28-08-14

Eisenplatform - Roze Zaterdag 1992 Gent

Mag het iets meer zijn?

"We doen het allemaal' was het motto voor de Roze Zaterdag twee jaar geleden. Op 9 mei doen we het opnieuw met "Mag het iets meer zijn?". De Roze Zaterdag is een feest, waarover je in dit krantje een boel praktische informatie vindt. We willen ook duidelijk maken dat lesbienne- en homorechten mensenrechten zijn die we willen behouden en uitbreiden. We hebben onze eisen samengevat in 10 punten. Je hoeft ze niet uit het hoofd te kennen om te mogen meestappen in de optocht, maar het is nuttig om te weten waar het op 9 mei over gaat. In de optocht, die we feestelijk en kleurrijk willen houden, zullen deze eisen meegedragen worden. Voel je de kriebels om een bord, spandoek of andere uiting van je mening mee te dragen? Laat je verbeelding de vrije loop en laat je inspireren door wat volgt.

1990_Foto brochure RZ.jpg

Alle Belgen gelijk voor de wet?

Dat had je gedacht. Een huiseigenaar die twee lesbiennes weigert zijn pand te verhuren, een jonge homo die op school gepest wordt... het zijn maar enkele voorbeelden van discriminaties waar homo's en lesbiennes dagelijks mee te maken hebben. Dus eisen we:

1. Wettelijk verbod op discriminatie van lesbiennes en homo's binnen de woon- en werksituatie en op school. Realisatie en stricte toepassing - door politiediensten en gerecht - van het wetsvoorstel Vandenbossche dat discriminatie verbiedt op grond van geslacht, beleving van seksuele of relationele voorkeur, burgerlijke staat of gezinsomstandigheden. Realisatie van het amendement Van Durme dat homo- en lesbienne- en mensenrechtenorganisaties het recht geeft om zich burgerlijke partij te stellen.

('Zich burgerlijke partij stellen' is bedoeld voor organisaties, zoals de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit. Het betekent dat zij in jouw plaats een proces kunnen beginnen als het voor jou om een of andere reden te moeilijk is om dat zelf te doen).

Ontucht als stok achter de deur

Toen enkele jaren geleden 2 homosauna's door het gerecht werden gesloten, of toen de rijkswacht brutaal binnenviel in dancing Le Délire werd telkens het begrip 'ontucht' bovengehaald om dit te verantwoorden. Ook het Waalse homoblad 'Tels Quels' kreeg een proces omdat het 'ontuchtige' contactadvertenties zou gepubliceerd hebben. Onlangs nog werd  in een wetsvoorstel dat het afluisteren van telefoon moet regelen diezelfde 'ontucht' als wettelijke reden voor afluisteren genoemd. Zou je het leuk vinden als jouw telefoon werd afgetapt? Zoniet, dan sta je zeker achter punt 2 van het eisenplatform.

2. Aanpassing van de wetgeving, zodat het begrip 'ontucht' in al haar vaagheid niet meer kan worden gebruikt om homoseksuelen te vervolgen. Het wetsvoorstel Van Durme tot schrapping van het begrip ontucht uit het strafwetboek komt aan deze bekommernis tegemoet.

Homo's, lesbiennes en hun kinderen!

Probeer als homokoppel maar eens een kind te adopteren. Lukt niet. Twee lesbiennes die samen een kind willen kunnen dat in Vlaanderen slechts op enkele plaatsen via kunstmatige inseminatie. Voor homoseksuele koppels is er geen enkele regeling wat betreft erfenissen, eigendomsrecht, pensioen of werkloosheidsuitkering. Dus eisen we:

3. Een gelijkwaardige behandeling van homoseksuele relaties bij de verschillende wetgevingen en regelingen die de relatie als uitgangspunt hebben. Geen discriminatie van gehuwde homo's of lesbiennes bij echtscheiding. Recht voor homo's en lesbiennes op het verwerven en opvoeden van kinderen, door adoptie of kunstmatige inseminatie.

Weet uw postbode het van u?

De meeste politici doen tot op heden alsof hun neus bloedt als de homo- en lesbiennebeweging maatregelen vraagt om de emancipatie van homo's en lesbiennes te bevorderen. Schrik niet als je op de fuiven inkomgeld moet betalen. Dat hebben we nodig om een dag als deze te kunnen organiseren. De beweging krijgt nauwelijks geld om haar werk te doen. Dus is onze vierde eis:

4. Expliciete toewijzing van de bevoegdheid, voor het voeren van een actief emancipatie- en antidiscriminatiebeleid voor de homoseksuele minderheid, aan het staatssecretariaat voor maatschappelijke emancipatie. Voeren van dit beleid in overleg met de homo- en lesbienne-organisaties door ondermeer positieve voorlichting over homoseksualiteit in openbare diensten, leger, scholen, politie en gerecht, gevangenissen edm. Billijke ondersteuning van de georganiseerde homo- en lesbiennebeweging via een specifieke subsidieregeling.

