverband dat de Roze Zaterdag organiseert heeft wel een manifest, dat trouwens kan onderschreven worden door iedereen die dat wil, en die akkoord is dat zijn/haar naam bekend gemaakt wordt. Elders in deze brochure vind je dat manifest.

Rekent men niet teveel op de steun uit Nederland? En zal een mogelijk overwicht van Nederlandse potten en flikkers geen negatief effect hebben?

Toen we met de Roze 90 in Haarlem opriepen om op 5 mei naar België te komen was de respons zeer enthousiast. We mogen dus aannemen dat nogal wat Nederlanders zullen meedoen, zoals trouwens in '79. bij de allereerste Belgische betoging, ook het geval was. Dit had geen negatief effect, integendeel. Het was een hart onder de riem voor de Belgische deelnemers, en voor de omstaanders maakte het ook niet zoveel uit. Het is trouwens positief dat homo's en lesbiennes uit verschillende landen elkaar helpen en bijspringen, en de aanwezigheid van buitenlandse delegaties op een Roze Zaterdag is daar een uiting van. Er wordt trouwens naar gestreefd om ook uit andere landen (Frankrijk. Engeland, Duitsland...) delegaties op de Roze Zaterdag te mogen begroeten.

Roze Zaterdag_quotes_allereerste0001.JPGHoe geraak ik in Antwerpen op 5 mei?

Als je actief bent in een homo-of lesbiennegroep, is dat vrij eenvoudig: ie rijdt met iemand mee, of je stapt op de bus die je vereniging heeft ingelegd. Als je in je eentje komt, bel dan naar het Roze Aktiefront (03/236.64.XX) of de Federatie Werkgroepen Homofilie (03/233.25.02), daar zal men je weten te vertellen of er bij jou in de buurt nog mensen gaan en of je kan meeriiden.

Hoe krijg ik andere mensen mee?

Het is natuurlijk leuker om met een groepje naar Antwerpen af te zakken. Misschien is dat wel eenvoudiger dan je denkt. Begin er eens over met een paar vrienden, die zelf ook homo of lesbisch zijn of het van jou weten. Vaak is zoiets voor heterovrienden een manier om te laten merken dat ze achter je staan. Eventueel kunnen jullie afspreken om die dag samen naar Antwerpen te rijden, zonder dat ze zich verplicht voelen om mee op stappen. En misschien doen ze dat uiteindelijk toch! Met andere homo's of lesbiennes, met wie je bevriend bent of met wie je samen uitgaat moet het zeker lukken. Je kan natuurlijk ook gebruik maken van de affiches, stickers, foldertjes of T-shirts van de Roze 90. Naargelang de situatie kan je de aandacht trekken door een affiche in je woon-, slaapkamer of WC. een sticker op ie portefeuille of boekentas, een foldertje op je salontafel, of door het dragen van een T-shirt met de veelbetekenende tekst: "Ik doe het ook, op 5 mei". Ben je verantwoordelijke in een jeugdhuis, een vakbond of een andere vereniging, dan kan ie ook daar het materiaal van de Roze 90 gebruiken om bekendheid te geven aan de Roze Zaterdag. Het is vaak een kwestie van durf, en het goeie moment uitkiezen. Wellicht heeft iemand er al ergens anders over gehoord of gelezen, en was misschien zelf al van plan om te gaan.

Wellicht maakt je gedrag ook vragen los en krijg je discussies over de zin en onzin van een roze zaterdag. Het is altijd mogelijk om, met een paar mensen, er een avondje op door te gaan. eventueel met iemand van de Roze 90 of van de homo- of lesbiennegroep bij jou in de buurt. Spreek op tijd plaats en datum af en nodig mogelijke geïnteresseerden uit.

Onderteken het manifest. en vraag ook aan collega's. vrienden, of verantwoordelijken in de organisatie(s) waar je actief bent om dit te doen. Het manifest kan zowel door homo's. lesbiennes. bi's als sympathiserende hetero's uit de syndicale. politieke en sociale wereld ondertekend worden. Ga ook na of er voldoende bereidheid is om vanuit de socio-culturele vereniging. de vakbond of het jeugdhuis een bus in te leggen, aanwezig te ziin met een delegatie... Als je het zo ver krijgt. verwittig dan de Roze 90. of de homo-organisatie bij jou in de buurt.

Roze Zaterdag_quotes_buitenland0001.JPGEn verder...

Alle informatie over de dag zelf. de activiteiten, plaatsen om te eten en te overnachten.., vind je in de homo- en lesbiennebladen. In De Gaykrant zal een speciale katern zitten met alle inlichtingen en achtergrondartikels. Ook daarvan kan ie op voorhand exemplaren bestellen.