Vrij veilig!

Het is eenvoudig om besmetting met het aidsvirus te voorkomen. Toch raken tienduizenden besmet. Dat komt omdat er veel te weinig geld en middelen zijn om het veilig vrijen te promoten. Voor wie aids krijgt zijn er al evenmin veel voorzieningen. Wat we willen is:

5. Het tot stand brengen van een volwaardig en globaal aidsbeleid in samenwerking met vertegenwoordigers van de aidsorganisaties en de homo- en lesbiennebeweging. Degelijke, op feiten gebaseerde voorlichting en informatie over aids en veilig-vrij-technieken. Financiële ondersteuning van de organisaties die zich bezighouden met preventie, zorg en begeleiding van seropositieven en aidspatiënten. Wettelijk verbod op discriminatie van seropositieven en aidspatiënten.

Jongens en wetenschap

Onderzoek naar hoe homo's en lesbiennes leven, vrijen en zich voelen in de maatschappij staat nog in de kinderschoenen. Het is belangrijk dat we onszelf goed leren kennen. En nu we het toch over het verwerven van kennis hebben: zeer veel homoseksuele leerkrachten kunnen het zich niet permitteren er voor uit te komen omdat ze terecht bang zijn hun job te verliezen. Dus eisen we:

6. Ter beschikking stellen van meer fondsen voor onderzoek aan de Vlaamse universiteiten naar de situatie van de Vlaamse homo's en lesbiennes, ter ondersteuning van een homobeleid. Positieve informatie over de homoseksuele en lesbische leefstijl(en) in alle schoolnetten. Huwelijk en gezin zijn al lang niet meer de enige samenlevingsvormen. Lesbische en homoseksuele leerkrachten en opvoed(st)ers moeten het recht hebben kinderen op te voeden en te onderwijzen.

Elk land zijn roze zaterdag!

In vele landen is het voor homoseksuele mannen en vrouwen niet zo leuk. Het is daar (nog) niet mogelijk om zo'n dag te organiseren. Deze roze zaterdag in Gent is dus ook een beetje van hen. En we eisen:

7. Internationale erkenning als politieke gevangene van al degenen die omwille van hun lesbisch of homo zijn van hun vrijheid beroofd en/of gefolterd worden. Toevoeging van 'beleving van seksualiteit' aan alle teksten, verdragen en internationale richtlijnen die een verbod stellen op discriminatie op basis van ras, geslacht, geloof of politieke overtuiging. Steun aan de strijd tegen discriminatie van homo's en lesbiennes waar ook ter wereld.

Het Roze Kruis

Seks dient om je voort te planten, zegt de Kerk. En homoseks is dus taboe. Vele gelovige homo's en lesbiennes nemen dit niet langer. Ze eisen:

8. Stopzetting van de negatieve kerkelijke houding tegenover seksualiteit in het algemeen en tegen homoseksualiteit in het bijzonder. Kerkelijke erkenning van het recht voor homoseksuelen en lesbiennes om hun homoseksualiteit volwaardig te beleven.

Tien die zich niet laten zien...

Dagelijks zie je homo's op BRT en VTM. De meesten stoppen hun homoseksuele voorkeur echter angstvallig weg. Helemaal niet nodig, zeggen anderen, die trouwens op 9 mei voor ons optreden. Onze voorlaatste eis blijft dus van groot belang:

9. Verantwoordelijken in de mediasector zouden zonder sensatiezucht, op een realistische en gedocumenteerde wijze het fenomeen homoseksualiteit in hun programma's en artikels moeten integreren.

Gelijke rechten voor alle homo's en lesbiennes!

Dus ook voor hen die uit Turkije, Marokko of een ander land naar hier gehaald zijn en die hier ook zullen blijven. Iedereen weet dat migranten dé schietschijf zijn op dit moment. Reden voor ons om solidair te zijn met hen. Op 22 maart stapten homo's en lesbiennes mee in de grote optocht tegen racisme en voor verdraagzaamheid. Op 9 mei zijn we dat nog niet vergeten en eisen we:

10. Gelijke sociale en politieke rechten voor alle bevolkingsgroepen, migranten en autochtonen. Toepassing van de wet op het racisme.

 

Vergelijk deze tekst met het eisenplatform van de Belgian Lesbian & Gay Pride 1998

1992_Mag het iets meer zijn_brochure_0001.jpg

19:18 | Permalink |  Facebook

26-08-14

We kunnen alleen op onszelf rekenen

1984_Willy_Machosauna.jpgWilly De Bruijne (hier tijdens een actie rond de Machosauna's) is 41, woont samen met zijn vriend in Bogerokko, zit daar mee in de stuurgroep van het buurthuis en is lid van een orchideeënclub. Verder is hij te bezichtigen op menige kermis, waar hij samen met zijn vriend in een 'viskraam' staat. Je weet wel, zo'n ding met dobberende eendjes die je moet proberen te vangen. Afhankelijk van het nummer dat ze op hun buik hebben krijg je een prijs van onschatbare waarde. Hij werkt als elektrieker bij EBES en is daar syndicaal afgevaardigde voor het ABVV. Tenslotte is hij ook nog bij het RAF. Ik interviewde hem na afloop van een betoging in een café, naast enkele leden van RAF en Hagar, druk keuvelend over de homobeweging van de toekomst. Eerste vraag: Hoe bent U bij het RAF terechtgekomen?

Ik was al lang op zoek naar een homogroep die werkt zoals het RAF. Ik had een abonnement op de Rooie Vlinderkrant maar de Rooie Vlinder was blijkbaar nogal onbereikbaar en zat vooral in Gent, dacht ik. Ik had het RAF al eens gezien op een ABVV-betoging maar toen waren jullie te snel weg om contact te leggen. Toen het RAF een pamflet uitdeelde aan de KNS bij het stuk 'Arm Vlaanderen' had ik jullie adres en kon ik jullie schrijven. Een paar weken later zat ik in de groep.

eendjes.jpg

Je werkt bij Ebes en je bent daar syndicaal afgevaardigde. Je bent daar ook (openlijk) homo. Er doen nogal wat verhaaltjes de ronde over het arbeidersmilieu dat zeer homo-onderdrukkend zou zijn. Wat is daar van waar?

Het feit dat ik homo ben en daar ook voor uitkom heeft geen negatieve invloed op mijn positie daar. Ook niet in de vakbond. Ik heb nogal wat syndicale mandaten, ook nationale. Ik steek mijn homoseksualiteit niet weg alhoewel ik er natuurlijk niet iedereen te pas en te onpas mee lastig val. maar ze weten het wel allemaal in mijn werkmilieu. Ik doe er gewoon over. Zo heb ik de gewoonte om  frieten te brengen bij de collega's die 's nachts bezig zijn met het herstellen van leidingen voor de wijkverwarming. Toevallig gebeurde dat ook eens na een RAF-vergadering en toen zijn er een paar janetten meegegaan, heel plezant!

Ik heb de indruk dat je weinig kansen laat liggen. Vertel nog eens een paar wapenfeiten...

Badge_Roze Driehoek_RAF_0001.jpgOp het einde van de oorlog zijn alle Ebes-personeelsleden die nog aanwezig waren in een centrale gefusilleerd en die worden nog elk jaar herdacht met een plechtigheid. Je kent dat: een krans neerleggen en zo. Ik vond het passend om bij die gelegenheid een roze driehoek op te spelden. Grote verwarring en wantrouwen bij de directeur, met wie ik in andere omstandigheden ook al niet zo'n warme relatie heb.  Maar dat wordt elk jaar bijgelegd bij deze plechtigheid. De directeur en ik leggen samen de krans aan het monument. Dit jaar werd dit aan een andere syndicale afgevaardigde gevraagd. De delegee, die de bloemenkrans moest dragen, vond die 'nogal zwaar' en vroeg mij om te helpen. We hebben hem samen neergelegd. Daarna heb ik wel een paar keer aan de directieleden uitgelegd wat de roze driehoek betekent en waarom er de let­ters "RAF" opstaan. Ze dachten eerst dat "RAF" de naam van een nazislachtoffer was.orchidee_0001.jpg

Op vakbondscursussen is het soms ook zeer plezant. We zitten daar bijeen, ergens in de Ardennen, met syndicalisten uit verschillende steden en bedrijven. Soms zijn die cursussen wel interessant maar soms ook minder en dan komt het er op aan een ander onderwerp aan te brengen... Het is ook wel al eens gebeurd dat er tijdens het eten een janettenmop verteld werd. Je kent dat: lachen met iets waarvan ze toch niet vermoeden dat het in de buurt is. Waarop ik dan zeg: "Ik ben een janet". Ze waren natuurlijk verwonderd. Zelfs in de orchideeënclub zijn er geen problemen en op de foor trekken we ons ook goed uit de slag.

De mensen reageren dus nogal tolerant op je homo zijn. Waarom vind je het dan nog nodig om in een actiegroep als het RAF te werken?