Hoe kan ik financiële steun geven?

Je kan steunkaarten bestellen en verkopen, ineens een bedrag storten op rekening nummer XXX-2109XXX-34 van "Steunfonds 90", Gent.

Waar kan ik terecht voor verdere inlichtingen?

Federatie Werkgroepen Homofilie

Dambruggestraat 204 2008 Antwerpen

03/233.25.XX of 03/232.70.XX

 

Roze Aktiefront 

Helmstraat 45 

2200 Borgerhout 

03/236.64.XX

 

Roze 90

P/a Guinardstraat 34

9000 Gent

091/23.98.XX

 

Waar kan ik nog exemplaren van deze brochure bestellen? Op bovenstaande adressen.

01/02/90

 

 

18:07 | Permalink |  Facebook

Manifest Roze 90

MANIFEST ROZE 90

Organiserend comité van de Roze Zaterdag van 5 mei 1990

 

Roze90_Flyer0006.jpgWij, lesbiennes en homo's, ervaren nog altijd discriminatie op allerlei vlakken.

In de politieke wereld is er weinig of geen bereidheid daaraan iets te doen, op enkele uitzonderingen na: de interpellatie van Mieke Vogels, de wetsvoorstellen Van Den Bossche en Van Durme. We menen dat, ondermeer voor de realisatie van de twee wetgevende initiatieven, en een reeks andere eisen zoals het recht op kunstmatige inseminatie bij lesbiennes, adoptie... een brede beweging van homo's, lesbiennes, biseksuelen en hun bondgenoten ontwikkeld dient te worden.

Het discriminerend wetsartikel 372bis (dat de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact met een oudere op 18 jaar bepaalde, terwijl dit voor heteroseksueel contact op 16 jaar lag) werd uiteindelijk afgeschaft na een jarenlange campagne en onder druk van diverse manifestaties. Dergelijke mobilisatie is ook nu noodzakelijk om wetsvoorstellen in het parlement goedgekeurd te krijgen, en is tegelijk een gelegenheid voor iedere homo en lesbienne om zelf iets te doen tegen discriminatie.

In Nederland, Engeland, Frankrijk... komen elk jaar duizenden homo's, lesbiennes en biseksuelen op straat. In België speelt de homo- en lesbiennesolidariteit zich voornamelijk binnenskamers of binnen de beslotenheid van een of andere feestzaal af.

In 1982 had in België de laatste lesbienne- en homobetoging plaats. Vanaf 1980 was het een goede gewoonte geworden een jaarlijkse coming-outdag te organiseren. Twee keer gebeurde dit door een comité, waarin de belangrijkste stromingen uit de beweging vertegenwoordigd waren. De Roze 90, een samenwerkingsverband van lesbienne-en homogroepen, wil deze roze draad weer opnemen en organiseert op 5 mei 1990 een Belgische Roze Zaterdag met een feestelijke optocht en een openluchthappening. Het is de bedoeling om lesbienne- en homoseksualiteit, al is het maar voor één dag, weer naar buiten te brengen.

Deze oproep werd onderschreven door onderstaande mensen uit de politieke, sociale, culturele en syndicale wereld:

Jos Van Baelen (VZW Alfa) - Harrie Houben (DPKW) - Jos Pauwels (Kreater v.z.w.) - Vera Van Den Berghe (Theater Het Affront) - Marleen Van Roey (Instuif vz.w) - Lieve Peeters (Pact vzw) - Jan Kint (NCOS-Antwerpen) - Kitty Roggeman (Feministisch tijdschrift Schoppenvrouw) - Abortuskomitees Vlaanderen - Eddy Maes (Anti-Imperialistische Bond) - W. Van. Durme (Volksvertegenwoordiger) - Vincent Scheltiens (Socialistische Jonge Wacht) - Francis Zelck (Inst. Marxistische Vorming) - Hugo Van Dienderen (Volksvertegenwoordiger Agalev) - Jozef Cuypers (Volksvertegenwoordiger Agalev) - Filip De Bodt (Regenboog Z0.-Vlaanderen) - Ida Dequeecker (Socialistische Arbeiderspartij) - Karel De Gucht (Lid van het Europees Parlement) - Marina Cleymans (Anti-fascistisch Front) - Francis Faes (Libertaire studiegroep Gent) - Mieke Delegrange (De Waag vzw.) - Patsy Sörensen (gemeenteraadslid) - Vrouwengroep 'Marianne - Ludo Fonteyne (vzw. Geneeskunde voor het Volk) - Jos Geysels (volksvertegenwoordiger Agalev) - Schulpen Annelies - Erwin De Beukelaar - Annemie Coppieters - Ronny Torfs - Marc Dierckx - Bob Van Laerhoven - Johan Dumortier - Lou Van Boeckel - Yves Geeraert - Gina Costers - Toos Van Liene (Animatiedienst Oxham-België) - Jean-Pierre Coppens - lnge De Win - Lieve De Pooter - Patrick Sweetlove (huisarts) - Joseph Pearce (leraar) - Mieke Vogels (volksvertegenwoordiger Agalev) - Werner De Vos (psycholoog) - Stefan Blommaert (journalist) - VIA (Vrijwillige Internationale Aktie) - Huurwinkel Brugge - Buurthuis Veemarkt - John Gysenbergh (Jeugdatelier Jonna) - Lode Hancké (volksvertegenwoordiger SP) - Ruud Alles (Poppentheater Propop) - Linda Lepomme - Jan Van Dyk (Werkgroep Vormingstheater) Brian Vatteroth (Studiekring Vrij Onderzoek) - Rita Mulier - Humanistisch Vrijzinnig Centrum voor Lectuurbegeleiding - Frank Verstappen (HVCL-jeugdboekenkommissïe) - Kindertelefoon Antwerpen - Kristien Hemmerechts - Chris Lambrechts (Het AIDS Team) - Piet De Tollenaere (Universitair Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking) - Hugo Ongena - Vanhoutte Stephen (Fiipppijnengroep, Gent) - Chris Lomme - De Smet Chantal - Van Daele Marc (Aidstelefoon - STAG) - Kris Molemans (SAGO, Latijns-Amerikacentrum) - Moniek Van Hout (Federatie Vrouwen Tegen Mishandeling) - Obourdin Erwin - Joriske Piot - VZW Labyrint) - Linda Lambersy (Koóperatieve Vrouwenbeweging) - Vrouwenhuis Kortrijk - Ann Hufkens - Anne Oupeels - Bart De WinPiet Verstraete - Geert Hollemans - Karin De Boscher - Refleks Weerbaarheidscentrum - Magda De Meyer (Volksvertegenwoordiger) - Jo Buttynck - Nico Spanoghe (ACOD-BRT) - Elly Schröder (Vrouwenhuis Roeselare) - Kristenen voor het socialisme - Koen De Vijlder (Centrum Opvang Korte. Duur) - Luc Van Den Bossche (Gemeenschapsminister Binnenlandse Aangelegenheden en Openbaar Ambt) - Partij van de Arbeid - Peleman André (Culturele Centrale) - Payoke vzw. - Jo Labens (Ombudscentrum Amok) - Roos Proesmans (info Jeugd Nationaal) - Fonny Boesmans (gewezen lid Europees Parlement SP) - VZW ABC-Jongeren Kortijk - Fransien Vandeweghe (JAC-Gent) - Houssein Boukhriss (Jongeren Tegen Racisme) - Ludo Fret (Pluralistisch Overleg Welzijnswerk) - Colette Claessens (Alfabetisering Limburg) - Katrien Van Gaveren (JAC-Leuven) - Jos Pauwels (FOJOD v.z w.) - Kris Vanhoeck (Krisiscentrum De Stut) - JAC-Antwerpen - De Purperen Deur - Volkshogeschool Elcker-ik Leuven - Elcker-ik vz.w Mechelen - Ann Verhaegen (Antwerpse Volkshogeschool) - Leo Lauwereyssen (Elcker-Ik vzw Turnhout) - Annemie Demedts (Volkshogeschool Elcker-Ik Gent) - Erwin De Beukeleer (Elcker-Ik Antwerpen) - Mieke Peeters (Centrum voor Levens- en gezinsvragen) - Guy Vanderstraeten (CGSO Hasselt) - Jan De Ridder (Free Clinic Antwerpen) - Ann Vereecken (CGSO Aalst) - Claire Tysebaert (CSV Gent) - Herman Debusscher (CGSO Antwerpen) - Hedwig De Leuwer (CGSO Brussel) - Tine Dekempe (Femeus) - Bevrijdingsfilms vzw. - Jet Vloemans (Opzij) - Johan Reyniers (Studentenblad VETO) - Het Andere Boek vzw.

 Lijst afgesloten op 25 april 1990

Lees ook: Een Roze Zaterdag, wie is daar nu tegen?

Roze Zaterdag 1992: eisenplatform

Belgian Lesbian & Gay Pride: Eisenplatform 1998

Het RAF in 1990

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

17:41 | Permalink |  Facebook