Het is niet omdat ik geen problemen heb, dat dit voor iedereen zo is. Andere mensen hebben het wél lastig en hebben wel problemen om met hun homoseksualiteit naar buiten te komen. Ik heb het in zekere zin zeer gemakkelijk. ik hoef mij nergens te verstoppen dus kunnen ze mij ook niet chanteren. Voor anderen is het niet zo gemakkelijk, alhoewel je altijd moet vechten om aanvaard te worden en te blijven. Bovendien volstaat het niet om tevreden te zijn met de tolerantie van de mensen. Wie wat politieke ervaring heeft weet dat de machthebbers die tolerantie wel weten terug te draaien als dat nodig is. Dus moet je vechten voor een andere maatschappij.  Ik was op zoek naar een homogroep die links en progressief is en waar ze het niet alleen uitleggen maar ook werken. Het loopt soms wel eens mank in het RAF en er is nog te weinig politiek bewustzijn maar zoals het nu gaat is het nog altijd beter dan dat je eindeloze discussies hebt waaruit dan teksten gebrouwen worden die daarna in de kast verdwijnen.

Willy_interview_foto Brussel.jpg

De vakbond - tenminste dat gedeelte dat goed werkt - streeft naar een zo breed mogelijk eenheid en naar het verenigen van zoveel mogelijk leden. Daar gaat het dan om de bevrijding van de arbeid. Moet je voor de bevrijding van homoseksualiteit niet naar hetzelfde streven?

Toen de vakbond minder leden had maar actiever en militanter was is er meer bereikt dan nu... Geen enkele organisatie, ook al heeft ze zeer veel leden, is veel waard als het  papieren leden zijn. Het RAF heeft geen interesse voor papieren leden maar voor actieve mensen. Een relatief kleine groep met actieve militanten kan veel meer realiseren dan een logge beweging waar toevallig veel volk bij aangesloten is.

Hoe zie jij de verhouding tussen de homobeweging en de vakbeweging? Hoe kunnen die op elkaar inspelen?

In het ABVV zijn alle leden aangesloten bij een beroepscentrale en vermits homo zijn geen beroep is kan je voor hen geen beroepscentrale oprichten. Maar het moet mogelijk zijn zoals  bij de vrouwen om een commissie op te richten om erover te waken dat we niet gediscrimineerd worden binnen en buiten het werk.

Verwachten we zoiets als solidariteit uit de syndicale beweging?

Solidariteit is te zwak uitgedrukt. Solidariteit moet er zeker zijn maar het gaat om veel méér: hetero's moeten durven ingaan tegen hun eigen verwarde opvattingen en gewoontes op seksueel gebied.

Willy_interview_portret.jpgEn zijn we er dan?

Neen. Want zelfs al kunnen we dat realiseren, verandert er nog niets aan de machtsstructuren die homoseksualiteit blijven onderdrukken: de staat, de kerk... Dus stelt zich duidelijk de vraag waarover we het daarnet al hadden: een andere maatschappij, het socialisme. Ik zou daar nog een belangrijke opmerking aan toe willen voegen: homo's kunnen alleen op zichzelf rekenen. Er is niemand die het in hun plaats zal doen. Ze zullen zelf posities moeten veroveren en doorstoten naar hoger.

1985_De Janet6_20140826_0013.jpgIntussen wordt onze aandacht opgeëist door een meisje van twee tafels verder die ons al een tijdje zat te observeren en komt vragen waarom we een roze driehoek op onze jas dragen. Wij dat uitleggen en vertellen over onze recente avonturen in Edegem. Maar dat is dan weer iets voor een ander artikel in dit blad.

Dit interview verscheen in Janet Van Antwerpen nr. 6, mei 1985

Willy overleed in 1992

Het RAF van jaar tot jaar

21:00 | Permalink |  Facebook

1992

1992: Verzet tegen het Blok en solidariteit met allochtonen,  scheepsbouwers en mensen met HIV

Januari 1992: Het RAF (Roze Aktiefront) steunt de actie De petitie-actie van "Objektief 479.917", waarmee men tegen 24 november 1992 evenveel handtekeningen wil verzamelen als er Belgen voor de belangrijkste fascistische partijen (Vlaams Blok in Vlaanderen, Front National en Agir in Wallonië en Brussel) hebben gestemd. De petitie bevat slechts één eis: volledige politieke en sociale rechten voor de immigranten, door de automatische toekenning van de Belgische nationaliteit aan allen die 5 jaar wettelijk in België verblijven. Tegen 1 maart wil men de eerste 100.000 handtekeningen binnen hebben.

1992_Bill_Ron_hiv.jpgMaart 1992: het RAF ondersteunt de actie van twee seropositieve homo’s. In de RAF-nieuwsbrief wordt de actie toegelicht: “Bill Mole uit Canada en Ron Reichert uit Amerika wandelen sinds 1988 rond de wereld. Over 2 jaar willen ze 40.000 kilometer afgelegd hebben om met deze 'Walk for life' geld in te zamelen voor de strijd tegen AIDS. Bill en Ron zijn zelf seropositief, dus ze weten waarover ze het hebben. Na Canada en de V.S. staken ze over naar Europa, waar ze ondermeer Ierland, Engeland, Spanje Roemenië, Nederland en België aandeden. We hadden het genoegen beide wandelaars bij ons op logies te hebben. Hun enthousiasme en doorzettingsvermogen heeft toen grote indruk gemaakt. We dus blij dat ze binnenkort terugkomen. Na een tijdje in Zuid Afrika en Zimbabwe te hebben rondgelopen komen ze weer naar België. Op zondag 12 april (de dag na de RAF-fuif!) wordt met hen een wandeltocht georganiseerd in Turnhout. Je kan meelopen (5 of 10 km) en je voor je inspanningen laten sponsoren. De opbrengst gaat naar de Vlaams aids Liga, een samenwerkingsverband van de Vlaamse aidsorganisaties” 

1992_Hand in Hand_logo.jpg

22 maart 1992: Holebi’s nemen deel aan een grote betoging tegen racisme. De betoging wordt georganiseerd door Hand In Hand, een samenwerking van diverse organisaties. Verslag in de RAF-nieuwsbrief:fuif_1992_februari_Paradox.jpg 

De delegatie van homo's en lesbiennes mocht zeker gezien worden. Heel wat groepen waren present. Achter de spandoek van de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit liepen o.a. mee: het RAF, Het Goede Spoor (Leuven), het Lesbies Doefront en 't Aksent op Roze (Gent), Antenne Rose (Brussel) en het GOC (Antwerpen). Naar schatting 100 tot 150 homo's, lesbiennes en bi's, die met hun bordjes, ballonnen en spandoeken een kleurrijke delegatie vormden. (…) De knutselafdeling van het RAF maakte een reeks bordjes, met daarop "Vlaams Blok is antihomopartij", "Homoblok tegen Vlaams Blok", "Homo's, lesbiennes, biseksuelen en hun kinderen" en "Homo's, migranten: gelijke politieke en sociale rechten". We hadden met nog veel méér kunnen zijn, merkte iemand op. En dat is belangrijk. In groep meedoen aan dergelijke manifestatie is inderdaad beter dan individueel op te stappen. Velen hadden ook een sticker van de Roze Zaterdag op hun jas geplakt. Het LACH (Hasselt) en Verkeerd Geparkeerd (Gent) waren er ook maar liepen niet bij het 'homoblok'.Van Verkeerd Geparkeerd vernamen we nog dat ze naar Brussel waren gereden in één bus met de Turkse studenten, wat meteen een kans was om met mekaar te verbroeder/zusteren. Onze aanwezigheid is dus allesbehalve onopgemerkt voorbijgegaan.

1992_Willy De Bruijne_0001.jpg8 mei 1992: Daags voor de Roze Zaterdag overleed Willy de Bruijne aan aids. Hij was 48 jaar. Willy was een actief vakbondsmilitant en engageerde zich van van begin '83 tot eind '85 in het Roze Aktiefront. In een interview met De Janet Van Antwerpen (mei '85) vertelde hij ondermeer over zijn coming-out als homo op het werk: "Op het einde van de oorlog zijn alle personeelsleden van Ebes (nu: Elecrabel)  nog aanwezig in een centrale gefusilleerd, en die worden elk jaar herdacht.Badge_Roze Driehoek_RAF_0001.jpg Je kent dat, met een plechtigheid, krans neerleggen en zo. Ik vond het passend om bij die gelegenheid een roze driehoek op te spelden. Grote verwarring en wantrouwen bij mijn directeur, met wie ik in andere omstandigheden ook al niet zo'n warme relatie heb. Maar dit wordt elk jaar bijgelegd bij deze plechtigheid. De directeur en ik leggen samen de krans aan het monument. Dit jaar dit aan een andere syndicale afgevaardigde gevraagd. Deze delegee, die de bloemenkrans moest dragen, vond die 'nogal zwaar' en vroeg mij om te helpen. We hebben hem samen neergelegd. Daarna heb ik wel een paar keer aan de directieleden uitgelegd wat de roze driehoek betekent en waarom er de let­ters "RAF" opstaan. Ze dachten eerst dat "RAF" de naam van een nazislachtoffer was."  

Lees het interview met Willy.

Meer over holebi's in de sociale strijd

 

1992_Roze Waterdag_Gent.jpg9 mei 1992:  De Roze Zaterdag wordt een“Roze Waterdag” (toch volgens de cartoonist van P-magazine) in Gent. Uit de RAF-nieuwsbrief van mei 1992:

De Roze Zaterdag van 9 mei jl. had het weer niet mee. Maar los daarvan was het een geslaagde stap in de richting van een actievere en bredere homo/lesbiennebeweging. Tussen de 1.500 en de 2.000 personen namen deel aan de optocht. Minder Nederlanders dan twee jaar ge­leden maar -   en dat is positief -  méér Belgen. De uitstraling van 5 mei 1990 zat daar zeker voor veel tussen. Iemand merkte op dat zich stilaan een harde kern begint te vormen van homo's en lesbiennes die zich op uiteenlopende wijze met de beweging bezig houden en die dat op een Roze Zaterdag samen laten zien. De oproep van de organisatoren om de inhoud van het 10-­punten­platform, onder de ludieke slogan “Mag het iets méér zijn?”  in de optocht vorm te geven werd vrij goed opgevolgd. De lesbiennegroep Goudou uit Brugge reed rond met een koets met daarin Sneeuwwitje, die voor de gelegenheid door een zwarte lesbienne werd uitgebeeld. Een passende uitdrukking van antiracisme en het streven naar een samenleving waarin nationaliteit, huidskleur of seksuele voorkeur geen reden zijn tot discriminatie. Het RAF zorgde voor bordjes waarop hetzelfde thema aan bod kwam ("homo's en migranten, gelijke politieke en sociale rechten") naast een waarschuwing voor het Vlaams Blok, de antihomo­partij. Het RAF had ook bordjes met daarop de slogan "homo's wonen overal, respecteer hen" in vele talen, waaronder het Marokkaans en het Turks. Een uiting van internationale solidariteit en een duidelijke boodschap naar de migranten: het respect dat we voor jullie hebben, verwachten we ook terug. Het Vlaams Blok profiteert van de kloof tussen de migrantengemeenschap en de homogemeenschap om homo's, die wèl stemrecht hebben, voor hun kar te spannen. Dat laten we niet gebeuren. Uiteraard kwamen er naast het antiracisme nog veel méér thema's aan bod: aids, antihomoseksueel geweld, het homohuwelijk... Een ander pluspunt dat niet zichtbaar was maar daarom niet minder belangrijk is het toegenomen aantal medewerk(st)ers dat de Roze Zaterdag mogelijk maakte. De nieuwe generatie, waarop door de 'anciens' al een tijdje gewacht werd, is opgedoken en neemt haar plaats in. De Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH) waar intussen de overgrote meerderheid van actieve homo's en lesbiennes op een of andere manier mee te maken hebben, heeft zich bij de voorbereiding van de Roze Zaterdag van haar beste kant laten zien. Het mooie weer kwam iets te laat om van 9 mei een volledig succes te maken. Maar het algemene klimaat binnen de homo/lesbiennebeweging evolueert naar beter, warmer, met minder depressies.

Het eisenplatform van de Roze Zaterdag 1992

1992_Wegwijs Gezondheid_Steeno.jpg15 mei 1992: Actie tegen oubollige prof in Leuven. In het TV-programma  Alle 5 werden uitspraken over homoseksualiteit in het boek "Wegwijs Gezondheid" gehekeld. Wat er precies staat: "Drang tot seksueel verkeer met een partner van dezelfde sekse. Op volwassen leeftijd soms een vastgeankerd blijven in puberteitsgewoonten, soms als gemakkelijkheidsoplossing (meer vertrouwd zijn met de eigen sekse) bij bestaande vrees of angst voor heteroseksueel verkeer. Soms beleefd als noodoplossing (gevangenis...).Meer voorkomend bij personen met dwangonanie." Wij schreven daar een stukje over in onze nieuwsbrief en brachten het ook ter sprake op de persconferentie naar aanleiding van de Roze Zaterdag. Walter De Jonge schreef erover in De Morgen. De Makers van de talkshow Zeker Weten probeerden de Leuvense professor Omer Steeno, verantwoordelijk voor de homofobe tekst, in de studio te krijgen, wat mislukte. De man wil blijkbaar met niemand in discussie gaan. Intussen had Steven De Batselier (foto) een andere prof aan de universiteit van Leuven gereageerd: "De onzin die in 'Wegwijs Gezondheid' verkocht wordt over homoseksualiteit is een universiteit niet waardig". Minister van tewerkstelling en sociale aangelegenheden Leona Detiège haastte zich, na een vraag van Mieke Vogels (Agalev) en Jan Decorte (Rossem) in de Vlaamse Raad te verklaren: "dat ons beleid inzake preventie gezondheidszorg er niet van uit gaat dat homoseksualiteit als een afwijking moet worden beschouwd, en nog minder als een ziekte. Het is niet omdat mensen met een seksuele voorkeur voor mensen van hetzelfde geslacht een minderheid vormen dat er sprake is van een 'afwijking."
Steven de Batselier_0001.jpgEen 20-tal homo's en lesbiennes gingen op 15 mei op zoek naar professor Steeno op de dienst endocrinologie van het Leuvense Gasthuisbergziekenhuis: medewerk(st)ers van het RAF, De Roze Drempel, Het Goede Spoor, Hagar, FWH en het aidsteam. Gewapend met bordjes met teksten zoals "Ik voel me goed" en "Ik heb de roze koorts" wilden ze hun boosheid over zijn stand­punt kenbaar maken. Dankzij de aanwezigheid van de pers (waaronder een ploeg van het VTM-nieuws, die er 's avonds een kort item aan besteedde) durfden de veiligheidsagenten niets ondernemen. De 'zieken' geraakten niet tot bij de professor, die zich verschanste in zijn bureau. Een delegatie van de actievoerders mocht uiteindelijk kort hun grieven kenbaar maken aan de directie van het ziekenhuis. 's Anderendaags bracht De Morgen het nieuws op de eerste bladzijde. Gazet Van Antwerpen schreef: "De actievoerders lieten voor hem een pak wetenschappelijke publicaties achter, zodat dokter Steeno zich kan bijscholen."  Opgemerkt actievoerder was John Vincke, socioloog en auteur van het boek Mannen met Mannen.1992_Gasthuisberg_Steeno.jpg Hij hekelde het standpunt van Steeno als volgt: "Geconfronteerd met de wetenschappelijke bewijslast die er toe leidt dat, in weldenkende en geïnformeerde middens, seks tussen mensen van het zelfde geslacht als een gewone variant van de seksualiteitsbeleving wordt aanzien, stelt zich onvermijdelijk de vraag naar het waarom van de houding van de KUL. Een direct antwoord op deze vraag kan ik niet geven. Ik kan wel de houding van de KUL situeren naast, of binnen een andere stroming in onze samenleving. Het valt op dat de KUL op dezelfde lijn zit als het Vlaams Blok. Op haar Gezins­congres stelde deze groep dat homoseksualiteit een afwijking is en niet als normaal mag worden voorgesteld. Er is een bijkomende overeenkomst met extreemrechts qua gevolgde werkwijze. In haar houding tegenover homoseksualiteit negeert de KUL de wetenschappelijke onderzoeksresultaten van de jongste 30 jaar, om tot uitspraken te komen die in de 19de eeuw thuishoren."  

September 1992: De RAF-nieuwsbrief wordt intussen naar 1.109 adressen verstuurd. 

November 1992:  Het RAF roept op om – naar aanleiding van de doorbraak van het Vlaams Blok in Antwerpen – de volgende Roze Zaterdag in deze stad te organiseren om duidelijk te maken dat holebi’s zich daar laten verjagen: “Het feit dat enkele duizenden homo's en lesbiennes in Antwerpen een dag lang nadrukkelijk aanwezig zijn is een onbetaalbaar, niet mis te verstaan signaal naar de publieke opinie en alle politici die, al dan niet met klamme handen, de verkiezingen afwachten.” Het debat over dit voorstel zal uitgebreid gevoerd worden, ondermeer op de Algemene Vergadering van de FWH op 6 februari 1993.

Boelwerf_brief.jpgNovember 1992: de arbeiders van de Boelscheepswerf in Temse bezetten hun bedrijf. Het RAF schrijft hen een brief en gaat kort nadien ook op solidariteitsbezoek.

Lees meer: Holebi's aanwezig in de Sociale Strijd

 

Vrijdag 20 november: het RAF organiseert een avond met John Vincke over zijn boek Mannen met Mannen. John Vincke komt zijn nieuwe onderzoek toelichten:John_Vincke_20090606.jpg “Het doel van het onderzoek is die factoren te achterhalen die het welzijn van homomannen in positieve of negatieve zin bepalen. Onder welzijn valt aidspreventie, coming-out, partnerrelatie, stress enz. In die zin kunnen de gegevens gebruikt worden om meer inzicht te krijgen in het homoleven in Vlaanderen en kunnen projecten ondersteund worden die door het aidsteam of door de homo-organisaties ingediend worden. Op basis van de gegevens van 1989 werd dit trouwens gedaan. Tevens is een gedegen kennis van de leefsituatie van de Vlaamse homoman nodig, om op wetenschappelijke basis een aanvang te kunnen maken met de bijscholing van medewerk(st)ers binnen de gezondheidsdiensten. De homo-organisaties zullen op hun beurt een beter inzicht krijgen in de noden en behoeften van hun doelgroep.”

John Vincke overleed in 2009 

Zaterdag 28 november 1992:  Op het  tweejaarlijkse congres van de koepelorganisatie FWH (Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit) werkt het RAF mee aan een workshop over de soms moeilijke relatie tussen de holebigemeenschap en de migrantengemeenschap. Uit het verslag in de RAF-nieuwsbrief  van december 1992:

fuif_1992_september_Paradox.jpg

Het spontane applaus tijdens de plenaire zitting voor de Marokkanen die aan het congres deelnamen bewijst dat ook de congresgangers die aan de andere workshops deelnamen deze manier van werken apprecieerden. De workshop was geen droge uiteenzetting van een of andere prof. We hadden gezocht naar een zo concreet en levendig mogelijke aanpak. Na de videofilm over Mehmet Bilgin, een Turkse homo die vrijuit vertelt over zijn leven, werd een rollenspel gespeeld waarin gezocht werd naar racistische reflexen bij homo's en lesbiennes. Het spel was ontworpen op basis van een gelijkaardige techniek die door  de organisatie School Zonder Racisme  in scholen wordt toegepast. Dat bleek een goed vertrekpunt voor een discussie, waarin twee vragen kwamen bovendrijven: hoe kunnen we de relatie tussen homo's en migranten verbeteren en hoe overtuigen we de homo/lesbiennegemeenschap ervan dat een stem voor het Vlaams Blok een stem tegen homo-emancipatie is? Tijdens het plenum werden een aantal opmerkingen geformuleerd. Er is geen migrantenprobleem, zoals er ook geen homoprobleem is. De problemen heten racisme en homofobie. Dat klinkt misschien als taalkundige muggenzifterij, maar dat is het niet: in het woord 'probleem', gekoppeld aan de geviseerde groep wordt de verantwoordelijkheid niet bij de ideologie, maar bij de slachtoffers ervan gelegd. Vele eigenschappen, die vaak ten onrechte alleen aan migranten worden toegeschreven vinden we trouwens ook bij Belgen terug. Er is niet zo veel verschil tussen het denken bij de bezoekers van een migrantenjeugdhuis of een 'Belgisch' jeugdhuis. Vaak komt men, vanuit andere achtergronden en cultuur, tot dezelfde homofobie. Seksualiteit en lichamelijk omgaan met elkaar wordt bij Marokkanen anders beleefd dan bij ons. Een thema dat zeker verdere uitdieping verdient. Wij zien bij hen, vanuit onze cultuur, soms niet goed het verschil tussen uitingen van vriendschap en seksualiteit. Het taboe op homoseksualiteit is een realiteit bij migranten.  

Palestine_Brux_10561828_6.jpg

De Marokkanen die op het congres waren weten dat ook, en pleiten voor een langzame en geduldige aanpak. Men moet begrijpen dat de migrantengemeenschappen andere prioriteiten stellen: zich handhaven in een racistische maatschappij is immers geen geringe opdracht. Een vormingsactiviteit organiseren in een jeugdhuis over homoseksualiteit is geen eenvoudige zaak. De ouders van de jongeren zullen negatief reageren. Maar er is nog een andere factor: vele jeugdhuizen zijn afhankelijk van geld dat van... katholieke instanties komt. Deze hebben nog altijd de macht. En we weten allemaal wat de katholieke kerk over homo's denkt. De bewering dat de islam het belangrijkste obstakel is tegen de openheid van migranten over homoseksualiteit is bij deze sterk gerelativeerd. Eén van de Marokkanen merkte op dat de homobeweging wat betreft openheid over enige voorsprong beschikt. Het is inderdaad een feit dat de aanzet tot dialoog door homo's en lesbiennes is gegeven. Hassan vertelde dat hij, na de Hand in Hand betoging van 22 maart '92 hij bij de jongeren van zijn jeugdhuis reacties opving over de homo/lesbiennedelegatie. Hij greep dit aan om een homo uit te nodigen in het jeugdhuis. Wat mooi het belang illustreert van als homobeweging consequent en goed zichtbaar aanwezig te zijn op antiracistische manifestaties. Ook dat heeft effect op het denken van migranten over homo's. Deelnemen aan de antiracistische strijd levert, op voorwaarde dat het openlijk gebeurt, ook wat op voor de emancipatie van homo's en lesbiennes. Omar vertelde over de persconferentie, die de voorbije zomer werd georganiseerd door  de organisatie Mechelen Tegen Racisme: ook de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit werd hierbij betrokken. Dit initiatief, dat de deportatie van de eerste Joden vanuit de Dossinkazerne herdacht, wordt binnenkort herhaald. Hier is de samenwerking tussen homo's en migranten een feit. In een interview met het holebiradioprogramma Chocopot (Radio Centraal) keek Omar positief terug op het FWH-congres: "Tevoren was ik nooit zo intens in contact gekomen met homo's. Ik ga een verslag schrijven voor het maandblad van ons jeugdhuis Rzoezie in Mechelen. Toenadering zoeken is een lang proces, omdat je rekening moet houden met de gevoeligheden binnen de Marokkaanse cultuur."

Naar 1993

Terug naar overzicht

Het platform van het Roze Aktiefront (RAF)

16:14 | Permalink |  Facebook